Znaki powrotu Jezusa

„Daj nam, o Stwórco wszystkich cudów,
o Uzdrowicielu stworzeń, oczy, byśmy widzieli
, i uszy, byśmy słyszeli to, co mówi Duch.”

„Kto ma uszy, niechaj słucha
, co Duch mówi do Kościołów.” (Apokalipsa 2,11)

1. Wprowadzenie

Jezus objawił nam wyraźne znaki zapowiadające Jego powrót. Apostołowie przekazali nam te ważne proroctwa na piśmie. Ewangelista Łukasz mówi na ten temat:

„Będą to dni ucisku, w których wszystko, co zostało napisane, musi się wypełnić.” (Łk 21,22)

Ewangelie zostały już spisane, ale Apokalipsa jeszcze nie. Dzisiaj musimy wziąć pod uwagę prorocze słowa dotyczące powrotu Chrystusa zawarte w Ewangeliach i w Apokalipsie, przy czym ta ostatnia księga jest poświęcona konkretnie proroctwom dotyczącym powrotu Jezusa. Dlatego musimy zwracać uwagę na słowa prorocze, jak mocno radzi Piotr: „Trzymamy się mocniej słowa proroczego; dobrze czynicie, patrząc na nią jak na lampę, która świeci w ciemnym miejscu, aż zacznie świtać dzień i w waszych sercach wzejdzie Gwiazda Poranna” (2 Piotra 1,19). Gwiazda Poranna jest symbolem Mesjasza, Jezusa (Lb 24,17 / Ap 2,28 / 22,16). To w naszych sercach już dokonuje się Jego powrót. Niektórzy już Go rozpoznali.

Jezus zaleca nam również, abyśmy „trzymali nasze lampy zapalone” (Łk 12,35), nieustannie odwołując się do słowa prorockiego, aby rozpoznać znaki czasu: „Gdy to wszystko ujrzycie, zdajcie sobie sprawę, że On jest blisko, u drzwi” (Mt 24,33). Zaniedbywanie proroctw lub nieuznawanie ich spełnienia oznacza, że jesteśmy śmiertelnie uśpieni, jak panny głupie (Mt 25). Ci, którzy rozumieją proroctwa, zdają sobie sprawę, że Jezus „jest u drzwi”, jak sam zapowiedział w Łukasza 12,36 / Apokalipsa 3,20.

O jakie drzwi chodzi? Oczywiście o drzwi serca!

Dlaczego Jezus jest u drzwi? Abyśmy Mu otworzyli, bo pragnie wejść.

W jakim celu? Jezus sam odpowiada:

„Wejdę do niego (lub do niej), aby z nim wieczerzać, Ja przy nim, a on przy Mnie.” (Apokalipsa 3,20)

. „…Błogosławieni ci słudzy, których Pan zastanie czuwających! Zaprawdę, powiadam wam: przepasze się, posadzi ich do stołu i, przechodząc od jednego do drugiego, będzie im usługiwał” (Łk 12,35-37)

„Błogosławiony ten, kto czyta, i ci, którzy słuchają tych proroczych słów, jeśli zachowają ich treść, bo czas jest bliski” – mówi Jan (Apokalipsa 1,3). Ten czas już nadszedł. Był „bliski” już 2000 lat temu, ponieważ, jak wyjaśnia Piotr, „przed Panem jeden dzień jest jak tysiąc lat, a tysiąc lat jak jeden dzień” (2 Piotra 3,8).

Pierwsi chrześcijanie „badali Pisma, aby sprawdzić, czy wszystko (co apostołowie mówili o Jezusie) jest zgodne z prawdą” (Dz 17,11). Róbmy to samo, bądźmy czujni, badając Pismo Święte: „Wy, bracia, nie jesteście w ciemnościach, aby ten dzień zaskoczył was jak złodziej. Jesteście dziećmi światłości, dnia. Nie jesteśmy z nocy, z ciemności. Nie zasypiajmy więc, jak to robią inni, ale bądźmy czujni i trzeźwi…” (1 Tesaloniczan 5,4-7). Aby czuwać, należy zaglądać do Pisma Świętego.

Zrozumiemy, że Jezus już jest tutaj, u bram. Otwórzmy Mu.

Główne prorocze znaki obecności Jezusa są następujące:

2. Pojawienie się Antychrysta: Izrael

Mateusz 24,4-5: „Wielu powie: To ja jestem Chrystusem…” (syjonistyczny Mesjasz: w Izraelu wielu twierdzi dziś, że syjonistyczny Mesjasz jest u drzwi, że jest już nawet w Izraelu; twierdzili, że był nim Menahem Beghin, potem Ariel Sharon lub inni rabini).

Mateusz 24,23-25: „Pojawią się fałszywi Chrystusowie i fałszywi prorocy”.

Marek 13,5 / Marek 13,21-22 / Łukasz 21,8: „Wielu powie: To ja (Mesjasz)”.

Cechą charakterystyczną Antychrysta jest to, że zaprzecza on, iż Jezus jest Chrystusem (1 List św. Jana 2,18-22 / 1 List św. Jana 4,2-3 / 2 List św. Jana 7-11). Demony nie są zatem Antychrystem, ponieważ przyznają, że Jezus jest Chrystusem. Nie zaprzeczają temu (Mt 8,29 / Mk 1,34 / Łk 4,41).

Paweł zapowiedział pojawienie się Antychrysta, którego określił jako: „odstępstwo, człowieka bezbożnego, istotę zgubioną, przeciwnika, tajemnicę bezbożności” (2 Tesaloniczan 2,2-9).

Apokalipsa zapowiadała pojawienie się „Bestii” (Apokalipsa 13 / 17). To jest Antychryst.

Matka Boża w La Salette (1846) zapowiedziała pojawienie się Antychrysta w najbliższej przyszłości.

3. Pojawienie się fałszywych proroków

Ci fałszywi prorocy przemawiają na korzyść Izraela:

Mateusz 24,11: „Powstaną liczni fałszywi prorocy i zwiodą wielu ludzi…” (Zwodzenie odbywa się za pośrednictwem mediów itp.).

Mateusz 24,24-25: „Fałszywi Chrystusowie i fałszywi prorocy, którzy będą czynić cuda… Tak więc zostaliście ostrzeżeni”. (Cuda militarne Izraela).

Mateusz 7,15-20: „…przychodzą przebrani za owce…” (holokaust hitlerowski: Apokalipsa 13,3).

Marek 13,22: „Powstaną fałszywi Chrystusowie i fałszywi prorocy… zostaliście ostrzeżeni.” (Sekty).

Apokalipsa określa tych fałszywych proroków jako „fałszywego proroka” (Apokalipsa 19,20 / 20,10) i „drugą Bestię” (Apokalipsa 13,11) lub też „dziesięciu królów” (Apokalipsa 17,12), służących „Bestii”, która jest Antychrystem (Apokalipsa 13,12 / 17,13 / 19,20).

Jakie cuda dokona Antychryst z pomocą fałszywego proroka?
„Cudowny” powrót państwa Izrael i jego niezwykłe zwycięstwa dzięki wsparciu amerykańskiemu (oddanym do jego dyspozycji): „Demony powietrza (lotnictwo) wraz z Antychrystem będą dokonywać wielkich cudów na ziemi i w powietrzu” – mówi Matka Boża w La Salette (zobacz tekst: „Wyjaśnienie orędzia Maryi w La Salette”).

Jakich metod używają Antychryst i fałszywy prorok, aby zwieść?
„Szkodliwe sekty, które zaprzeczają Mistrzowi…” (2 Piotra 2,1-3), szyderstwa wobec wiary (2 Piotra 3,3-7), rozpusta (2 Tymoteusza 3,1-5).

Pojawią się fałszywe perspektywy pokoju (1 Tesaloniczan 5,1-3). W La Salette Maryja mówiła również o „fałszywym pokoju”.

4. Wojny, narody przeciwko narodom

Mt 24,6-7 / 24,21 / Mk 13,7-8 / Łk 21,9-10.

5. Głód

Mateusz 24,7 / Marek 13,8 / Łukasz 21,11: Zarazy i głód.

6. Trzęsienia ziemi

Mateusz 24,7 / Marek 13,8 / Łukasz 21,11: „…wielkie trzęsienia ziemi”.

7. Zdrady

Mateusz 24,10-13: „Wielu upadnie, będą zdrady, wewnętrzne nienawiści… W wyniku rosnącej nieprawości miłość u wielu oziębnie”.

Widzimy, że miłość do Boga i duchowości wygasła u wielu ludzi wraz z nowoczesną nieprawością i zepsuciem. Dlatego Jezus zapytał:

„Czy Syn Człowieczy, gdy przyjdzie, znajdzie wiarę na ziemi?” (Łk 18,8)

W La Salette Matka Boża powiedziała: „Rzym straci wiarę i stanie się siedzibą Antychrysta”. Rzym, Watykan, już stracił autentyczną wiarę.

8. Powszechne szerzenie Ewangelii

Mt 24,14 / Mk 13,10.

Ewangelia została przetłumaczona na ponad 3000 języków. Jest już rozpowszechniona na całym świecie.

9. Znaki na niebie

Łukasz 21,11: „…przerażające zjawiska i wielkie znaki na niebie (samoloty, satelity)”.

Łukasz 21,25-27: „…ludzie umrą ze strachu w oczekiwaniu na to, co zagrozi światu (wojna nuklearna)… Wtedy ujrzą Syna Człowieczego, który przychodzi…” (zob. 2 Piotra 3,10-13)

Samoloty („szarańcza” z Apokalipsy 9,1-11) i podbój kosmosu są wielkimi znakami na niebie, a zagrożenie nuklearne przeraża ludzi.

Istnieją również widoczne znaki na niebie duchowym:

9.1. Objawienia Maryi

Objawienia Maryi zostały przepowiedziane przez św. Jana w Apokalipsie: „Na niebie pojawił się wielki znak: to Kobieta!…” (Apokalipsa 12,1-2). Ten cudowny znak objawił się:

• W La Salette (1846), gdzie Maryja potępiła zdradę duchowieństwa oraz zbliżające się pojawienie się Antychrysta, Bestii z Apokalipsy. Zapowiedziała kary, po których nastąpi odnowienie wszystkich rzeczy.
• W Lourdes (1858) Maryja objawiła się jako Niepokalane Poczęcie.
• W Fatimie (1917 r.) powtórzyła w skrócie przesłanie z La Salette i objawiła tajemnicę: tożsamość Antychrysta. Nie została ona nigdy ujawniona przez papieży, co jest znakiem zdrady Watykanu przepowiedzianej przez Ewangelię i przez Maryję w La Salette.

9.2. Zwiastowane przyjście Posłańca Apokalipsy

Objawił się już po 2000 latach, przybywając „ze Wschodu” (Apokalipsa 7,2).

9.3. Otwarcie Księgi Apokalipsy

Ten Posłaniec przyszedł z „małą otwartą księgą” (Apokalipsa 10,2), aby naznaczyć „apostołów czasów ostatecznych” (Apokalipsa 7,2-3), tych, którzy mają „ponownie prorokować przed wieloma ludami, narodami, językami i królami” (Apokalipsa 10,11).

10. Największa klęska wszechczasów

Mateusz 24,21 / Marek 13,19-20 / Apokalipsa 7,14 / 16,18-21 / Daniel 12,1.

11. Ciemność duchowa

Marka 13,24-25 / Mateusza 24,29: „Słońce i księżyc zaćmione” (Apokalipsa 6,12).

Łukasza 21,26-34: „Rozpusta, pijaństwo, troski życia” (2 Tymoteusza 3,1-5).

Zaciemnienie słońca i księżyca symbolizuje ciemności duchowe spowodowane odstępstwem i niemoralnością:

Mateusz 24,29: „…moce niebios (moce duchowe) zostaną wstrząśnięte”.

Mateusz 24,37-39 / Łukasz 17,26-30: „…jak w dniach Noego i Sodomy”.

Objawienie 13,5-6: Bestia ma moc wypowiadania słów pychy i bluźnierstwa przeciwko Bogu i świętym oraz zwycięża.

1 Tesaloniczan 5,1-8: Różnica między synami światłości a synami ciemności.

12. Jerozolima

Proroctwa zwracają naszą uwagę na to, co ma się wydarzyć w Ziemi Świętej, a zwłaszcza w Jerozolimie pod koniec czasów Antychrysta:

Mateusz 24,15-16: „Obrzydliwość spustoszenia w miejscu świętym… w Judei.”

Mateusz 24,23-24: „Wtedy będą mówić: «Oto Mesjasz» albo «Oto tam jest».”

Izraelici wierzyli, że niektórzy z ich przywódców wojskowych, politycznych lub religijnych byli Mesjaszem. Daniel mówił o ohydzie spustoszenia (Daniel 9,27 / 12,11), ale zostało mu objawione, że „słowa te są zamknięte i zapieczętowane aż do czasu końca” (Daniel 12,4 / 9).

Marka 13,14: „Obrzydliwość spustoszenia tam, gdzie nie powinna być… w Judei.”

Łukasza 21,21-24: „Gdy ujrzycie Jerozolimę oblężoną przez wojska (armię i izraelskie osady)…”

Apokalipsa 11,2: „…zdepczą Święte Miasto (Jerozolimę).”

Apokalipsa 11,8: „…tam, gdzie ukrzyżowano ich Pana (Jerozolima)”.

Apokalipsa 20,9: „…otoczyli obóz świętych, Ukochane Miasto (Jerozolima)”.

13. Światło powraca ze Wschodu

Mateusz 24,27-28: „…jak błyskawica, która wychodzi ze Wschodu i świeci aż na Zachód…”

Apokalipsa 7,2: Anioł wznosi się ze Wschodu.

Pieśni 4,8: „Przyjdź z Libanu (Wschodu), moja ukochana…”

Izajasz 29,17-18: „Liban stanie się sadem… głusi usłyszą słowa z Księgi (Apokalipsy)”.

Ezechiel 17,22-24: „Gałązka cedru (symbol Libanu), zasadzona przez Boga na wysokiej górze Izraela, stanie się wspaniałym cedrem, dającym schronienie ptakom”. (Wierzący)

W czasach ostatecznych światło przychodzi ze Wschodu poprzez Księgę Apokalipsy, otwartą przez Jezusa w Libanie 13 maja 1970 roku.

14. Posłaniec Apokalipsy

Apokalipsa 7,2-3: Przybywa „ze Wschodu, niosąc pieczęć Boga żywego, aby naznaczyć na czole sługi naszego Boga, zanim ziemia i morze zostaną dotknięte nieszczęściem”.

Apokalipsa 10,1-11: Jest „potężny” i zstępuje z nieba „otoczony obłokiem, z tęczą nad głową”. Tęcza jest znakiem, że posiada Przymierze kapłańskie ustanowione przez Jezusa. Trzyma „w ręku małą Księgę (Apokalipsę) otwartą (objawioną)”. Musi „wznieść potężny krzyk” (po upadku Bestii) i „ponownie prorokować przeciwko tłumowi ludów, narodów, języków i królów”.

Apokalipsa 8,3-5: Składa „na ołtarzu modlitwy wszystkich świętych”. Ci święci to ci, których Bestia zabiła „pod ołtarzem za słowo Boże i za świadectwo, jakie złożyli” (Apokalipsa 6,9-11).

„Napełnia swoją łopatę ogniem z ołtarza, który rzuca na ziemię” (Apokalipsa 8,5), co oznacza, że modli się, aby Bóg wymierzył szybką sprawiedliwość i wylał swój gniew na ziemię przeciwko Bestii i jej sojusznikom. Anioł „odpowiedzialny za ogień (boskiego gniewu)” z Apokalipsy 14,18 to ten sam, co z Apokalipsy 8,5.

Objawienie 19,17-21: Ma on zaprosić „wszystkie ptaki niebieskie, aby przybyły na wielką ucztę Boga i spożyły ciała królów itp.”, co oznacza, że zachęca wierzących do walki – poprzez modlitwę, świadectwo, a jeśli to konieczne, również zbroję – przeciwko Bestii i jej sojusznikom.

Apokalipsa 22,10: Ma on objawić „tajne słowa prorocze z Księgi Apokalipsy, bo czas jest bliski”. Ten czas nadszedł.

Apokalipsa 22,16: To sam Jezus go posyła: „Ja, Jezus, posłałem mojego Anioła, aby ogłosił wam te objawienia dotyczące Kościołów”.

Apokalipsa 19,10: Ten wysłaniec Jezusa musi narzucić pokorę, której nie praktykuje duchowieństwo: „Upadłem przed jego stopami, aby go czcić, ale on rzekł do mnie: nie, uważaj, jestem sługą, tak jak ty i twoi bracia, którzy posiadają świadectwo Jezusa. To Boga musisz czcić”.

Musi on również wyjaśnić, że „świadectwo Jezusa to duch proroctwa”, to znaczy, że wierny wierzzący musi „ponownie prorokować przeciwko wielu narodom…” (Apokalipsa 10,11). Proroctwo to jest konkretnym świadectwem przeciwko Bestii i jej sojusznikom; zapowiada ich zniszczenie. Duchowieństwo chrześcijańskie boi się świadczyć o takim proroctwie.

Mateusz 25,6: To on woła do śpiących dziewic „o północy: Oto Oblubieniec (Powrót Jezusa)”.

15. Apostołowie Powrotu Chrystusa

Jezus zapowiedział swoim pierwszym apostołom wysłanie apostołów czasów ostatecznych: „Wysłał swoich aniołów (swoich wysłanników) z głośną trąbą (trąbą apokaliptyczną), aby zgromadzili jego wybranych ze wszystkich stron świata” (Mt 24,31 / Mk 13,27).

Mateusz 13,40-43: „…na końcu świata Syn Człowieczy wyśle swoich aniołów, którzy zgromadzą z Jego Królestwa wszystkich, którzy popełniają grzechy i wszystkich sprawców nieprawości” (Apokalipsa 21,8 / 22,14-15).

Mówiąc o „swoich aniołach” do swoich pierwszych apostołów, jasne jest, że nie chodziło o nich, ale o innych apostołów, których On wyśle w przyszłości, pod koniec czasów. Ci zostaną wybrani i naznaczeni pieczęcią Boga, którą posiada tylko apokaliptyczny Posłaniec (Apokalipsa 7,2). To On znakuje wybranych „małą otwartą księgą” (Ap 10,2).

Dziewica mówiła o tych apostołach czasów ostatecznych w La Salette i w Marienfried.

16. Komentarz

Jezus powraca „na obłokach nieba”, to znaczy w duszy swoich wiernych (Mt 24,30 / Mk 13,26 / Łk 21,27 / Ap 1,7 / Dn 7,13). Wszystko dzieje się wewnątrz, w sercu. Niektórzy już Go widzieli (J 14,7), ponieważ „objawia się tym, którzy na Niego czekają” (Hbr 9,28). Ta wizja będzie oczywista i powszechna po upadku Bestii, ponieważ wtedy „każde oko Go ujrzy, nawet ci, którzy Go przebili” (Ap 1,7).

Łukasz 21,15: Jezus sam da swoim apostołom czasów ostatecznych „język i mądrość, której żaden z ich przeciwników nie będzie w stanie się oprzeć ani zaprzeczyć”. Ta mądrość to spójna, oczywista i niepodważalna interpretacja proroctw dotyczących czasów ostatecznych, zwłaszcza tych z Księgi Apokalipsy.

17. Wniosek

A wy, czy widzieliście, jak spełniły się wszystkie te wydarzenia? „Gdy ujrzycie to wszystko, wiedzcie, że On jest u drzwi”, u waszych drzwi, i pragnie wejść, aby spożyć z wami kolację w intymnej atmosferze (Łk 12,36-37 / Ap 3,20). (Zobacz tekst: „Jezus przywraca kapłaństwo”).

Apostołowie zapytali Jezusa, gdzie mają się wydarzyć wydarzenia końca czasów. Odpowiedział im: „Gdzie będzie ciało, tam też zgromadzą się sępy” (Mt 24,28 / Łk 17,37). Ciało Chrystusa znajduje się dziś w domach rodzin apokaliptycznych, tych, które mają odwagę, inteligencję i bystrość umysłu, by „obliczyć liczbę Bestii” i rozpoznać jej tożsamość. W ten sposób będą mieli siłę, by bez wstydu, z podniesioną głową, odpowiedzieć na zaproszenie na wesele Baranka (Łukasz 21,36), po tym jak oparli się Bestii i jej sojusznikom, zamieniając ich w trupy zgodnie z zachętą anioła z Apokalipsy (Apokalipsa 19,17-18). Aby zasłużyć na Ciało Chrystusa, trzeba pożreć zwłoki swoich wrogów.

Aby usłyszeć wezwanie do walki rzucone przez Anioła z Apokalipsy, trzeba umieć „wstąpić, aby zobaczyć, co ma się stać później”, co już dziś się dzieje (Apokalipsa 4,1). Błogosławiony ten, kto usłyszy, jak Pan Wesela zaprasza go: „Przyjacielu, wejdź wyżej. Będzie to dla niego zaszczytem przed wszystkimi innymi gośćmi” (Łk 14,10). Albowiem Jezus, poprzez swojego Anioła, otwiera nowe drzwi (Ap 3,8). Szczęśliwi ci, którym uda się przez nie wejść, mimo że wydają się wąskie, bo te drzwi są duchowe i wewnętrzne, a wchodzi się przez nie tylko dzięki świadectwu Jezusa (Apokalipsa 4,1).

Dzisiaj Jezus pragnie wierzących niezależnych, uwolnionych od zdradzieckiego i bezbożnego duchowieństwa. Jego apokaliptyczny „Anioł” jest posłany, aby wyzwolić tych, którzy mają „oczy, by widzieć, i uszy, by słyszeć, co Duch mówi do Kościołów” (Apokalipsa 2,11).