Kurs biblijny

1. Lekcja 9 - 7 ksiąg mądrości

1.1. Księga Hioba

Najpierw przeczytaj moje wyjaśnienia, a następnie księgę.

W przeszłości, a nawet dziś, niektórzy wierzący uważali, że bogactwo, dobre zdrowie i dzieci są wynikiem Bożego błogosławieństwa, a przeciwieństwo jest wynikiem Bożego przekleństwa dla grzesznika. Każde nieszczęście było interpretowane jako kara Boża.

Teraz Hiob, sprawiedliwy człowiek i dobry wierzący, bogaty, zdrowy i mający wiele dzieci, cierpi z powodu lawiny nieszczęść: nagle traci swój majątek i dzieci, ale nie buntuje się przeciwko Bogu: "Nagi wyszedłem z łona matki, nagi powrócę. Jahwe dał, Jahwe zabrał: błogosławione niech będzie imię Jahwe! W całym tym nieszczęściu Hiob nie zgrzeszył i nie pozwolił sobie na żadną zniewagę wobec Boga" (Hi 1:20-22).

Te nieszczęścia nie są spowodowane, jak myśleliśmy, grzechami Hioba, ale diabłem, który chciał go uderzyć, aby odciągnąć go od Boga, przeklinając go. To jest wielka nauka tej księgi: Bóg może pozwolić diabłu na przetestowanie osoby, która jest sprawiedliwa i wierna Bogu, aby zmylić demony, które nie wytrwały w swojej bezinteresownej miłości do Boga. To jak mężczyzna, który jest pewien miłości i wierności swojej żony, który pozwala intrygantowi zabiegać o nią, aby zdezorientować go oczywistą wiernością żony.

W rzeczywistości historia mówi, że diabeł prosi Boga o pozwolenie na przetestowanie Hioba: "Przysięgam ci, że przeklnie cię w twarz! -Niech tak będzie" - powiedział Jahwe do szatana - "wszystkie jego dobra są w twojej mocy. Tylko unikaj położenia na nim ręki" (Job 1:11-12). (Słowo "szatan" oznacza "wróg", diabeł jest wrogiem człowieka).

Hiob, który po próbie wykazał się godną podziwu wiernością, Bóg powiedział do szatana: "Hiob jest uczciwy i prawy… Trwa w swojej prawości i na próżno podburzałeś mnie przeciwko niemu, aby go zgubić"; a szatan odpowiedział: "… Dotknij jego kości i jego ciała, a przysięgam ci, że przeklnie cię w twarz!"Jahwe odpowiedział szatanowi: "Miej go w opiece, ale szanuj jego życie" (Job 2:5-6).

Następnie diabeł uderzył Hioba "złośliwym wrzodem od stóp do głów" (Job 2:7). Jego żona namawiała go, by przeklął Boga, ale Hiob wyprowadził ją z błędu: "Mówisz jak wariatka! Jeśli akceptujemy szczęście jako dar od Boga, jak możemy nie akceptować również nieszczęścia? W całym tym nieszczęściu Hiob nie zgrzeszył słowem" (Hi 2:9-10).

Tak więc Hiob zatriumfował w swoich próbach, nawet w swoim ciele.

Trzej przyjaciele Hioba odwiedzają go w jego nieszczęściu, aby porozmawiać z nim i zachęcić go do uznania, że zgrzeszył, aby zasłużyć na wszystkie te nieszczęścia. Ich słowa są relacjonowane poetycko i każdy z nich po kolei zwraca się do Hioba, aby przekonać go, że jest grzesznikiem. Ich ton jest często ironiczny, a nawet sarkastyczny i złośliwy. Mogło to tylko zwiększyć ból Hioba, o czym przekonasz się czytając ten tekst. Ale Hiobowi również nie brakowało finezji w jego odpowiedziach i wiedział, jak postawić swoich rozmówców na ich miejscu i potwierdzić swoją niewinność: "Jak dobrze wspierasz słabych i pomagasz ramieniu bez siły", powiedział ironicznie do jednego z trzech: "Ale te przemówienia, do kogo są skierowane i jaki jest duch, który wychodzi z ciebie? (sugerując, że nie jest to duch Boży)… Daleki od udowodnienia wam racji (przez przyznanie się do grzechu), do ostatniego tchu będę utrzymywał swoją niewinność". Taka była niezmienna postawa Hioba (Hi 26:1-27:5).

Jednemu z trzech przyjaciół, którzy przyszli zdezorientować Hioba, twierdząc, że znają tajemnice Boga i Jego powody, by działać przeciwko niemu, Bóg odpowiedział: "Mój gniew rozpalił się przeciwko tobie i twoim dwóm przyjaciołom, ponieważ nie mówiłeś o mnie dobrze, jak mój sługa Hiob" (Hi 42:7). "I Jahwe przywrócił sytuację Hioba… i pobłogosławił nowy stan Hioba jeszcze bardziej niż jego stary…" (Job 42:10-12).

Przeczytaj tę księgę teraz, rozumiejąc, że jej moralność polega na tym, że Bóg pozwala sprawiedliwemu człowiekowi zostać poddanym próbie. Ma to na celu zachwianie mentalności wierzących, podobnej do mentalności trzech przyjaciół Hioba. Przede wszystkim ma na celu przygotowanie wierzących do zrozumienia cierpień nadchodzącego Mesjasza, Sprawiedliwego par excellence, który cierpi nie za własne grzechy, ale z powodu grzechów innych i ich licznych zbrodni.

1.2. Księga Psalmów

Na tym etapie nie jest konieczne czytanie tej księgi za jednym razem. Opowiem ci o niektórych psalmach i będziesz mógł się do nich odwoływać, gdy będę ci je przedstawiał.

Ta księga jest zbiorem najważniejszych psalmów. Psalm to modlitwa śpiewana na instrumencie muzycznym, którą chrześcijanie nazywają "kantykiem", skierowana do Boga, Chrystusa lub Najświętszej Dziewicy.

Większość psalmów została skomponowana przez Dawida przy różnych okazjach. Są one często wymieniane: "Psalm 3: Psalm Dawida. Gdy uciekał przed swym synem Absolomem" itp. Niektóre psalmy są autorstwa Salomona (Psalm 72), Asafa (Psalm 73-83), synów Kory (Psalm 84) itp. Autorzy niektórych psalmów są nieznani.

W sumie jest 150 psalmów. Biblia Grecka dzieli Psalm 9 na dwa psalmy, 9 i 10. To nieco komplikuje numerację psalmu 11, który staje się 11 (10), (10) jest numeracją w Biblii hebrajskiej. Psalm 147, z drugiej strony, łączy psalmy 146 i 147. Tak więc w każdej Biblii zawsze znajdziesz 150 psalmów.

Teraz słowo o głównych psalmach: najważniejsze są psalmy mesjańskie, czyli te, które mówią o nadchodzącym Mesjaszu. To właśnie na nich się skupię.

1.2.1. Psalm 2

Psalm ten przedstawia Mesjasza jako króla ukoronowanego przez Boga i jako Jego syna: "Królowie ziemi spiskują przeciwko Jahwe i Jego Pomazańcowi" (Mesjaszowi, "namaszczonemu" boskimi perfumami przez Boga, tak jak królowie ziemi zostali namaszczeni perfumowanym olejkiem, gdy zostali ukoronowani): "Ten, który siedzi w niebie, szydzi z nich, wyśmiewa ich. Potem w swoim gniewie mówi do nich: Namaściłem mojego Króla na mojej świętej górze, Syjonie. Ogłoszę dekret Boga (to Mesjasz mówi w oczekiwaniu): Rzekł do mnie: Tyś jest Syn mój, dziś cię zrodziłem… Daję ci narody w dziedzictwo."

Autor tego mesjańskiego psalmu jest nieznany. Mesjasz zapowiadany jest w nim jako król wszystkich narodów, które Bóg daje mu "w dziedzictwo". Diabeł kusił Jezusa, obiecując dać mu władzę polityczną nad światem (Mt 4:8-10). Jezus odmówił, ponieważ Jego królestwo "nie jest z tego świata" (Jana 18:36). Władza obiecana Mesjaszowi w tym psalmie musi być rozumiana duchowo, a nie politycznie, jak przedstawił ją Jezusowi diabeł.

Żydzi również chcieli (i nadal chcą) rozumieć królewskość Mesjasza politycznie. Dlatego opierali się (i nadal się opierają) Jezusowi; prześladowali Go i Jego Apostołów. Piotr stosuje ten psalm do Jezusa i potępia "Heroda i Poncjusza Piłata wraz z narodami pogańskimi i ludami Izraela" za spisek wzniecony przez "królów ziemi", o których mowa w tym psalmie, "zjednoczonych razem przeciwko Panu i Jego Pomazańcowi" (Dz 4:25-28).

Królewskość Mesjasza nie może być polityczna, ponieważ Bóg mówi: "To Ja ukoronowałem mojego Króla na mojej świętej Górze". Jak widzieliśmy w 1 Księdze Samuela 8, królewskość Izraela nie była chciana przez Boga, a nawet została przez Niego potępiona. Ten psalm tak naprawdę dotyczy duchowego królestwa, ustanowionego przez Jezusa, Chrystusa-Króla wybranego przez Boga, aby był duchowym Władcą całego świata, pomimo wszystkich tych, którzy mu się sprzeciwiają.

1.2.2. Psalm 22

Mesjasz jest opisany jako cierpiący, umierający, ale zmartwychwstający po męce. Na krzyżu Jezus wypowiedział początek tego mesjańskiego psalmu, aby przypisać go sobie i zmylić Żydów, którzy postrzegali jego ukrzyżowanie jako znak Bożego przekleństwa. Psalm zaczyna się od słów oczekiwanego Mesjasza: "Eli (Boże mój)! Eli (Boże mój)! Lema sabachtani (Czemuś mnie opuścił)" (Mateusza 27:46). Niektórzy ludzie nie rozumieją głębszych powodów, dla których Jezus wypowiedział te słowa; błędnie interpretują je jako poczucie opuszczenia przez Boga. Wrogowie Jezusa posuwają się nawet do stwierdzenia, że Jezus na krzyżu zrozumiał, że Bóg go przeklina. Żydzi, którzy kazali go ukrzyżować, wierzyli, że wzywa on na pomoc proroka Eliasza (Mt 27:49). Prawda jest taka, że to ostatnie wołanie Jezusa jest prorocze; te ostatnie słowa są światłem dla tych, którzy chcą zobaczyć w nich prorocze wypełnienie. Są to bowiem słowa Psalmu 22, do których Jezus, nawet gdy umiera, odnosi się, aby potwierdzić naszą wiarę w Niego. W psalmie tym Dawid widział umierającego Mesjasza otoczonego przez wrogów. Psalm zaczyna się od słów, które Jezus wypowiedział umierając:

"Boże mój! Boże mój! Czemuś mnie opuścił?… Wiele psów mnie otacza, banda łotrów mnie napada; przebijają moje ręce i stopy i kładą mnie w prochu śmierci… Rozdzielają moje szaty między siebie i rzucają losy o moje ubranie…" (Ps 22:17-19)… Cała ziemia opamięta się i powróci do Jahwe (Ps 22:28)… A dusza moja żyć będzie dla Niego (słowa te wskazują na zmartwychwstanie Jezusa), ród mój służyć Mu będzie… To jest Jego dzieło" (Ps 22:30-31).

Psalmu tego nie można odnieść do Dawida, jego autora. On nie umarł otoczony przez wrogów, z przebitymi rękami i stopami.

Ten proroczy psalm jest podobny do 53 rozdziału Księgi Izajasza, który ponownie przepowiada cierpienie, śmierć i zmartwychwstanie Mesjasza.

1.2.3. Psalm 110

Psalm ten przedstawia nadchodzącego Mesjasza zarówno jako króla, jak i kapłana:

"Jahwe wyciągnie berło twej władzy z Syjonu (Ps 110:2)… Jahwe przysiągł i nie odstąpi od tego: jesteś kapłanem na wieki według porządku Melchizedeka" (Ps 110:4).

Ani królewskość Mesjasza, ani jego kapłaństwo nie zostały objawione tak, jak Izraelici je sobie wyobrażali i praktykowali. Mesjańskie królowanie nie jest zgodne z polityczną dynastią Dawida (która zresztą została zniesiona wraz z Nabuchodonozorem), a mesjańskie kapłaństwo nie przypomina kapłaństwa Lewiego, ponieważ zostało przepowiedziane "według porządku Melchizedeka", a nie według porządku Lewiego. Oznaczało to radykalną zmianę w żydowskim kulcie, jak wyjaśnia Paweł w rozdziałach 5-7 Listu do Hebrajczyków. Przez swoją ofiarę Jezus położył kres żydowskim ofiarom, kapłaństwu i królestwu.

Objawienie zapowiada nową erę, w której wszyscy prawdziwi naśladowcy Chrystusa Jezusa będą "królestwem kapłanów" (Objawienie 1:6), tak jak Bóg zamierzał od samego początku (Wyjścia 19:6), ale bez zrozumienia. Kapłańskie serce to takie, które jest zdolne do współczucia, cierpienia ze sprawiedliwymi prześladowanymi przez niesprawiedliwych, bronienia biednych niesprawiedliwie oskarżonych i dawania świadectwa sprawiedliwości i prawdzie poprzez potępienie tożsamości Antychrysta, Bestii z Objawienia (Obj. 13:18), nawet za cenę własnego życia. Jest to ofiara kapłańska zatwierdzona przez Boga.

Pozostałe psalmy są pieśniami uwielbienia dla Boga, uciekania się do Jego Wszechmocnej Mocy przeciwko niesprawiedliwemu wrogowi oraz dziękczynienia i wdzięczności za zbawienie. Psalmy poznajemy modląc się nimi z Duchem Świętym, który jest w Jezusie, a nie z mentalnością materialnego interesu czy syjonizmu.

1.3. Księga Przysłów

Zawiera przysłowia o wysokiej wartości moralnej, które powinny być czytane od czasu do czasu, aby pogłębić życie duchowe i stymulować poszukiwanie mądrości: "Mądrość woła na ulicach… (Przysłów 1:20)… Jak długo,głupcy, będziecie kochać głupotę? I czy szydercy będą się rozkoszować szyderstwem? I czy głupcy będą nienawidzić wiedzy? (Prz 1,22)… Mój synu, jeśli przyjmiesz moje słowa… odkryjesz wiedzę Boga" (Prz 2,1-5).

Przeczytaj to szybko raz, aby się z tym uporać. Następnie wracaj do niej wielokrotnie, aby pogłębić swoje zrozumienie i zdobyć mądrość.

1.4. Księga Kaznodziei

Jest to zbiór słów "Qoheleta", co po hebrajsku oznacza "czytelnika" w zgromadzeniu. Eklezjastes pochodzi od greckiego "ecclisia", co oznacza "zgromadzenie". Są to zatem mądre słowa wypowiadane przez kaznodzieję na zgromadzeniach religijnych. Istotą jego nauczania jest to, że wszystko powtarza się na ziemi. Ten, kto żyje dla tej ziemi, znajdzie tylko monotonię. Z tego musimy wywnioskować, że musimy szukać życia wiecznego. Tylko ono może zadowolić człowieka: "Marność nad marnościami, wszystko jest marnością! Na cóż się zda człowiekowi cały trud, jaki sobie zadaje pod słońcem?" (Kaznodziei 1:2). Wszystkie rzeczy materialne, które robimy, mają wartość tylko przez czas naszego życia "pod słońcem"; naprawdę nie są warte trudu, który podejmujemy: "Jeśli tylko w tym życiu pokładamy nadzieję w Chrystusie, jesteśmy najnędzniejsi ze wszystkich ludzi", mówi Paweł (1 Koryntian 15:19).

1.5. Pieśń nad Pieśniami

Jest to dialog miłości między Oblubieńcem (Bogiem) i Jego Oblubienicą (wybranymi).

Jeden uderzający punkt: Oblubienica nie pochodzi z Izraela, ale z Libanu: "Przyjdź z Libanu, moja oblubienico, przyjdź z Libanu i wejdź" (Pieśń nad Pieśniami 4:8). Liban jest często postrzegany jako miejsce, z którego wyłonią się Boży wybrańcy. Ezechiel zapowiada triumf cedru (symbolu Libanu) na górze Syjon: "Ja", mówi Bóg, "wezmę z wierzchołka wielkiego cedru, z najwyższej z jego gałęzi, zbiorę gałąź i zasadzę ją na bardzo wysokiej górze: na wysokiej górze Izraela zasadzę ją. Wypuści gałęzie i wyda owoc… Ja, Jahwe, powiedziałem, uczynię" (Ezechiela 17:22-24). W rzeczywistości to właśnie z Libanu Bóg otworzył księgę Objawienia, aby wyjaśnić ją całemu światu i przynieść wiele owoców.

Temat Oblubieńca i Oblubienicy jest ponownie podejmowany w Objawieniu. Oblubienica woła do Oblubieńca: "Przyjdź… O tak, przyjdź, Panie Jezu" (Obj 22:17-20). Zrozumiesz to wszystko później, gdy będziesz studiować Księgę Objawienia.

1.6. Księga Mądrości

Jest to księga, która zachęca nas do poszukiwania i poznawania Boga, którego mądrość nie jest podobna do mądrości ludzkiej: "Jeśli sprawiedliwy jest synem Bożym, Bóg mu pomoże… Wypróbujmy go obelgami i udrękami… Skażmy go na haniebną śmierć, bo gdy usłyszy, przyjdzie mu pomoc. Tak rozumują, lecz błądzą. Nie znają tajemnic Bożych" (Mądrość 2,18-22). Te słowa zostały wypowiedziane przez Żydów o Chrystusie na krzyżu (Mateusza 27:41-43). Mówienie w ten sposób nie jest mądrością, lecz głupotą!

Księga ta zachęca nas do zrozumienia Mądrości Bożej, a nie do wzorowania się na fałszywej mądrości ludzkiej.

1.7. Księga Kaznodziei

Napisana przez Ben Sira. Jest to księga zgromadzenia (ecclesia w języku greckim), a nie czytelnika, który czyta lub mówi w zgromadzeniu, jak ma to miejsce w przypadku Kaznodziei. Jest to zatem księga, którą czyta się na zgromadzeniach, na przykład w synagodze. Nie pojawia się w Biblii hebrajskiej, ale była czytana w synagogach ze względu na wysokie standardy moralne. Podobnie jak inne księgi mądrościowe, zachęca nas do zbliżenia się do Boga, do dążenia do poznania i zrozumienia Go, pomimo wszelkich trudności, do cierpliwości w obliczu prób, ponieważ ta wiedza jest warta wszelkiego trudu, jaki podejmujemy, aby ją osiągnąć:

"Wszelka mądrość pochodzi od Pana (Kaznodziei 1:1)… Pożądasz mądrości? Przestrzegaj przykazań, a Pan cię nią obdarzy (Kaznodziei 1:26)… Synu mój, jeśli twierdzisz, że służysz Panu, przygotuj się na próbę (Kaznodziei 2:1)… Cokolwiek ci się przydarzy, przyjmij to i w zmiennych kolejach losu okaż cierpliwość, bo złoto oczyszcza się w ogniu, a wybranych w piecu upokorzenia (Kaznodziei 2:4-5)".

Zetknąłeś się ze wszystkimi mądrymi księgami. Są one warte wielokrotnego ponownego przeczytania i mógłbyś czytać z nich fragmenty każdego dnia swojego życia, aby odżywiać swoją duszę, podnosząc ją na duchu. Wskazałem tylko ogólne zarysy, ale to twój osobisty wysiłek przyniesie ci duchowe owoce dojrzałej Mądrości, o ile przez całe życie będziesz starał się poznać Boga i Jego Mesjasza: "Życie wieczne polega na poznaniu Boga i Tego, którego posłał, Jezusa, Mesjasza", powiedział Jezus (J 17:3).

Na chwilę obecną zadowól się tym pierwszym czytaniem ksiąg biblijnych i kontynuuj studiowanie kursu biblijnego z księgami prorockimi.