Kurs biblijny

1. Lekcja 1 - Księgi Biblii

Biblia jest zbiorem 73 ksiąg, co czyni ją małą biblioteką w jednej książce. Dlatego właśnie nazywana jest "Biblią", od greckiego "To Biblio", co oznacza "Księga". Słowo to pochodzi od "Biblos", starożytnego libańskiego portu, w którym po raz pierwszy zebrano rękopisy nie w zwojach, ale w książkach. Tak więc "Biblia" oznacza Księgę par excellence. Żydzi i chrześcijanie są znani w świecie arabskim jako "Ludzie Księgi" (Ahl el Kitab), ci, którzy podążają za Biblią.

Z 73 ksiąg zawartych w Biblii, 46 to księgi Starego Przymierza (lub Starego Testamentu), a 27 to księgi Nowego Przymierza. Żydzi uznają tylko księgi Starego Przymierza i odmawiają uznania go za "stare", wierząc, że ich przymierze z Bogiem pozostaje ważne, pomimo wielu zdrad potępionych przez proroków w Biblii i odmowy uznania Jezusa za Mesjasza. Prorocy ogłosili jednak, że przymierze to zostało zerwane osiem wieków przed przyjściem Jezusa (Izajasza 24:5 / Jeremiasza 11:10 / Jeremiasza 31:32), ogłaszając, że Bóg ustanowi "Nowe Przymierze" (Jeremiasza 31:31), objawione w księgach tego Nowego Przymierza, Ewangeliach (zob. Mateusza 26:28 i Łukasza 22:20). Chrześcijanie wierzą w 46 ksiąg Starego Przymierza (które uważają za przestarzałe) i 27 ksiąg Nowego Przymierza ustanowionego przez męczeńską śmierć Jezusa.

Biblia jest zatem podzielona na dwie główne części: księgi Starego Przymierza i księgi Nowego Przymierza. Ważne jest, aby zrozumieć księgi Starego Przymierza, aby zdać sobie sprawę ze znaczenia i konieczności Nowego Przymierza, które jest nowe ze względu na jego Ducha i objawienie prawdziwego oblicza Boga.

Stare Przymierze

46 ksiąg Starego Przymierza dzieli się na 3 grupy ksiąg:

1. Księgi historyczne:
   Opowiadają one o stworzeniu (Księga Rodzaju), następnie o Abrahamie i Żydach do około 130 r. p.n.e., tj. do początków Cesarstwa Rzymskiego na Bliskim Wschodzie, szczególnie w Palestynie (zob. 1 Księga Machabejska 15:15-24).
   Grupa ta składa się z 21 ksiąg.
2. Księgi mądrościowe:
   Są to księgi mądrości i wysokiej moralności. Ich styl jest często poetycki. Zawierają rady i modlitwy, które spontanicznie wypływają z serca natchnionego przez Boga, aby nauczyć nas zwracania się do Stwórcy.

   Istnieje 7 takich ksiąg.

3. Księgi prorockie:
   Każda z tych ksiąg mówi o proroku, którego imię nosi i zapisuje jego słowa i świadectwo.
   Jest ich 18.

Nowe Przymierze:
27 ksiąg Nowego Przymierza podzielonych jest na 3 grupy ksiąg:

1. 4 Ewangelie i księgę Dziejów Apostolskich.
2. 21 listów (znanych jako "epistoły", od łacińskiego "epistola") wysłanych przez apostołów do pierwszych chrześcijan.
3. Księga Objawienia.

Każda z ksiąg biblijnych jest podzielona na rozdziały, a każdy rozdział na wersety, które są takie same we wszystkich Bibliach i wszystkich tłumaczeniach. Ułatwia to odnoszenie się do tekstów i ich lokalizację.

Przykład: Księga Rodzaju 12:3 oznacza: rozdział 12, werset 3 Księgi Rodzaju.

Pięć pierwszych ksiąg historycznych ma szczególne znaczenie historyczne. Są to: Księga Rodzaju, Księga Wyjścia, Księga Kapłańska, Księga Liczb i Księga Powtórzonego Prawa. Znajdź je w swojej Biblii. Żydzi nazywają je „Ha Torah” (Tora), co w języku hebrajskim oznacza „Prawo”. Kiedy Ewangelie mówią o Prawie, odnoszą się właśnie do tych ksiąg (J 1,45). Chrześcijanie nazywają je „Pięcioksięgiem”, od greckiego słowa „penta”, oznaczającego pięć, oraz „tevki”, oznaczającego „zwoje”, ponieważ Biblia była niegdyś zapisywana na skórzanych zwojach, które czytelnik rozwijali w miarę czytania.

Dziś, dzięki prasie drukarskiej, mamy Biblię w jednym tomie, który można łatwo przenosić. W przeszłości księgi były pisane ręcznie przez wyspecjalizowanych skrybów. Niektóre księgi biblijne, takie jak Księga Rodzaju i proroka Izajasza, tworzyły po kilka zwojów, które były trudne w transporcie i nikt nie mógł posiadać wszystkich Pism Świętych. Zostały one zdeponowane w Świątyni Jerozolimskiej i w niektórych synagogach, gdzie były nauczane, czytane, konsultowane i omawiane. Niektóre księgi są bardzo małe i ledwo wypełniają stronę naszych współczesnych tomów, ale przyzwyczailiśmy się nazywać je "księgami", nawet jeśli mają tylko jedną stronę (księga proroka Obadiasza, list Judy i dwa ostatnie listy Jana).

Zrób diagram z nazwami ksiąg biblijnych, aby mieć przed oczami podsumowanie struktury Biblii. Pomoże ci to odnaleźć drogę i odróżnić księgi Nowego Testamentu od ksiąg Starego Testamentu.

1.1. Autorzy i czas potrzebny na napisanie Biblii

Pisanie Biblii trwało 1000 lat, od Księgi Rodzaju do Księgi Objawienia. Zaczęła powstawać około X wieku p.n.e., a zakończyła się około 95 roku n.e. wraz z Ewangelią św. Jan był ostatnim pisarzem biblijnym.

Powstająca przez tysiąc lat Biblia jest dziełem kilku autorów znanych jako "święci pisarze". Byli to kapłani, królowie, prorocy, pasterze i apostołowie Chrystusa, z których dwóch było prostymi rybakami: Piotr, który napisał 2 listy, i Jan, który napisał ewangelię, 3 listy i Apokalipsę, ostatnią z ksiąg biblijnych. Ewangelista Łukasz był lekarzem, człowiekiem kulturalnym i wykształconym. Niektórzy święci pisarze są i pozostaną nieznani, tacy jak redaktorzy Księgi Rodzaju, ksiąg Samuela i Królewskich itp.

Przed odkryciem druku Biblia była pisana ręcznie przez oddanych skrybów. Byli oni ekspertami w dziedzinie tekstów biblijnych i praw religijnych. Jezus był zły na uczonych w Piśmie, którzy go potępili. Ich odrzucenie Jego przesłania, zapowiedzianego przez proroków, jest zatem nieuzasadnione i potępia ich (Mt 23).

Oprócz wielu pisarzy biblijnych, jest tylko jeden Autor, który przez wieki inspirował i nadzorował całe dzieło Biblii: Bóg. To boski Duch skłonił wszystkich ludzkich pisarzy, rozproszonych na przestrzeni około tysiąca lat, do spisania wszystkiego, co wiedzieli o Bogu, Jego objawieniach i Jego objawieniach ludziom wybranym przez Niego do realizacji Jego planu: uczynienia siebie znanym ludzkości. Ci święci pisarze byli czasami uczonymi, jak prorocy Izajasz, Jeremiasz i Daniel oraz apostołowie Mateusz, Paweł i Łukasz, a czasami prostymi pasterzami i rybakami, jak prorok Amos oraz apostołowie Piotr i Jan. To pokazuje, że Bóg nie potrzebuje ludzkiej kultury, aby się objawić.

Tak więc było kilku ludzkich autorów, ale głównym Autorem jest Bóg. Przez wszystkie wieki, kiedy Biblia była pisana, Bóg czuwał nad tym, aby Jego plan się wypełnił i aby została ona spisana w celu objawienia się ludziom wszystkich późniejszych czasów, aby objawić się tobie, dzisiaj, i tym, którzy przyjdą po tobie, aż do końca ludzkości na ziemi. Duch Boży był dla świętych pisarzy tym, czym muza jest dla poetów, biorąc wszystko pod uwagę.

Widzimy, że pisarze biblijni wyrażali Boże Objawienie z precyzją i wiernością, która ewoluowała wraz z upływem czasu i doświadczeniem. Często dochodziło do nieporozumień między Bożym Objawieniem a osobistymi pragnieniami pisarza, między tym, co Bóg chciał, abyśmy zrozumieli, a tym, co zostało zrozumiane. Potrzeba wielkiej finezji i rozeznania, aby pojąć Boży język. Potrzeba czasu, doświadczenia i modlitwy. Trzeba oczyścić swoją duszę i wznieść się do Bożych intencji, które wykraczają poza nasze własne materialistyczne intencje. Rzeczywiście, Bóg mówi w Księdze Izajasza: "Myśli wasze nie są myślami moimi... Jak wysoko jest niebo nad ziemią, tak wysoko są myśli moje nad myślami waszymi" (Iz 55:8-9).

Im bardziej prorocy byli zaznajomieni z Bożym językiem, tym lepiej rozumieli prawdziwe znaczenie Jego słów. Bóg chciał, aby ten brak zrozumienia Jego Słowa znalazł odzwierciedlenie w tekście biblijnym. Na przykład, po rozmowie z Abrahamem i Mojżeszem o obrzezaniu, Bóg wyjaśnia to później przez proroka Jeremiasza jako potrzebę obrzezania (tj. oczyszczenia) serca, a nie napletka (Jeremiasza 9:25). Tylko miłość jest w stanie oczyścić serce.

Bóg najlepiej wyraził się przez Jezusa: Chrystus dokładnie oddaje prawdziwe słowa i intencje Boga. To dlatego jest nazywany "Słowem Bożym" w Ewangelii (J 1:1) i Koranie (Koran III; The Family of Imran, 45 - patrz "Spojrzenie na Koran z perspektywy wiary"). To on przede wszystkim kładł nacisk na miłość (Mt 19:19) i miłość, która oczyszcza (Łk 7:47).

Jezus, Słowo Boże par excellence, jest syntezą całego biblijnego przesłania. On jest Biblią, która jest żywa i aktywna w nas; musimy więc odnieść sukces we wprowadzaniu Jezusa w nas, aby mógł działać w nas i z nami. Aby poznać i zrozumieć Jezusa, musimy studiować Biblię, Stary i Nowy Testament. Wtedy zrozumiemy, jak wprowadzić Ducha Jezusa, który jest Duchem Bożym, w nasze codzienne życie.

1.2. Ustne tradycje

Abraham pojawił się 2000 lat p.n.e. Skrybowie zaczęli spisywać Biblię około 1000 lat później. Ale zanim Biblia została spisana, w jaki sposób historia Abrahama była przekazywana kolejnym pokoleniom? Ustnie: pierwsza społeczność wierzących opowiadała sobie ustnie, w rodzinie, historie swoich przodków, o tym, jak Bóg ukazał się Abrahamowi, a następnie jego potomkom, aby odciągnąć ich od bożków. Przez wieki historie te były przekazywane z ojca na syna. W ten sposób wydarzenia te pozostały żywe w umysłach ludzi. Jednakże, ponieważ historie były przekazywane ustnie z ojca na syna przez wieki, ta sama historia była opowiadana inaczej w pewnych nieistotnych szczegółach. Na przykład to, co jedni przypisywali Abrahamowi, inni mówili o jego synu Izaaku.

Dało to początek kilku "tradycjom ustnym", które nieznacznie się od siebie różniły. W ten sposób można znaleźć tę samą historię powtórzoną dwukrotnie, raz przypisywaną Abrahamowi (Rdz 12:10-20), a drugi raz Izaakowi (Rdz 26:1-11). Podobnie, w Księdze Rodzaju znajdują się dwie historie stworzenia: pierwsza, od Rdz 1:1 do Rdz 2:3, i druga, od Rdz 2:4 do Rdz 2:25. Zobaczysz, że sposób stworzenia różni się w obu opisach: na przykład człowiek został stworzony po roślinach i zwierzętach w pierwszym opisie, ale przed nimi w drugim. Różnica między tymi dwoma opisami polega na sposobie stworzenia, ale to zawsze Bóg jest jedynym Stwórcą. Jest to ważne przesłanie, które Biblia chce nam przekazać, przesłanie, które do dziś jest kwestionowane przez ateistów i materialistów, którzy odrzucają całe boskie objawienie.

Jakie są powody tych różnych tradycji ustnych?

Najważniejsze z nich to:

• Długi czas (wiele wieków) między wydarzeniem a jego spisaniem oznacza, że zapominamy, komu dane wydarzenie się przydarzyło: czy było to Abrahamowi i jego żonie (Rdz 20:1-18), czy Izaakowi i jego żonie (Rdz 26:1-11)? Niektóre tradycje ustne przypisywały to Abrahamowi, a inne Izaakowi. Późniejsi pisarze, nie chcąc niczego pominąć, podali obie relacje, aby zadowolić wszystkich i zjednoczyć szeregi. Nie należy tego postrzegać jako historycznej dokładności.
• Wielość narratorów
• Zmieniająca się mentalność skrybów i wierzących

Tak więc istniało kilka ustnych tradycji, z których najważniejsze to:

• Tradycja "Elohistyczna", w której Bóg, w oryginalnym tekście hebrajskim, nazywany jest "Elohim"
• Tradycja "Jahwistyczna", w której Bóg nazywany jest "Jahwe"
• Tradycja "kapłańska", wprowadzona przez kapłanów i lewitów, w której widzimy sztywność i ciasnotę ich mentalności, a także ich przywiązanie do kultu. Księga Lewitów (Kapłańska) jest tego przykładem.

Nie pozwól, aby te ustne tradycje były dla ciebie krępujące; przeczytaj je mimochodem, aby pomóc ci zrozumieć niektóre różnice, gdy zaczniesz czytać Biblię.

Te ustne tradycje różniły się jeszcze bardziej między północą a południem Palestyny, ponieważ mieszkańcy byli pod wpływem mitologii sąsiednich krajów. Na przykład niektórzy wierzyli, że stworzenie zakończyło się w ciągu sześciu dni, inni uważali inaczej, w zależności od tego, co słyszeli od swoich sąsiadów w sąsiednich krajach. Ale wszyscy Żydzi zgadzali się co do jednego istotnego faktu: to jeden Bóg stworzył wszystko i to ten jeden Bóg przemówił do Abrahama. Jest to ważne objawienie, które należy chronić; forma stworzenia jest mniej niż drugorzędna.

To właśnie objawienie jednego Boga i Stwórcy odróżniało Żydów od innych otaczających ich ludów, które w tamtym czasie były politeistami i bałwochwalcami.

Kiedy w X wieku pne żydowscy przywódcy religijni postanowili spisać swoją historię, włączyli różne tradycje ustne, aby chronić jedność społeczności żydowskiej. Te różne tradycje ustne pomagają nam zrozumieć Objawienie w duchu, zgodnie z Bożym zamiarem, a nie zgodnie z literą, w oparciu o ludzkie i polityczne interpretacje. Zrozumiesz to lepiej, gdy przestudiujesz Księgę Rodzaju.

1.3. Autentyczność tekstu biblijnego

W ostatnich latach odkrycia archeologiczne poddały w wątpliwość historyczność biblijnych przekazów. Według izraelskich profesorów Finkelsteina i Silbermana, autorów książki "The Bible Unveiled": "Są to historie, które zostały zszyte ze wspomnień, szczegółów starożytnych zwyczajów i legend o narodzinach różnych ludów regionu".

Nawet jeśli nie ma archeologicznych dowodów na nazwy ludzi i miejsc wspomnianych w Biblii, faktem pozostaje, że tekst biblijny został napisany przez ludzi natchnionych przez Boga w celu duchowego podniesienia ich współczesnych.

Do nas należy czytanie tych tekstów z rozeznaniem, aby wyciągnąć z nich złoto. Sami prorocy, w szczególności Jeremiasz, który był współczesny spisywaniu Biblii, potępiali kłamliwe pióro uczonych w Piśmie (Jeremiasza 8:8)!

Jak możemy być pewni, że tekst biblijny, który dziś trzymamy w rękach, jest tekstem oryginalnym? Niektórzy twierdzą, że tekst ten został sfałszowany i w rezultacie nie możemy już ufać Biblii.

Istnieją trzy rodzaje dowodów na autentyczność obecnego tekstu biblijnego; nie ma jednak dowodu na to, że został on sfałszowany.

1.3.1. Dowody archeologiczne

Archeologia odkryła niezliczone teksty Pisma Świętego, zarówno Starego, jak i Nowego Testamentu. Żadne dzieło literackie starożytności, nawet postbiblijne, nie zostało tak wiernie przekazane jak Biblia, co zostało udowodnione archeologicznie. Posiadamy tak wiele starożytnych rękopisów biblijnych, że nie ma wątpliwości co do autentyczności tekstu biblijnego.

Dla Starego Testamentu

Zwoje znad Morza Martwego

Najważniejszym odkryciem archeologicznym są tak zwane zwoje z Qumran lub znad Morza Martwego w Palestynie. Te skórzane zwoje, na których zapisana jest duża część Starego Testamentu, zostały opatrznościowo odkryte w jaskiniach płaskowyżu Qumran, przylegającego do Morza Martwego, w 1947 r. przez palestyńskiego pasterza poszukującego zagubionej kozy. Znalazł ją w jednej z jaskiń, bijącą nogami o ziemię. Gdy podszedł bliżej, zobaczył pod swoją stopą terakotową pokrywkę słoika zawierającego skórzany zwój napisany w języku hebrajskim. Był to początek odkrycia wielu zakopanych w ten sposób zwojów różnych ksiąg Starego Testamentu. Zostały one ukryte pod ziemią przez żydowską wspólnotę religijną, "Esseńczyków", którzy mieszkali w Qumran i których szczególną misją było spisywanie i ochrona tekstów biblijnych. Zwoje te pochodzą z 200 r. p.n.e.

Zwyczajem było umieszczanie dokumentów, które miały być chronione w ten sposób; o tym zwyczaju wspomina prorok Jeremiasz, który poprosił swojego sekretarza: "Weź te dokumenty i umieść je w glinianym naczyniu, aby mogły być zachowane przez długi czas" (Jeremiasza 32:14).

Zwoje znad Morza Martwego znajdują się obecnie w Muzeum Rockfellera w Jerozolimie, a kopie mikrofilmowe można znaleźć we wszystkich głównych muzeach świata. Tekst tych zwojów jest identyczny z tym, który mamy dziś w naszych Bibliach.

Nowy Testament

PapirusRylandsa

Najstarszym manuskryptem jest niewielki fragment papirusu z 125 r. n.e., znany jako "papirus Rylandsa", od nazwiska archeologa, który go odkrył. Zawiera on tekst z Ewangelii św. Jana 18:31. Jana 18:31. Daje nam to pewność co do autentyczności tekstu, biorąc pod uwagę, że Jan zmarł około 105 r. n.e., a papirus ten pochodzi zaledwie dwadzieścia lat po jego śmierci.

Chester Beatty

Kolejnym odkryciem archeologicznym, które jest ilościowo ważniejsze, są papirusy "Chester Beatty" (liczba mnoga od papirus) pochodzące z III wieku n.e. Zawierają one duże fragmenty Nowego Testamentu. Są one przechowywane na Uniwersytecie Michigan w Stanach Zjednoczonych.

Wciąż istnieją trzy bardzo stare kompletne kopie Biblii, Starego i Nowego Testamentu:

• "Vaticanus"

  Napisany po łacinie, pochodzi z IV wieku n.e. Znajduje się w Muzeum Watykańskim, stąd jego nazwa.

• Sinaiticus

  Napisany w języku greckim, również pochodzi z IV wieku. Został znaleziony przez rosyjskiego księcia pod koniec XIX wieku w greckim klasztorze prawosławnym św. Katarzyny na Synaju, stąd jego nazwa. Obecnie znajduje się w Muzeum Brytyjskim.

• "Alexandrinus"

  Pochodzi z V wieku i znajduje się w British Museum.

Tekst tych trzech starożytnych Biblii jest taki sam i identyczny z tekstem naszych współczesnych Biblii.

1.3.2. Logiczne dowody

• Wielość obrządków chrześcijańskich jest gwarancją autentyczności tekstu biblijnego, który jest taki sam dla wszystkich.
• Teksty Starego Testamentu są takie same dla chrześcijan i Żydów.
• Niektórzy muzułmanie i żydzi twierdzą, że chrześcijanie sfałszowali Biblię. Swoje twierdzenie opierają na oszustwie: tak zwanej "Ewangelii Barnaby". Wykazano, że ta "ewangelia" została napisana w XVI wieku przez Żyda, który "nawrócił się" na chrześcijaństwo, a później na islam. Według tej "ewangelii" Mesjaszem nie jest Jezus, ale Mahomet. Jest to sprzeczne z Biblią i Koranem, które uznają Jezusa za prawdziwego Mesjasza. Tak więc żaden chrześcijanin ani muzułmanin nie może wierzyć w "ewangelię" Barnaby bez zaprzeczania swojej wierze. Powinniśmy również pamiętać, że odkrycia archeologiczne wykazały autentyczność współczesnego tekstu biblijnego.
• Wszyscy bibliści uznają autentyczność tekstu biblijnego. Wśród muzułmanów dwaj wielcy uczeni: szejk Afghani i szejk Mohammed Abdo (były mufti Azhar w Kairze) kategorycznie zaprzeczają fałszowaniu Biblii.

1.3.3. Dowód wiary

Bóg, który objawił biblijne przesłanie, nie może pozwolić, aby jego treść została sfałszowana, a proroctwa utracone, zwłaszcza te dotyczące Mesjasza.

1.4. Języki Biblii

Biblia została pierwotnie napisana w dwóch językach: hebrajskim dla Starego Testamentu i greckim dla Nowego Testamentu (z wyjątkiem Ewangelii Mateusza, która została napisana po aramejsku, ponieważ Mateusz skierował swoją Ewangelię do Żydów). Stary Testament został również napisany w języku aramejskim przez Żydów wygnanych do Babilonu (Irak) w VI wieku p.n.e., gdzie nauczyli się tego języka.

Księgi Nowego Testamentu zostały pierwotnie napisane w języku greckim, międzynarodowym języku tamtych czasów (zob. Dzieje Apostolskie 21:37), podobnie jak dziś angielski i francuski.

1.4.1. Biblia "hebrajska"

Oryginalny hebrajski tekst Starego Testamentu nazywany jest "Biblią Hebrajską". Biblia ta nie zawiera ksiąg Nowego Testamentu, ponieważ Żydzi w nie nie wierzyli. Była przechowywana w Świątyni Jerozolimskiej i w synagogach w formie zwojów. Tłumacze biblijni odnosili się do niej jako wiarygodnej podstawy dla swoich tłumaczeń Starego Testamentu.

1.4.2. Biblia "grecka"

W III wieku p.n.e. Żydzi z diaspory (żyjący poza Palestyną) nie mówili już po hebrajsku i dlatego nie byli w stanie czytać Biblii hebrajskiej. Żydzi z Aleksandrii w Egipcie poprosili więc Żydów z Palestyny o przysłanie im ekspertów biblijnych, aby przetłumaczyli "Torę, Księgi (Mądrości) i Proroków" (jak Żydzi nazywali Biblię) z hebrajskiego na grecki. Wysłano 70 biblistów. Kiedy przybyli do Aleksandrii, przetłumaczyli wszystkie księgi biblijne z hebrajskiego na grecki, a także 5 innych ksiąg, które Żydzi w Palestynie czytali w synagogach i na zgromadzeniach, ale nie uznawali ich za księgi natchnione. Te pięć ksiąg nie było zatem częścią ksiąg "kanonicznych", tj. oficjalnie uznanych za natchnione przez Boga.

Są to:

• Księgi historyczne: Judyta i Tobiasz;
• Dla ksiąg sapiencjalnych: Mądrość i Kaznodzieja;
• Dla ksiąg prorockich: Baruch;
• Do Księgi Daniela dodano jeszcze dwa rozdziały: Daniela 13 i 14.

Później dwie księgi Machabejskie zostały również przetłumaczone na język grecki i dodane do poprzednich już przetłumaczonych, zwiększając do 7 liczbę ksiąg przetłumaczonych na język grecki i dodanych do 39 ksiąg Biblii Hebrajskiej. Ta grupa 7 ksiąg, wraz z rozdziałami 13 i 14 Księgi Daniela, jest uznawana za księgi deuterokanoniczne, w które możemy wierzyć lub nie.

W drugiej Księdze Machabejskiej można znaleźć echo bliskich więzi między Żydami z Palestyny i ich współwyznawcami w Egipcie oraz zaproszenie skierowane do tych ostatnich, aby otrzymali teksty Biblii: "Do ich braci, Żydów w Egipcie, pozdrowienia (shalom). Żydzi, ich bracia, w Jerozolimie itd. Niech On (Bóg) otworzy wasze serca na swoje prawo (Torę)... (2 Księga Machabejska 1,1-4)... Nehemiasz założył bibliotekę, aby zebrać (biblijne) księgi dotyczące królów, pisma proroków i Dawida... Juda również zebrał wszystkie (biblijne) księgi Starego Testamentu rozproszone z powodu wojny prowadzonej przeciwko nam (deportacja do Babel) i są one w naszych rękach. Jeśli więc będziesz ich potrzebował, wyślij do nas posłańców, którzy przyniosą ci ich kopie" (2 Machabejska 2:13-15). Zainteresowanie Żydów z Palestyny Żydami z Egiptu wynika z faktu, że ci ostatni stanowili najbogatszą i najpotężniejszą grupę żydowską w diasporze, podobnie jak Żydzi w dzisiejszej Ameryce.

Greckie tłumaczenie Biblii Hebrajskiej jest znane jako "Biblia Grecka" lub "Biblia Septuaginty" (tj. Biblia 70) ze względu na 70 żydowskich biblistów, którzy przetłumaczyli ją na język grecki. Różni się ona od Biblii Hebrajskiej tym, że dodano do niej 7 ksiąg "deuterokanonicznych". To właśnie z tą grecką Biblią Żydzi z diaspory, którzy nie rozumieli hebrajskiego, konsultowali się w czasach apostołów, aby zweryfikować słowa Pawła (Dzieje Apostolskie 17:2 / 17:11)

Żydzi odmówili wtedy i nadal odmawiają uznania 7 ksiąg deuterokanonicznych za natchnione przez Boga. Dlatego nie ma ich w Biblii Hebrajskiej. Protestanci również odrzucają te 7 ksiąg i nie włączają ich do swoich Biblii. Jednak Biblie katolickie i prawosławne zawierają te księgi.

Tak więc, w zależności od tego, czy znajdziesz te 7 ksiąg, czy nie, będziesz w stanie odróżnić Biblię katolicką od protestanckiej. Księgi te nie zawierają niczego, co różniłoby doktrynalnie różne wyznania. Jeśli chodzi o 27 ksiąg Nowego Testamentu, istnieją one we wszystkich chrześcijańskich Bibliach. Dopiero w XVI wieku, po Lutrze (założycielu protestantyzmu), protestanci usunęli ze swoich Biblii siedem ksiąg deuterokanonicznych.

Biblia hebrajska i grecka Septuaginta stanowią podstawę wszystkich tłumaczeń Biblii. Kiedy księgi Nowego Testamentu zostały napisane, chrześcijanie dodali je do greckiego tłumaczenia Starego Testamentu (Septuaginta).

1.4.3. Biblia "łacińska" (lub "Wulgata")

W IV wieku n.e. św. Jerome przetłumaczył Biblię z hebrajskiego i greckiego na łacinę, która stała się wówczas językiem międzynarodowym i przez długi czas pozostawała językiem używanym w świecie religijnym i naukowym (medycyna itp.). Jerome przetłumaczył Biblię na język popularny (vulgaris), tak aby zwykli ludzie mogli ją zrozumieć. Dlatego Biblia ta stała się znana jako "Wulgata", czyli "popularna", dostępna dla ludu. To łacińskie tłumaczenie było szeroko i długo używane w zachodnim świecie religijnym, zanim Biblia została przetłumaczona na wszystkie języki świata, zaledwie sto lat temu. Dziś Biblia jest przetłumaczona na ponad 1500 języków. W ten sposób ewangeliczne przesłanie rozprzestrzenia się po całym świecie. Jest to znak czasów przepowiedzianych przez Jezusa (Mateusza 24:14).

Kiedy Biblia wspomina, że jest tłumaczona z języków oryginalnych, oznacza to, że jest tłumaczona z hebrajskiego i greckiego, ale nie z łaciny, która jest już tłumaczeniem oryginalnego hebrajskiego i greckiego. Przed zakupem Biblii upewnij się, że jest ona przetłumaczona z języków oryginalnych.