Proroctwa mesjańskie

1. Dialog między księdzem a rabinem

Żydzi odmawiają uznania Jezusa za Mesjasza przepowiedzianego przez biblijne proroctwa. Latem 1972 roku ksiądz "P" chciał nawiązać szczery i bezpośredni dialog z rabinem "R", aby zrozumieć możliwe biblijne uzasadnienia tej odmowy. Umówiwszy się na spotkanie z rabinem, udał się tam z grupą. Rabin przyjął ich ciepło. Oto treść rozmowy:

P: Istnieją proroctwa, które potwierdzają mesjański charakter Jezusa. Na przykład 53 rozdział Księgi Izajasza przedstawia Mesjasza jako niezrozumianego, odrzuconego przez swój lud i skazanego na śmierć.
R: Wiem, co myślisz. Ja nie interpretuję!
P: Ale ja szukam wyjaśnienia, innej możliwej interpretacji. Szukam Prawdy. Między judaizmem a nami jest jeden człowiek: ten Jezus. Jeśli on jest oszustem, ta grupa i ja przyjdziemy do was i poprosimy, abyście stali się Żydami.
Rabin uśmiechnął się i powiedział żartobliwie: W takim razie powinieneś się obrzezać!
Kapłan odpowiedział: Ależ chętnie! Zdejmij tyle, ile chcesz!
R: Nie, naprawdę, nie tłumaczę!
P: Czy to dlatego, że Żydzi oczekiwali i nadal oczekują politycznego, syjonistycznego Mesjasza?
R: Nie, naprawdę, nie tłumaczę! W każdym razie nie zapominajmy, że Jezus na krzyżu wyznał, że Bóg go opuścił. Czyż nie powiedział: "Eli, Eli lama sabachtani", co oznacza "Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił? Gdyby był Mesjaszem, Bóg by go nie opuścił.
P: Dziwię ci się, Rabbi! Znasz Biblię bardzo dobrze! Wiesz, że tymi słowami Dawid rozpoczyna swój Psalm 22, który opisuje sprawiedliwego człowieka prześladowanego przez tłum, który go otoczył i "przebił mu ręce i nogi..." i wydał go na śmierć itd. Jezus odnosi się do tego Psalmu w ten sam sposób. Jezus odnosi się do tego mesjańskiego psalmu i prosi nas, abyśmy się z nim zapoznali. Dawid nie mówił o sobie, ponieważ nie został zabity, a jego ręce i stopy nie zostały przebite.
R: Nie interpretuję tego w taki sposób, jak ty.
P: Jak to interpretujesz? Czy mówimy o całym narodzie żydowskim? To nie odnosi się do Psalmu.
R: Ja nie interpretuję.
P: Jest jeszcze inne proroctwo Micheasza z VIII wieku p.n.e.. Prorok ten widzi Mesjasza wyłaniającego się z Betlejem, precyzując, że przyjdzie on w przyszłości, ale "jego początki sięgają pradawnych czasów, dawnych dni" (Micheasza 5:1).

Kapłan przeczytał ten tekst w "Biblii Jerozolimskiej" (wydanie z 1955 roku). Zwrócił uwagę na fakt, że tekst zapowiada Mesjasza w przyszłości, ale jego dni sięgają przeszłości, czasów starożytnych, i że ujawnia to boską naturę Mesjasza. Jego rozmówca zrozumiał intencję kapłana i zaskoczony podniósł głos i powiedział: "Nigdy! To, co mówisz, jest nieprawdą! Wy, chrześcijanie, sfałszowaliście Biblię! Idę skonsultować się z hebrajskim tekstem".

Wrócił po kilku minutach, spokojniejszy i raczej zrezygnowany, przyznając: "Absolutnie! To, co przeczytałeś, to prawda. W języku hebrajskim jest jeszcze więcej!"

P: Więcej? Odpowiedział ksiądz, marszcząc brwi.
R: Tak, więcej! Jest napisane: "Jego początki sięgają czasów starożytnych (lub czasów dawnych), dni Wieczności (azal)", a nie dni starożytnych. Twoja Biblia źle przetłumaczyła hebrajskie słowo "azal", które oznacza Wieczność (zauważ, że Segond, Darby i inne Biblie również tłumaczą "... dni wieczności").
P: Muszę więc zrozumieć, że Biblia Hebrajska udowadnia, że mam podwójną rację! Wieczność odnosi się tylko do Boga. Dlatego prorok Izajasz wykrzyknął do Boga: "Ach, gdybyś rozdarł niebiosa i zstąpił..." (Iz 63:19). Bóg powiedział przez Ezechiela: "Oto Ja sam zatroszczę się o Moją trzodę..." (Ezechiela 34:11) (Ezechiela 34:11).
R: Nie zajmuję się interpretacją, ale gratuluję dogłębnej znajomości Biblii.
P: W takim razie pozwolę sobie na interpretację zgodnie z wydarzeniami, które odpowiadają proroctwom. Ale szczerze mówiąc, wolałbym dobrą interpretację niż gratulacje.

Na tym zakończył się biblijny dialog, po czym ksiądz dodał żartobliwie: "Nie jestem zachęcany do poddania się obrzezaniu, ponieważ mnie nie przekonałeś. Ale czy nie miałbyś nic przeciwko, gdybyśmy byli obecni podczas twoich modlitw w synagodze w sobotę?"
Grupa została zaproszona do synagogi w następną sobotę.

2. Proroctwa mesjańskie

Jezus miał trudności z przekonaniem narodu żydowskiego, który oczekiwał innego Mesjasza. Śmierć Jezusa wstrząsnęła tymi, którzy oczekiwali mesjanizmu politycznego. Jezus musiał więc pojawić się przed swoimi uczniami, aby wyjaśnić swój duchowy i uniwersalny mesjanizm. Ukazując się dwóm uczniom w drodze do Emaus, przepełniony smutkiem i rozczarowaniem, powiedział do nich: "O serca bez zrozumienia, powolne, by wierzyć we wszystko, co przepowiedzieli prorocy! Czyż nie było konieczne, aby Chrystus znosił te cierpienia, aby wejść do swojej chwały? I zaczynając od Mojżesza i przechodząc przez wszystkich proroków, wyjaśniał im we wszystkich Pismach to, co dotyczyło Jego samego" (Łk 24:24-27).

Proroctwa przedstawiały Mesjasza w trzech postaciach: proroka, kapłana i króla.
Trudno jest pogodzić te trzy cechy, ponieważ kapłani pochodzą z plemienia Lewiego, a królowie z plemienia Judy. Jeśli chodzi o proroków, byli oni wybierani niezależnie od ich plemiennego pochodzenia. Proroctwa, które pozwalają nam rozpoznać tożsamość Mesjasza, to te, które przedstawiają go jako odrzuconego przez swój lud i skazanego na śmierć. To właśnie na nich się skupimy. Pokrótce przedstawimy pozostałe, zaczynając, podobnie jak Jezus, od Mojżesza, który postrzegał Mesjasza jako proroka.

3. Mesjasz jako prorok

Mojżesz powiedział do ludu:

"Pan, Bóg wasz, wzbudzi wam spośród waszych braci proroka takiego jak ja, którego będziecie słuchać..." Bóg powiedział do Mojżesza: "...wzbudzę im spośród ich braci proroka takiego jak ty i włożę moje słowa w jego usta, a on będzie mówił do nich wszystko, co mu rozkażę. Jeśli ktoś nie usłucha moich słów, które ten prorok wypowie w moim imieniu, to Ja sam pociągnę go do odpowiedzialności" (Powtórzonego Prawa 18:15-19)

Kiedy Żydzi zapytali Jana Chrzciciela, czy jest tym prorokiem, odpowiedział: "Nie jestem" (Jana 1:21). Nieco później apostoł Filip spotkał Natanaela i powiedział mu: "Znaleźliśmy tego, o którym mówi Prawo Mojżesza i Prorocy! To jest Jezus..." (Jana 1:45).

Po tym, jak Jezus rozmnożył chleby, "ludzie mówili: 'To naprawdę jest Prorok, który ma przyjść na świat'" (Jana 6:14). Na koniec Jezus powiedział do tych, którzy nie chcieli w Niego uwierzyć: "waszym oskarżycielem będzie Mojżesz, w którym pokładacie nadzieję... bo on o mnie napisał" (J 5:45-46).

4. Mesjasz, Król i Kapłan

Kilka proroctw przedstawia Mesjasza jako Króla:

Bóg mówi: "Namaściłem mego króla na Syjonie, mojej świętej górze... Proś, a dam ci narody w dziedzictwo i krańce ziemi w posiadanie" (Psalmy 2:6-8)

Wyrocznia Jahwe dla mojego Pana: "Siądź po mojej prawicy, a nieprzyjaciół Twoich uczynię podnóżkiem stóp Twoich. Jahwe wyciągnie twoje berło mocy z Syjonu i zapanuje nawet nad sercem wroga... Jahwe przysiągł, nie wyrzeknie się tego: "Jesteś kapłanem na wieki według porządku Melchizedeka"" (Ps 110:1-4)

Po przedstawieniu Mesjasza jako króla, którego berło sięga aż po krańce ziemi, Psalm 110 przedstawia Go również jako kapłana. Istnieją dwa punkty, które należy rozważyć w odniesieniu do tego Królestwa:

1. Królestwo to nie jest polityczne, lecz duchowe. Jego celem nie jest syjonistyczna hegemonia. Jezus wyjaśnił: "Królestwo moje nie jest z tego świata", tj. świata politycznego (J 18:36-37). Królestwo to jest duchowe i dlatego król ten jest również kapłanem, ale "według porządku Melchizedeka", kapłana-króla, który nie był Żydem (Rdz 14:18-20). Święty Paweł komentuje ten fakt w swoim liście do Hebrajczyków (rozdziały 5-7). Dlatego prorocy oświadczyli, że Bóg odrzucił żydowskie królestwo polityczne (1 Samuela 8:5-7 / Ozeasza 8:4 i zobacz teksty "Dramat Jezusa" oraz "Chrześcijanie i Izrael").

2. Według Boga Królestwo Mesjańskie jest uniwersalne, dla dobra wszystkich ludzi. Mesjasz jest uniwersalnym Królem czystego serca wszystkich ras, narodów i języków, a nie tylko syjonistycznych Żydów, którzy rozumieją, że Mesjasz jest fanatycznie syjonistyczny, należący wyłącznie do nich, dla ich politycznych i materialnych korzyści. W rzeczywistości Bóg, mówiąc o Mesjaszu "jego Sługa", wyraża się w ten sposób przez proroka Izajasza: "To zbyt mało, abyś był moim Sługą, który wzbudzi plemiona Jakuba i odbuduje ruiny Izraela. Chcę cię uczynić światłością narodów, aby moje zbawienie dotarło aż do krańcówziemi" (Iz 49:6 / Dz 13:47). To mesjańskie panowanie jest panowaniem Boga nad ludzkością, a nie nad narodem izraelskim.

Żydowscy kapłani byli odpowiedzialni za składanie Bogu ofiar ze zwierząt. Ale ofiarą złożoną przez Mesjasza była Jego własna osoba dla zbawienia tych, którzy w Niego wierzą. W ten sposób zmienił On pojęcie ofiary i kapłaństwa, wypełniając w ten sposób proroctwa zapowiadające Go jako kapłana według porządku i obrządku, które różniły się od żydowskiego porządku i obrządku, a mianowicie od porządku i obrządku króla-kapłana Melchizedeka.

Ważne jest, aby podkreślić i wyjaśnić ten fakt: żydowskie kapłaństwo było według porządku Aarona. Aaron był bratem Mojżesza i założycielem żydowskiego kapłaństwa opartego na ofiarach ze zwierząt (zob. Wj 28). Fakt, że zapowiedziany Mesjasz nie został przypisany do tradycyjnego żydowskiego porządku kapłańskiego, według Aarona, ale do porządku nieżydowskiego, według Melchizedeka, oznaczał radykalną i przełomową zmianę w żydowskich tradycjach. Oznacza to odnowienie żydowskiej mentalności i koncepcji kapłaństwa.

Ten nowy "porządek według Melchizedeka" charakteryzuje się ofiarowaniem "chleba i wina" przez Melchizedeka Abrahamowi. Teraz chleb i wino są symbolami Ciała i Krwi Mesjasza złożonymi w ofierze Bogu: "To (chleb) jest Ciało moje... To (wino) jest Krew moja, Krew Nowego Przymierza, która za wielu będzie wylana", powiedział Jezus swoim Apostołom w przeddzień swojej ofiary (Marka 14:22-24 / Łukasza 22:19-20).

Najbardziej niewiarygodnymi, szokującymi i niezrozumianymi proroctwami mesjańskimi są te, które przedstawiają cierpiącego Mesjasza, odrzuconego i skazanego na śmierć przez swój własny naród:

"Któż uwierzy w to, co słyszymy?... bez urody i blasku ujrzeliśmy Go... wzgardzonego... męża boleści i znanego z cierpienia... Wzgardzono Nim i zelżono Go. Ale to były nasze cierpienia, które On nosił... i uważaliśmy Go za karconego, uderzonego przez Boga i upokorzonego. Został przebity z powodu naszych grzechów... I to z powodu Jego ran jesteśmy uzdrowieni... Został odcięty od ziemi żyjących, zabity na śmierć za nasze grzechy. Został pochowany wśród bezbożnych, a Jego grób z bogatymi... (Jezus został pochowany w grobie bogatego Józefa z Arymatei (Mateusza 27:57-60)). Jahwe czerpał przyjemność z miażdżenia Go cierpieniem. Jeśli ofiaruje swoje życie w pokucie, ujrzy potomstwo, przedłuży swoje dni (jest to proroctwo o zmartwychwstaniu Chrystusa) i to, co podoba się Jahwe, zostanie przez Niego osiągnięte. Po próbach swej duszy ujrzy światło i wypełni się... (przez swoje zmartwychwstanie)" (Izajasza 53:1-12)

Tak Izajasz widział dramat Mesjasza wieki wcześniej: jego odrzucenie przez lud, jego ofiarę złożoną Bogu przez śmierć i zmartwychwstanie. Taka jest natura Jego kapłaństwa, całkowicie odmienna od kapłaństwa Aarona.

Dawid w Psalmie 22 przewidział dramat Chrystusa jeszcze przed Izajaszem. Mówiąc o cierpiącym Mesjaszu, widzi Go jęczącego i mówiącego:

"Eli, Eli, czemuś mnie opuścił?... Liczne byki otaczają mnie ... lwy ranią i ryczą ... banda łotrów atakuje mnie ... przebili mi ręce i nogi i położyli mnie w prochu śmierci..."

Prorok Zachariasz przepowiada powrót do Mesjasza tych, którzy się Go zaparli (Żydów) w tych słowach:

"Wyleję na dom Dawida i na mieszkańców Jerozolimy (Żydów) ducha dobroci i błagania. Będą patrzeć na Tego, który został przebity (Jezusa). Będą Go opłakiwać jak jedynego syna..." (Zachariasza 12:10)

Apokalipsa, mówiąc o Jezusie, potwierdza ten fakt, który będzie miał miejsce pod koniec czasu przyznanego państwu Izrael:

"Oto On (Jezus) nadchodzi... Ujrzą Go wszyscy, nawet ci, którzy Go przebili, i będą Go opłakiwać wszystkie narody ziemi" (Objawienie 1:7)

Jest to esencja proroctw mesjańskich, które odnoszą się do Jezusa.

Chętnie przyjmiemy argumenty przeciwne, które byłyby w stanie wykazać brak mesjanizmu Jezusa z Nazaretu. Nasza wiara w Niego jest otwarta, niewierząca.