Kurs biblijny

1. Lekcja 7 - Jozue, Sędziowie, Rut, Samuel 1 i 2

Zrozumienie 5 ksiąg Tory, w krytycznym duchu, który zastosowaliśmy, stanowi bezpieczną i realistyczną podstawę do zajęcia się pozostałymi księgami Starego Testamentu. Przeczytaj uważnie Księgi Jozuego i Sędziów, a następnie wróć do poniższych wyjaśnień:

1.1. Księga Jozuego

Księga ta opowiada historię wkroczenia Izraelitów do Palestyny pod wodzą Jozuego około 1200 r. p.n.e.. Wyruszyli oni z Szittim (Joz 3:1). Granice kraju, który mieli zająć, zostały szybko określone: od pustyni (Synaj, z Nilem jako zachodnią granicą) do Eufratu (Jozuego 1:4), z całkowicie pochłoniętym Libanem. Na drzwiach izraelskiego Knesetu widnieją słowa: "Twoja domena, Izraelu, rozciąga się od Nilu do Eufratu". To dlatego na izraelskiej fladze na białym tle widnieje sześcioramienna gwiazda (Dawida) pomiędzy dwoma niebieskimi pasami symbolizującymi Nil i Eufrat. Zobacz lekcję 6 tego kursu biblijnego na końcu Księgi Liczb: Granice Izraela.

Arka przekracza Jordan na czele jako znak Bożej obecności przy społeczności Izraelitów (przekształconej w armię inwazyjną).

Obrzezanie zostało zaniedbane: na rozkaz Jozuego zostało ono powtórzone "ponownie… krzemiennymi nożami" (Joz. 5:2-9).

Zdobycie Jerycha: nie należy rozumieć tego faktu dosłownie. Należy zauważyć, że miasto zostało zdobyte siódmego dnia, po siódmym okrążeniu, przy czym liczba 7 oznacza pełnię (6:14-16). "Dęcie w barani róg" (Joz. 6:4-5 / 6:16) jest rytualnym zwyczajem praktykowanym do dziś przez Żydów pod Ścianą Płaczu. Jozue przeklął Jerycho; powiedział, że ktokolwiek je odbuduje, będzie musiał złożyć swoich synów w ofierze bożkom (Joz 6:26-27). Pierwsza Księga Królewska, napisana później niż Księga Jozuego, donosi, że Hiel z Betel odbudował miasto, składając swoich dwóch synów w ofierze (1 Krl 16:34). To "proroctwo" jest jednym z wielu, które są zgłaszane a posteriori z zamiarem nadania im historycznej prawdziwości.

Trąba (Jozuego 6:16) nabrała proroczego i duchowego znaczenia po jej użyciu w kulcie liturgicznym (jak dzwony). Ogłasza, że Bóg ma zamiar przemówić lub działać i dlatego wszyscy ludzie muszą uważnie słuchać: "Wszyscy mieszkańcy ziemi… trąba brzmi, słuchajcie! Tak bowiem mówi Jahwe…" (Izajasza 18:3-4). Pod koniec czasów Jezus wysyła swoich uczniów z "trąbą powietrzną" w celu ostatecznego ostrzeżenia (Mateusza 24:31). Ta trąba jest symboliczna: ogłasza otwarcie księgi Objawienia (Objawienie 8:2/10:2) i zaprasza tych, którzy mają uszy, aby słuchali tego, co Duch ma im ponownie objawić (Objawienie 3:22).

Rola kapłanów, podkreślona przez skrybów-kapłanów, którzy później napisali ten tekst, stała się niezbędna w zdobyciu miasta. Upadek murów Jerycha jest zmyśleniem bez podstaw historycznych i jest jedną z wielu "żydowskich bajek", przed którymi przestrzegał nas Paweł (Tytusa 1:13-14). Należy również zauważyć, że zalecenie skierowane do społeczności było takie, aby nikt wchodzący do miasta nie był "tak chciwy, by ukraść całe srebro i złoto; wszystkie przedmioty z brązu i żelaza są poświęcone Jahwe i powinny trafić do jego skarbca", tj. do pobożnych kieszeni kapłanów (Jozuego 6:17-19). Uczeni w Piśmie z radością piszą, że bojownicy "rzucili anatemę (prawo całkowitej eksterminacji) na wszystkich, którzy byli w mieście, mężczyzn i kobiety, młodych i starych, nawet woły, owce i osły, kładąc ich pod miecz" (Jozuego 6:21). Przywodzi to na myśl masakry w Deir Yassin, Kfar Kassem itp. w Palestynie, spowodowane ustanowieniem państwa Izrael (1948), a także Sabra-Chatila, Kana itp. w Libanie, po ustanowieniu państwa Izrael (1948), w Libanie, w następstwie syjonistycznego planu ekspansji.

Zatrzymanie słońca w Gibeonie (Jozuego 10:12) jest kolejną fabrykacją, którą należy rozumieć poetycko, ale nie do końca, ponieważ księżyc również został "zatrzymany" przez Jozuego.

Podział podbitej ziemi: region został wyznaczony dla każdego plemienia, z wyjątkiem plemienia Lewiego, ponieważ "Jahwe, Bóg Izraela, był jego dziedzictwem" (Jozuego 13:14). Ten niegeograficzny udział Lewitów pokazuje, że "Ziemia Obiecana" jest rzeczywistością duchową, a nie geograficzną, jak później wyjaśnił Jezus i jego apostołowie (Łukasza 17:21 / Hebrajczyków 13:14). Ziemia została podzielona między plemiona w drodze losowania (Jozuego 14:2).

Sanktuarium w Szilo: pierwsze centrum kultu zostało zbudowane w Szilo, w północnej części ziemi (Jozuego 18:1). Stało się ono miejscem pielgrzymek (1 Samuela 1:3). Arka była tam przechowywana, zanim została przeniesiona do Świątyni w Jerozolimie w późniejszym czasie.

Jozue zmarł (Joz 24:29) bez wyznaczenia następcy. Stanowiło to problem dla przywódców społeczności. Seria "sędziów" miała zadecydować o militarnym i politycznym losie Izraelitów. Są oni wspomniani w Księdze Sędziów, która następuje po Księdze Jozuego.

Kości Józefa, który zmarł w Egipcie, zostały przeniesione i pochowane w Szechem (Nablus, gdzie znajduje się studnia Jakuba). Jego grób znajduje się tam do dziś (Joz. 24:32).

Uwaga: Izraelici zdecydowali się wejść do Palestyny mieczem i krwią. Mogli jednak osiedlić się tam pokojowo, żyjąc ramię w ramię z mieszkańcami, którzy już tam byli. W ten sposób mogliby szerzyć wiedzę o Bogu, dzień po dniu, poprzez przyjazne gesty, zgodnie z Bożym zamiarem.

1.2. Księga Sędziów

Po Jozuem Żydzi ulegli bałwochwalstwu, "porzucając Jahwe, by służyć Baalowi i Astarte". Ale nawet ich sędziowie nie chcieli ich słuchać. Oddawali się nierządowi z innymi bogami" (Sędz. 2:13-17). Należy zauważyć, że ci, którzy "plądrowali" Izraelitów, odbierali jedynie swoje pierwotne posiadłości, które zostały przez nich zrabowane.

Historia Izraela jest więc siecią zdrady Boga i agresji przeciwko ludzkości. Zadziwiające jest to, że uczeni w Piśmie kazali Balaamowi powiedzieć im, kiedy odmówił przeklinania Żydów: "Nie widziałem zła w Jakubie" (Liczb 23:21), ponieważ to zło zostało potępione przez Mojżesza, kiedy czcił złotego cielca i przez wiele innych niewierności. Jedynym dobrem, które wyszło z tej społeczności, był Mesjasz, Jezus. Wszystko, co przydarzyło się synom Jakuba, zostało zinterpretowane przez żydowskich uczonych w Piśmie i kapłanów na ich korzyść. Na przykład: Bóg pozwolił istnieć narodom nieżydowskim "wyłącznie ze względu na pokolenia synów Izraela, aby nauczyć ich sztuki wojennej…" (Sędziów 3:1-2). Dziwna wojownicza mentalność, która postrzega Boga jako wojownika, który eksterminuje wszystkich nie-Żydów. Musimy czytać takie wersety z krytycznym i obiektywnym umysłem, aby rozróżnić, co pochodzi od Boga, a co jest wynikiem rasistowskiej mentalności uczonych w Piśmie. Trzymanie nie-Żydów wśród Żydów powinno być rozumiane inaczej: Bóg, Ojciec wszystkich ludzi, umieszcza Izraelitów wśród narodów (a nie narody wśród Żydów), aby mogli mieszkać wśród nich pokojowo, a nie agresywnie, mądrze objawiając im istnienie Boga. Wręcz przeciwnie, pozwolili się doprowadzić do bałwochwalstwa po tym, jak poznali Jedynego Stwórcę (Sdz 3,4-6).

Po Jozuem, tuzin sędziów następował po sobie przez okres stu lat. Sędzia ("wystarczający" w języku hebrajskim) nie powinien być rozumiany w sensie tego, który wymierza sprawiedliwość w sądzie między jednostkami. Jest on tym, który prowadzi i doradza społeczności, zwykle po konsultacji z Bogiem (Sdz 4:4-6). Osądza, co jest właściwą rzeczą do zrobienia. Sędzia jest prorokiem, pomagającym ludziom rządzić sobą, decydować, kiedy należy podjąć decyzję, prowadzić ich do bitwy: Ehud osądza podczas walki z Moabem i zabija ich króla, Eglona; Debora osądza podczas walki z Kananejczykami i zabija Siserę, ich przywódcę; Gideon osądza podczas wojny z Midianem. Debora jest jedyną kobietą wśród sędziów, swego rodzaju Joanną d'Arc. Sędziowie są zatem zaufanymi postaciami, które bronią Izraelitów. Najbardziej znanym - choć nie najważniejszym - jest Samson.

1.2.1. Gedeon

Warto zauważyć, że po raz pierwszy, wraz z Gedeonem, Izraelici próbują ustanowić królestwo, stać się narodem, a z Izraelitów - społeczności z duchową misją - stać się Izraelitami, podmiotem politycznym. Poprosili więc Gedeona, by został ich królem i założył dynastię królewską, której następcą będzie jego syn. Ale Gedeon odmówił, rozumiejąc, że jedynym Królem jest Bóg, a misja Izraelitów nie jest polityczna: "Nie ja będę panował nad wami, ani mój syn, bo to Jahwe musi być waszym Władcą". Zażądał jednak, aby "każdy z was dał mi pierścień ze swoich łupów" (Sdz 8:22-24). Jego syn Abimelech zapragnął tronu po nim i próbował ustanowić królestwo, które przetrwało tylko 3 lata. Zabił wszystkich swoich braci, w liczbie 70, aby móc panować, ale sam został obalony przez szlachtę z Szechem, która pomogła mu zabić jego braci (Sdz 9). Sto lat później Samuel podjął drugą próbę, która doprowadziła do ustanowienia królestwa Izraela z Saulem jako pierwszym królem (1 Samuela 8). Był to grzech pierworodny Hebrajczyków, jak zobaczymy w pierwszej Księdze Samuela.

1.2.2. Jefte

Sędzia Jephthah, syn prostytutki (Sędziów 11:1), walczył przeciwko Ammonitom i złożył ślubowanie Jahwe: "Jeśli wydasz Ammonitów w moje ręce, ktokolwiek wyjdzie pierwszy z bram mojego domu na spotkanie ze mną, złożę go jako ofiarę całopalną dla Jahwe" (Sędziów 11:31). Musiał poświęcić własną córkę (Sdz 11:34-40). Ofiary z ludzi były pogańskim zwyczajem zakazanym przez Boga, ale mimo to były praktykowane przez Izraelitów, którzy zostali potępieni przez Boga (Jeremiasza 7:30-31). Mojżesz nakazał składanie ofiar ze zwierząt nie dlatego, że Bóg tego chciał, ale po to, by uniemożliwić Żydom składanie ofiar bożkom i uniknąć ofiar z ludzi. Ale na nic się to zdało: Izraelici dopuszczali się obu obrzydliwości.

1.2.3. Samson

Historia Samsona jest pełna przesady, której nie należy traktować dosłownie. Jego walka z lwem (Sdz 14:6), a następnie z Palestyńczykami za pomocą "kości szczękowej osła" to oczywiste zmyślenia (Sdz 15:9-17), których celem było nadanie temu silnemu mężczyźnie wizerunku niezwyciężonego Hebrajczyka, swego rodzaju "Herkulesa" tamtych czasów. Dojrzały umysł w to nie wierzy.

1.2.4. Zbrodnia Danitów

Przypomnijmy sobie krwawą historię Danitów (rozdziały 17 i 18). Ta zbrodnia została popełniona po konsultacji z Bogiem! Danici poprosili kapłana: "Skonsultujmy się z Bogiem… abyśmy wiedzieli, czy podróż, którą podejmujemy, zakończy się sukcesem". Kapłan odpowiedział: "Podróż, którą podejmujecie, jest w oczach Jahwe" (Sdz 18:5-6). Zauważmy, że "bogiem", do którego odwoływał się kapłan lewita, był nikt inny jak posąg. Konsultowany przez terafim (Urim i Tummim), ten "bóg" pobłogosławił zbrodniczą wyprawę Danitów! Było to dzieło Micheasza, który rozwścieczony na Danitów, którzy mu go ukradli, krzyczał na nich: "Zabraliście mojego Boga, którego sam sobie uczyniłem…!" (Sędz. 18:24). Ten bóg stworzony przez Micheasza umożliwił Danitom wyrżnięcie "bezbronnego ludu… spokojnego i pewnego siebie" (Sdz 18:10 / Sdz 18:27-28). To właśnie przez takie czary kapłani konsultowali się z Bogiem i zbezcześcili Święte Imię Stwórcy.

Jakże wielu ludzi tworzy boga na własne podobieństwo, zamiast przekształcić się w obraz jedynego prawdziwego Boga, obraz, który tak wielu ludzi traci z własnej winy.

Kolejną obrzydliwą zbrodnię popełnili Benjamici w Gibea (rozdziały 19-20). Miało to szkodliwe konsekwencje dla całej społeczności i rozwinęło się w niezrozumiały sposób (Sdz 19:1-21 / Sdz 19:25). Prorok Ozeasz nie zapomni tej niewyobrażalnej zbrodni (Ozeasza 9:9 / Ozeasza 10:9).

Uwagi:

Próbując usprawiedliwić ustanowienie królestwa izraelskiego, uczeni w Piśmie wyjaśnili nieporządek społeczny w ich społeczności faktem, że "w owych dniach nie było króla w Izraelu" (Sędziów 18:1 / 19:1). Kończą Księgę Sędziów, podkreślając ten fakt: "W owych dniach nie było króla w Izraelu i każdy robił, co mu się podobało" (Sdz 21:25). Jednak ustanowienie królestwa nie rozwiązało problemów; sytuacja społeczna nie uległa poprawie, a królestwo podzieliło się na dwa: jedno na północy, a drugie na południu. Królowie często nie nadawali się do rządzenia, a prorocy szybko potępiali ich i sam fakt, że ustanowili władzę królewską w Izraelu (Ozeasza 8:4).

Te makabryczne historie biblijne opowiedziane w Starym Testamencie zachęcają nas do medytacji: "Bóg pisze prosto na krzywych liniach", powiedział współczesny filozof. Pomimo nieudolności Izraelitów, udało mu się zrealizować swój mesjański plan. Mesjasz miał pochodzić od Żydów (J 4:22), "jak korzeń na ziemi jałowej" (Iz 53:2). Ta jałowa ziemia to izraelskie środowisko, z którego wyłonił się Jezus i to On, mówi święty Paweł, ten Mesjasz, który usuwa Mojżeszową zasłonę, która uniemożliwiała wierzącym dostrzeżenie Boskiego Światła: "Rzeczywiście, do dziś, kiedy czytamy Stary Testament, ta sama zasłona pozostaje. Nie jest ona zdjęta, ponieważ to Chrystus ją usuwa. Tak, do dnia dzisiejszego, kiedy Mojżesz jest czytany, zasłona jest nakładana na ich serca. Dopiero gdy nawrócą się do Pana Jezusa, zasłona opada" (2 Koryntian 3:14).

1.3. Księga Rut

Przeczytaj tę budującą książkę historyczną z zainteresowaniem, zauważając, że Rut jest Moabitką, a nie Izraelitką. Znaczenie tej historii, która miała miejsce w czasach Sędziów, polega na tym, że Rut - nie-Żydówka - jest jednym z przodków Mesjasza, ponieważ jest prababką króla Dawida, od którego pochodzi Mesjasz. W rzeczywistości urodziła ona "Obeda, ojca Jessego, ojca Dawida" (Rut 4:17 / zob. Mateusza 1:3-5 i Łukasza 3:31-32).

Fakt ten zaprzecza żydowskiej zasadzie: "Tylko dzieci Żydówki są Żydami". Dawid i sam Mesjasz mają nieżydowskiego przodka: Rut.

Byłoby miło, gdyby wszystkie historyczne księgi Biblii zostały napisane w tym samym duchu co Rut, gdzie nie ma przemocy ani rasizmu. Naomi, żydowska teściowa, jest godna podziwu za swoją miłość i czułość dla Rut, nie-Żydówki. To Naomi zaprowadziła Rut w małżeńskie ramiona Boaza. Harmonijna relacja między teściową a synową jest godna naśladowania. Bóg prosił wszystkich Izraelitów, aby zachowywali się w ten sam sposób. Naomi zasługuje na to, by być przodkinią Mesjasza; to właśnie tego otwartego i kochającego ducha Jezus przyszedł dać światu. Jest to Duch Święty, całkowicie przeciwny szowinistycznemu duchowi, który można znaleźć w wielu miejscach Tory.

1.4. Pierwsza księga Samuela

Dwie Księgi Samuela i dwie Księgi Królewskie tworzą historyczną całość obejmującą około 550 lat, od 1100 r. p.n.e. do 580 r. p.n.eC. Te cztery księgi opowiadają historię ustanowienia królestwa, jego podziału na dwie części i upadku obu królestw, co doprowadziło do deportacji Izraelitów do Babilonii.

N.B.: Niektóre Biblie nazywają dwie księgi Samuela "Pierwszą i Drugą Księgą Królewską", a księgi Królewskie "Trzecią i Czwartą Księgą Królewską", nie wymieniając Samuela jako tytułu. Dzieje się tak dlatego, że wszystkie cztery księgi dotyczą królów Izraela.

Przeczytaj pierwszą księgę Samuela, zanim przejdziesz do poniższych wyjaśnień.

1.4.1. Sanktuarium w Szilo

Szilo było miejscem, w którym znajdowała się Arka. Palestyńczycy zniszczyli je i zabrali Arkę (1 Samuela 4:11). Uczeni w Piśmie twierdzą, że się jej bali (1 Samuela 4:7). Ale Dawid bał się jej również później (2 Samuela 6:9-10). Fakty te ujawniają starożytną zabobonną koncepcję wszystkiego, co ma związek z boskością. Boga należało się bać, a wszystko, co Go dotyczyło, było nietykalne i należało się Go bać.

1.4.2. Pieśń Anny (1 Samuela 2:1-10)

Uradowana Anna zaimprowizowała wiersz do Boga, który uwolnił ją od "wstydu" bezpłodności. Była w stanie podnieść głowę przed Peninną, drugą żoną swojego męża, która gardziła Hanną z powodu jej obfitej płodności. Zemściła się, rodząc Samuela, syna o wysokiej jakości moralnej i wielkim przeznaczeniu: "Moje serce raduje się w Jahwe… Łuk potężnych jest złamany… Niepłodna kobieta rodzi siedem razy (Samuel, wielki w oczach Boga, jest wart siedmiorga dzieci), ale matka wielu dzieci (Peninna) więdnie" (1 Samuela 2:4-5). Dziewica Maryja, będąca w ciąży z Mesjaszem, została zainspirowana tym hymnem: "Chwalcie Pana, duszo moja…" (Łukasza 1:44-55). W pieśni Hanny znajduje się błąd historyczny: "On daje siłę swojemu królowi…" (1 Samuela 2:10). Izrael nie miał jeszcze króla. Pokazuje to, że skrybowie z opóźnieniem dodali do hymnu królewskie i nacjonalistyczne niuanse.

1.4.3. Ustanowienie królestwa

Najważniejszym punktem w pierwszej Księdze Samuela jest ustanowienie władzy królewskiej z Saulem jako pierwszym królem (1030-1010 pne). "To nie podobało się Samuelowi", mówi tekst, a także Bogu, który uważał się za "odrzuconego" przez Izraelitów, tak że "już nad nimi nie panował" (1 Samuela 8: 6-7). Jednym z czynników, które podsycały pragnienie utworzenia królestwa, była niemoralność synów Samuela (1 Samuela 8:5), która nastąpiła po niemoralności synów kapłana Eliasza (1 Samuela 2:12-25).

Ta transformacja społeczności Izraelitów w naród Izraela została potępiona przez proroków: "Ustanowili królów, ale bez mojej wiedzy; ustanowili władców, ale bez mojej wiedzy", powiedział Bóg do proroka Ozeasza (Ozeasza 8:4), a następnie gniewnie oświadczył ludowi: "W moim gniewie dałem wam króla, a w mojej wściekłości zabiorę go odwas" (Ozeasza 13:11). W rzeczywistości monarchia ustała w Izraelu po najazdach asyryjsko-babilońskich, a następnie rzymskich, jak zobaczymy później.

Po zażądaniu króla Samuel poprosił lud, aby "jasno rozpoznał, jak poważne jest zło, które popełniliście w oczach Jahwe, prosząc o króla". izraelici uznali swoją winę i powiedzieli Samuelowi: "Ośmieszyliśmy wszystkie nasze grzechy, prosząc o króla" (1 Samuela 12:17-19)… ale nie zrezygnowali ze swojego króla.

Izraelici domagali się króla dla celów wojny i przemocy, a nie pokoju: "Będziemy mieli króla jak wszystkie narody… wyruszy on na naszym czele i będzie walczył w naszych bitwach" (1 Samuela 8:19-20). Gedeon zrozumiał, że jedynym królem jest Bóg (Sdz 8:23). Jezus również odmówił ustanowienia królestwa Izraelitów (J 6:15) i oświadczył, że Jego Królestwo nie jest z tego politycznego świata (J 18:36). "Jahwe, twój Bóg, jest twoim królem", nalegał Samuel (1 Samuela 12:12).

1.4.4. Rozdźwięk między Samuelem i Saulem

Saul podjął inicjatywę złożenia ofiary zamiast Samuela w Gilgal. Czyniąc to, przypisał sobie prawo religijne, które do niego nie należało i zastąpił Samuela, który z kolei natychmiast go zwolnił. "Twoja władza królewska się nie utrzyma. Jahwe znalazł człowieka według swego serca (Dawida) i ustanowił go wodzem swego ludu" (1 Samuela 13:8-15).

1.4.5. Dawid i Goliat (1 Samuela 17-18)

Mówi się, że młody Dawid zabił palestyńskiego kolosa, Goliata z Gat (1 Samuela 17:1-51). To przyniosło mu solidną przyjaźń (z synem Saula, Jonatanem) i zaciekłą wrogość (z Saulem): "Dusza Jonatana przylgnęła do duszy Dawida, a Jonatan zaczął go kochać jak siebie samego" (1 Samuela 18:1). Saul natomiast był przepełniony zazdrością: "Dawidowi dano miriady, a mnie tysiące! Brakuje mu tylko władzy królewskiej" - powiedział. Od tego dnia Saul patrzył na Dawida z zazdrością". Następnego dnia dwukrotnie próbował go zabić, ale Dawidowi udało się uciec (1 Samuela 18:6-11).

Jaka jest historyczna autentyczność tej relacji? Czy Dawid naprawdę zabił Goliata? Jednak w 2 Księdze Samuela 21:19 czytamy, że to niejaki Elhanan go zabił: "I znowu rozpoczęła się wojna w Gob z Filistynami (Palestyńczykami), a Elhanan, syn Jaira z Betlejem, zabił Goliata z Gat…" Tak więc waleczność Dawida jest niczym więcej niż zwykłym eposem mającym na celu przedstawienie króla Izraela jako bohatera. Był to bowiem ten sam Goliat z Gat, "drewno jego włóczni było jak belka tkacka" (1 Samuela 17:7 / 2 Samuela 21:19).

Miłość Jonatana do Dawida trwała aż do śmierci, podobnie jak nienawiść Saula, który przez całe życie starał się zabić Dawida. Wiele psalmów Dawida było hymnami zaufania do Boga i wdzięczności za uratowanie go z ręki Saula (Psalmy 18/52/54/57/59/63).

1.4.6. Schronienie Dawida u Achisza

Pisma podają dwie różne relacje o ucieczce Dawida przed Saulem i jego schronieniu u Achisza, palestyńskiego króla Gat, regionu Goliata. W pierwszej relacji (1 Samuela 21:11-15) król wita Dawida: "Lecz słudzy Achisza rzekli do niego: Czyż Dawid nie jest królem tej ziemi? Czyż nie jest on tym, o którym śpiewano w tańcach: "Saul zabił tysiące, a Dawid miriady"?" Na te słowa Dawid bardzo bał się Achisza i udawał głupca, udając szaleństwo. Dawid odszedł stamtąd i schronił się w jaskini Adullam". Należy zauważyć, że dołączyli do niego "wszyscy ludzie w niedoli, wszyscy, którzy mieli wierzycieli… I stał się ich przywódcą…" Następnie Dawid szukał schronienia u króla Moabu, któremu powierzył swojego ojca i matkę (1 Samuela 21:11-22:4).

Według drugiej relacji (1 Samuela 27:1-29:11) Dawid szukał schronienia u Achisza, który przyjął go i dał mu miasto Ciqlag, gdzie przebywał przez rok i cztery miesiące. Uczeni w Piśmie stwierdzili: "Dlatego Ciqlag należy do królów judzkich aż po dzień dzisiejszy" (1 Samuela 27:6). Wystarczyło, że Żyd mieszkał w jakimś miejscu, aby Izrael objął je w posiadanie na stałe: "Daję wam każde miejsce, po którym stąpają podeszwy waszych stóp, jak oświadczyłem Mojżeszowi", donoszą uczeni w Piśmie… w imieniu Boga! (Jozuego 1:3).

Ciepłe powitanie Dawida przez dwóch królów pokazuje, że Izraelici mogli żyć w Palestynie w pokoju!

1.4.7. Spirytyzm (1 Samuela 28:3-25)

Saul wezwał Samuela, który pojawił się, ale tylko po to, by go zganić i powiedzieć mu, że on i jego synowie nie żyją. Spirytyzm, wywoływanie duchów, jest możliwy, ale został potępiony przez Boga (Księga Kapłańska 19:31 / Księga Powtórzonego Prawa 18:10-11). Złe duchy często wydają się sprowadzać na manowce tych, którzy go praktykują. Mimo to nekromancja (lub spirytyzm) była praktykowana przez Izraelitów, w tym królów (2 Królów 21:6). Niestety, jest ona nadal stosowana na całym świecie.

Pierwsza księga Samuela, po przedstawieniu Saula, kończy się jego śmiercią.

1.5. Druga księga Samuela

Ta księga przedstawia panowanie Dawida i kończy się na krótko przed jego śmiercią. Przeczytaj całą księgę, a następnie wróć do poniższych punktów.

1.5.1. Dawid jako król

Po śmierci Saula Dawid został wybrany przez "dom Judy na króla" (2 Samuela 2:7). Dom Judy, utworzony przez członków plemienia o tej samej nazwie, zajmował południową część Palestyny, od Jerozolimy na północy do Hebronu (El Khalil) na południu, gdzie znajdują się groby patriarchów. Jednak plemiona północne, zwane "Izraelem", odrzuciły Dawida i wybrały jednego ze swoich, Iszbaala, syna Saula, na króla Izraela (2 Samuela 2:8-10). Imię Iszbaal oznacza "człowiek Baala" (Ish = człowiek w języku hebrajskim). To imię, nadane przez Saula jego synowi, ujawnia jego przywiązanie do bałwochwalstwa.

To napięcie między "Judą" a "Izraelem" trwało aż do upadku obu królestw. Nienawiść między dwoma królami doprowadziła Dawida do panowania z Hebronu, na południu, z dala od swoich wrogów (2 Samuela 2:11). "Wojna trwała między domem Saula a domem Dawida, lecz Dawid rósł w siłę, a dom Saula słabł" (2 Samuela 3:1). Mamy przykład "bardzo ciężkich" bitew między dwoma królestwami w 2 Samuela 2:8-32.

Z powodu sprawy kobiecej Abner, przywódca wojskowy Izraela, zerwał z Iszbaalem, swoim królem. Narzucił Dawida jako króla nad całym ludem, od północy do południa (2 Samuela 3:6-21). Po zabójstwie Abnera i Iszbaala "wszystkie plemiona Izraela przyszły do Dawida do Hebronu i powiedziały: 'Ty będziesz królem', i namaścili Dawida na króla Izraela" (2 Samuela 5:1-3), po tym jak został on uznany za króla Judy.

Dziwny werset ujawnia, że "synowie Dawida byli kapłanami" (2 Samuela 8:18). Zgodnie z Prawem Mojżeszowym, kapłaństwo było zarezerwowane dla Lewitów pochodzących od Aarona (Liczb 17:5 / 18:7). Dawid, z plemienia Judy, nie miał do niego prawa. Synowie Dawida, stając się kapłanami, zasłużyli na śmierć: "…każdy świecki, który się zbliży, będzie zabity" (Liczb 3:10). Saul ściągnął na siebie gniew Samuela za to, że ośmielił się złożyć ofiarę (1 Samuela 13:7-15). Korach i jego lud zostali zgładzeni za to, że twierdzili, iż są Lewitami i kapłanami (Liczb 17:5). Synowie Dawida uzurpowali sobie zatem urząd, który należał do Lewitów, bez wątpienia wzbudzając ich gniew, zwłaszcza że dwóch kapłanów Lewitów, Zadok i Ebyarath, już przewodniczyło funkcjom kapłańskim (2 Samuela 8:17). Fakt ten, wykraczając poza ograniczoną prawną koncepcję kapłaństwa Mojżeszowego, toruje drogę dla powszechnego kapłaństwa ustanowionego przez Jezusa (zob. Mateusza 12:1-8 / 1 Koryntian 3:16-17 / Objawienie 1:6 / 5:9-10 / 20:6).

1.5.2. Dawid zajmuje Jerozolimę

W 1000 roku p.n.e. Dawid zajął Jerozolimę i nazwał ją "Miastem Dawida" (2 Samuela 5:6-9). Jerozolima stała się stolicą i rezydencją króla po Hebronie. "Dawid miał trzydzieści lat, gdy został królem (w tym samym wieku co Jezus, gdy rozpoczął swoją misję, Łukasza 3:23) i panował przez czterdzieści lat, siedem w Hebronie i trzydzieści trzy w Jerozolimie" (2 Samuela 5:4-5). W ten sposób miasto stało się stolicą Królestwa.

1.5.3. Arka

Arka została zabrana do Jerozolimy, która po tym, jak stała się stolicą, stała się centrum religijnym i miejscem pielgrzymek. Po wybudowaniu pałacu, Dawid zapragnął wznieść świątynię, w której mógłby umieścić Arkę. Była to okazja dana prorokowi Natanowi do ogłoszenia ważnego proroctwa mesjańskiego z 2 Samuela 7:1-17. Należy je ponownie przeczytać przed kontynuowaniem kursu.

1.5.4. Mesjańskie proroctwo Natana (2 Samuela 7:1-17)

Proroctwo to jest najważniejszym punktem tej księgi. Dawid powiedział prorokowi Natanowi o swoim zamiarze zbudowania świątyni, w której miałaby się znaleźć Arka. Natan spontanicznie wyraził zgodę, "ale tej samej nocy przyszło do Natana słowo Jahwe, mówiąc: Idź i powiedz mojemu słudze Dawidowi: 'Czy zbudujesz mi dom? Nigdy nie mieszkałem w domu… Gdy wypełnią się twoje dni…, zachowam po tobie ród twego łona i ustanowię jego władzę królewską. On zbuduje dom dla mego Imienia, a ja utwierdzę jego królewski tron na wieki. Będę mu ojcem, a on będzie mi synem". Tak więc Bóg odrzuca ideę świątyni, którą Dawid planował zbudować i ogłasza, że jeden z jego potomków zbuduje Świątynię według Boga.

Wyjaśnienie proroctwa:

Świątynia

Bóg nie chce, aby Dawid zbudował mu dom z kamienia i betonu: "Nigdy nie mieszkałem w domu", mówi Bóg (2 Samuela 7:6). Raczej "Jahwe uczyni mu dom" (2 Samuela 7:11). Dla Boga Świątynia, Jego Dom, nie jest materialnym budynkiem: Bóg mieszka w sercach prawdziwych wierzących. "Jeśli Mnie kto miłuje", powiedział Jezus, "Ojciec mój umiłuje go i przyjdziemy do niego, i mieszkanie u niego uczynimy" (J 14:23). Paweł mówi nam: "Czyż nie wiecie, żeście świątynią Boga?" (1 Koryntian 3:16), a Piotr: "Jako żywe kamienie użyczcie samych siebie do wznoszenia duchowego gmachu…" (1 Piotra 2:5) (1 Piotra 2:5). To dlatego Jan w Apokalipsie nie widzi świątyni (kościoła, meczetu czy pagody…) w "Niebiańskim Jeruzalem", które reprezentuje wierzących czasów ostatecznych, "ponieważ", wyjaśnia, "Pan, Bóg - Władca wszystkiego, jest Jego Świątynią, podobnie jak Baranek (Mesjasz, Jezus)" (Objawienie 21:22). Ci, którzy budują materialne budowle dla Boga, nie zrozumieli nic z proroctwa Natana ani z nauk Jezusa i jego apostołów.

Mesjasz

Potomek Dawida, znany teraz jako "Syn Dawida", zbuduje tę Świątynię, której pragnął Bóg. Tym potomkiem jest Mesjasz, a Świątynia ta jest duchowa, a nie materialna. Żydzi błędnie zinterpretowali to proroctwo, myśląc, że Salomon, syn Dawida i następca tronu, miał za zadanie zbudować materialną świątynię w Jerozolimie. Boska interwencja rzuca zatem światło nie tylko na prawdziwe znaczenie świątyni, ale także na Mesjasza, który przyszedł 1000 lat po ogłoszeniu tego pięknego proroctwa przez Natana.

Mesjasz to "ród", potomkowie pochodzący "z łona" Dawida (2 Samuela 7:12). To właśnie na podstawie tego proroctwa Mesjasz stał się znany jako "Syn Dawida", "Syn Jessego" (Jesse to ojciec Dawida). Jest on również "Synem Bożym", ponieważ Bóg powiedział: "Będę mu Ojcem, a on będzie mi Synem". Żydzi uważali go za Salomona, syna i następcę Dawida (zob. 1 Kronik 22:1-19, a zwłaszcza wersety 8-10). Dlatego Salomon chciał za wszelką cenę zbudować świątynię z drewna cedrowego i złota, w której umieścił Arkę Przymierza. Ale proroctwo wykraczało poza najbliższego syna Dawida. Wskazywało na Jezusa, który miał przyjść 1000 lat później. Mówił On o zniszczeniu materialnej świątyni zbudowanej przez Salomona i jego następców, przedstawiając swoje "Ciało", tj. swoją Osobę, jako ostateczną świątynię wierzących (Jana 2:19-22 / Objawienie 21:22).

Proroctwo Natana było zatem skierowane dalej w czasie i wyżej w duchu niż ludzka wizja: nie dotyczyło Salomona ani materialnego budynku. Nie zostało to zrozumiane, dopóki proroctwo Natana nie wypełniło się dziesięć wieków później, kiedy anioł Gabriel ukazał się łagodnej Dziewicy z Nazaretu i powiedział: "Oto poczniesz i porodzisz syna… Będzie on wielki i będzie nazwany Synem Najwyższego. Pan da mu tron jego ojca Dawida" (Łk 1:26-37). Przeczytaj uważnie ten tekst, porównując go z proroctwem Natana.

Dlaczego Jezus jest "Synem Najwyższego", "jedynym Synem Bożym", jak mówi Jan (J 3:16)?

Odpowiedź można znaleźć w dialogu między Maryją a aniołem Gabrielem (Łk 1:35):

Maryja: "Jakże się to stanie? Nie znam nikogo".

Gabriel: "Duch Święty zstąpi na Ciebie… Dlatego Dziecię będzie nazwane Synem Bożym".

Jezus dał nam nowy wgląd w swoje pochodzenie. On jest kimś więcej niż "synem Dawida"; Jego genealogii nie można prześledzić wstecz do żadnego człowieka, choćby najwspanialszego, ponieważ pochodzi od kogoś znacznie wyższego, bezpośrednio od samego Boga, którego jest wcieleniem. Jezus zapytał faryzeuszy: "Co myślicie o Mesjaszu? Czyim jest synem?" Odpowiedzieli: "Dawida". Jezus odpowiedział: "Jak więc Dawid, mówiąc pod natchnieniem, nazywa go Panem w tym tekście: 'Pan (Bóg) rzekł do mego Pana (Mesjasza): Siądź po mojej prawicy…' (Ps 110:1). Jeśli Dawid nazywa go Panem, to w jaki sposób jest on jego synem?" Nikt nie był w stanie mu odpowiedzieć (Mateusza 22:44-45). Boska natura Jezusa przyćmiewa jego ludzkie pochodzenie. Nikt nie mógł sobie wyobrazić takiego pochodzenia. Sięga ono wieczności, a nie czasu. Prorok Micheasz, osiem wieków przed Jezusem, przemawiając pod natchnieniem, ujawnił Jego boskie pochodzenie, mówiąc: "Jego pochodzenie sięga dni dawnych, dni wieczności" (Micheasza 5:1).

Jezus jest zatem Synem Bożym, ponieważ żaden człowiek nie może twierdzić, w sprawiedliwości i prawdzie, że jest Jego fizycznym ojcem. To dzięki bezpośredniej interwencji Boga Jezus został poczęty w łonie Maryi. Dlatego tylko Bóg jest Jego Ojcem: "Moc Najwyższego wzięła Maryję pod swój cień, bo dla Boga nie ma nic niemożliwego" (Łk 1:35-37).

Podobnie jak większość proroctw mesjańskich, proroctwo Natana zostało zrozumiane dopiero po jego wypełnieniu. Należy zatem pamiętać, że proroctwo można zrozumieć tylko wtedy, gdy ma ono miejsce w czasie. Ci, którzy nie rozumieją proroctwa, to ci, którzy odmawiają interpretowania go zgodnie z Bogiem, chcąc, aby wypełniło się zgodnie z nimi. Tak więc winą Żydów jest to, że odrzucili Jezusa, ponieważ nie pasował On do ich nacjonalistycznych i militarnych aspiracji. "Myśli wasze nie są myślami moimi, a drogi moje nie są drogami waszymi" - powiedział do nich Pan (Iz 55:8-9).

Z tego wspaniałego proroctwa Natana pamiętajmy, że nikt nie musi budować Bogu materialnego domu. To Bóg buduje wieczne mieszkanie dla wszystkich wierzących (2 Samuela 7:11), duchową Świątynię, aby zgromadzić swoich wybranych w Wiecznym Szczęściu. Jezus już zbudował tę Wieczną Świątynię: Siebie… ze Swoim ludem.

1.5.5. Poważny grzech Dawida

Rozdziały 11-12 opisują podwójną zbrodnię Dawida: cudzołóstwo z Batszebą połączone z zaplanowanym i ohydnym morderstwem jej męża Uriasza, Hetytę. Dawid został upomniany przez Natana i okazał skruchę. Ułożył Psalm 51 (50), aby prosić Boga o przebaczenie: "Zmiłuj się nade mną, Boże, w swojej wielkiej dobroci i czułości, i wymaż mój grzech…"

1.5.6. Amnon i Tamar

Amnon był najstarszym synem Dawida. Zakochał się w swojej siostrzenicy Tamar, córce Absaloma, trzeciego syna Dawida (2 Samuela 3:2-3). Używając przebiegłości, zgwałcił ją, a następnie upokorzył, wypędzając z domu. Absalom, jego brat, kazał go zamordować, a następnie uciekł od Dawida (2 Samuela 13 i 14).

1.5.7. Absalom uzurpuje sobie królestwo Dawida

Rozdziały 15-19.5 opowiadają o intrygach Absaloma mających na celu zdetronizowanie ojca. Tymczasowo przejął tron i znęcał się nad konkubinami Dawida.

1.5.8. Wysokie napięcie między Izraelem a Judą

Po powrocie Dawida na tron doszło do silnych napięć między północą (Izraelem) a południem (Judą). Oba regiony walczyły o króla (2 Samuela 19:41-20:2). Bunt Szeby, Benjamity (z północy), przygotował drogę do rozłamu między dwiema częściami królestwa, który miał nastąpić około czterdzieści lat później (około 931 r. p.n.e.). Okrzyk Szeby o nieposłuszeństwie wobec Dawida został następnie podjęty przez izraelskich rebeliantów przeciwko Judzie: "Jaki udział mamy w Dawidzie… Do twoich namiotów, Izraelu! A teraz zaopiekuj się domem Dawida" (1 Krl 12:16).

Ustanowienie Izraelitów królestwem niczego nie rozwiązało; pogorszyło tylko ich sytuację między sobą i zatruło ich stosunki z sąsiednimi narodami. Królowie popełniali poważne błędy, a nawet nadużycia. Ostrzeżenia Samuela przed nimi były uzasadnione ich zachowaniem, które, jak pokazują Księgi Królewskie, stawało się coraz gorsze. Spełniły się słowa Samuela skierowane do społeczności w 1 Samuela 8:10-18: "… W owym dniu będziecie wołać z powodu króla, którego sobie wybraliście, ale Pan wam nie odpowie".

1.5.9. Spis ludności (2 Samuela 24:1-9)

Spis ludności przeprowadzony przez Dawida został uznany za bezbożny, ponieważ oznaczał pokładanie ufności w sobie, a nie w Bogu, który był w stanie zwiększyć populację, dbając o jej dobrobyt. Ówczesna mentalność oddawała całą inicjatywę w ręce Boga. Tak więc to Bóg podburzył Dawida przeciwko Izraelitom i nakłonił go do ich policzenia. Jednak pierwsza księga Kronik, napisana pięć wieków później, koryguje to, precyzując: "Szatan powstał przeciwko Izraelowi i podburzył Dawida do policzenia Izraelitów" (1 Kronik 21:1). Czy więc to Bóg czy szatan zainspirował Dawida? A może było to po prostu pragnienie Dawida, aby liczba wojowników Judy była większa niż liczba wojowników Izraela, jego przeciwnika? Król był rozczarowany wyliczeniem: "Serce Dawida było zmartwione, że policzył lud" (2 Samuela 24:10). Dlaczego tak się stało? Ponieważ liczba wojowników Izraela przewyższała liczbę wojowników Judy w służbie Dawida: 800 000 przeciwko 500 000 według 2 Samuela 24:29, ale 1 100 000 przeciwko tylko 470 000 według 1 Kronik 21:5, która dodaje: "Joab był tak odepchnięty rozkazem króla, że nie policzył Lewiego ani Beniamina" (1 Kronik 21:6). Wystarczająco dużo, aby serce króla zadrżało w obliczu wrogów, którzy wyraźnie mieli przewagę liczebną… nie wspominając o wojowniczych plemionach Lewiego i Beniamina… nie policzonych!

Któremu z dwóch spisów powinniśmy wierzyć? Gdzie jest prawda historyczna? Czy te dwa różne teksty są natchnione przez Boga? Jest to kolejny przykład, który wymaga krytycznego myślenia i rozeznania. Ten tekst, napisany po rozczarowaniu Dawida, interpretuje spis ludności jako przekleństwo.

Ten epizod pozwala nam lepiej zrozumieć, dlaczego wszystkie decyzje podjęte przez Mojżesza i innych były uważane, często błędnie, za pochodzące od Boga. Potrzeba było czasu, a przede wszystkim Światła Jezusa Chrystusa, aby rozeznać, co w Piśmie Świętym było naprawdę natchnione przez Boga. Łatwo zrozumieć, dlaczego Jezus powiedział do tych, którzy Go odrzucili: "Ojcem waszym jest diabeł, a wy chcecie spełniać zachcianki ojca waszego" (Jana 8:44). Odmowa uznania Jezusa za Mesjasza nigdy nie jest inspirowana przez Boga, ale przez diabła (zob. 1 Koryntian 12:3).