Klucz do Apokalipsy

1. Powód tajemniczości: zapieczętowana przepowiednia zostanie wyjaśniona w odpowiednim czasie

Apokalipsa pozostawała księgą hermetycznie tajemniczą z wielu powodów, z których głównym jest to, że zawarte w niej proroctwa nie zostały jeszcze wypełnione. Jednak każde proroctwo można dobrze zrozumieć dopiero po jego historycznym wypełnieniu. Tak więc proroctwa Starego Testamentu dotyczące przyjścia Mesjasza mogły zostać zrozumiane w szczegółach dopiero po przyjściu Jezusa. Nikt na przykład nie spodziewał się, że Mesjasz zostanie zabity przez tych samych, którzy niecierpliwie na niego czekali. Tak więc rozdział 53 Księgi Izajasza, mówiący o Mesjaszu zabitym przez swój lud, był niezrozumiały przed ukrzyżowaniem Jezusa.

Podobnie apokaliptyczne proroctwa dotyczące Bestii były całkowicie niejasne. Kiedy ta się pojawiła, sam Chrystus wkroczył, aby wyjaśnić proroctwa, w których została zapowiedziana. Bez tej boskiej interwencji proroctwa te pozostałyby całkowicie tajemnicą.

Kiedyś Jezus ukazał się uczniom z Emaus po swoim Zmartwychwstaniu: „i zaczynając od Mojżesza, a następnie przechodząc przez wszystkich proroków, wyjaśnił im we wszystkich Pismach to, co się do Niego odnosiło (Łk 24,27)… Wtedy otworzył im umysł na zrozumienie Pism i rzekł do nich: Tak było napisane, że Chrystus będzie cierpiał i trzeciego dnia zmartwychwstanie...” (Łk 24,45-46). Gdyby Jezus nie wyjaśnił swoim uczniom proroctw dotyczących Jego osoby, ich umysły – i oczywiście również nasze – nie otworzyłyby się na „zrozumienie Pism”. Podobnie, gdyby nie wyjaśnił Apokalipsy, ta „mała Księga” pozostałaby zamknięta, niedostępna dla naszego rozumowania.

Odnośnie proroctw biblijnych św. Piotr mówi:

„Przede wszystkim wiedzcie, że żadne proroctwo Pisma nie jest przedmiotem osobistej interpretacji; żadne proroctwo nigdy nie pochodziło z ludzkiej woli, ale ludzie, natchnieni przez Ducha Świętego, przemawiali w imieniu Boga” (2 Piotra 1,20-21).

Należy podkreślić, że podane tutaj wyjaśnienie Apokalipsy nie jest „osobistym wyjaśnieniem”, ale boskim objawieniem przekazanym przez samego Jezusa. Jeśli przed 13 maja 1970 r. Apokalipsa pozostawała jeszcze niejasna, to dlatego, że Duch Święty jej jeszcze nie wyjaśnił; ludzie próbowali udzielić jej osobistego wyjaśnienia, ale z własnej inicjatywy. Nie byli oni upoważnieni przez Boga.

Dwa czynniki przyczyniły się do tego, że tajemnica Apokalipsy pozostawała tak długo nieprzenikniona:

1. Przepowiednie apokaliptyczne nie spełniły się jeszcze: Wiele osób, odnosząc się do tych przepowiedni, „starało się odkryć, na jaki czas i jakie okoliczności miał na myśli Duch Chrystusa” (1 Piotra 1,11), ale wszystkie te ludzkie poszukiwania okazały się daremne, ponieważ ani „czas”, ani „okoliczności” nie spełniły się jeszcze. Od 1948 roku, kiedy to pojawiła się Bestia, czas i okoliczności apokaliptyczne stały się oczywiste na świecie. Chrystus pojawił się zatem 13 maja 1970 roku, aby objawić ich prorocze wymiary, otwierając „Małą Księgę”.

2. Tekst apokaliptyczny przedstawia wydarzenia w szczególnie skomplikowany sposób. Dzięki temu jego przesłanie pozostaje całkowicie tajemnicą, nawet po powrocie Bestii. Gdyby Jezus nie podał „Klucza”, Apokalipsa pozostałaby nieprzenikniona z powodu trzech następujących czynników:

1. Splątanie wydarzeń i bohaterów.
2. Różnorodne powtórzenia tego samego wydarzenia.
3. Różne symbole dla tej samej rzeczywistości.

1.1. Splątanie

Wydarzenia i bohaterowie są pomieszani, nie pojawiają się w sposób uporządkowany ani w kolejności ich wystąpienia. Czytając Apokalipsę, nie należy oczekiwać ciągłego przebiegu opisywanych wydarzeń. Postacie i wydarzenia są tak ze sobą splecione, że gubi się wątek. Na przykład Bestia pojawia się nagle i krótko w rozdziale 11,7 – tylko tak mimochodem – bez wcześniejszej prezentacji, jakby czytelnik miał znać jej tożsamość. Przechodzi więc całkowicie niezauważona. Następnie mówi się o niej obszernie w rozdziałach 13 i 17, gdzie jest przedstawiona szczegółowo, podkreślając jej okrutny charakter, wcześniejsze istnienie, zniknięcie, a w końcu ponowne pojawienie się z wielką siłą w nieokreślonym miejscu, zanim zniknie na zawsze. Potrzebny jest jednak „klucz”, aby to wszystko zrozumieć. To dzięki wyjaśnieniu ujawnionemu przez Jezusa, przy odrobinie cierpliwości, udaje się ułożyć elementy apokaliptycznej „układanki” na swoje miejsca. Bez tego „klucza” czytelnicy gubią się w zawiłościach tej Księgi.

1.2. Różnorodne powtórzenia

Opowieść o tym samym wydarzeniu powtarza się w różnych formach. Tak było w Księdze Rodzaju w przypadku dwóch snów faraona zinterpretowanych przez Józefa: snu o „siedmiu kłosach” i snu o „siedmiu krowach”. Oba sny mają tę samą interpretację: zapowiadały siedem lat głodu, które nastąpią po siedmiu latach obfitych zbiorów. Józef wyjaśnił faraonowi, że „jeśli sen ten powtórzył się dwukrotnie, to znaczy, że sprawa ta jest już postanowiona przez Boga i że Bóg pragnie ją szybko zrealizować” (Księga Rodzaju 41,17-32).

Również w Apokalipsie pojawia się powtórzenie w różnych symbolach, ponieważ Bóg jest nieugięcie zdecydowany działać przeciwko Bestii podczas swojego powrotu i zniszczy ją na zawsze, raz na zawsze.

1. Pierwsza prezentacja wydarzeń rozciąga się od rozdziału 4 do rozdziału 8,1: Pan zasiada na tronie, aby osądzić ludzkość na podstawie zamkniętej księgi z siedmioma pieczęciami, którą trzyma w ręku. W rozdziale 5 Baranek (Jezus) pojawia się, aby wziąć Księgę (Apokalipsa 5,7), a w rozdziale 6 zrywa pieczęcie jedna po drugiej. Pojawiają się cztery konie (to Bestia) wraz z jeźdźcami, wywołując wojny i głód (Apokalipsa 6,1-8). Świadkowie Boga zostają zabici przez tych czterech jeźdźców „pod ołtarzem” (Apokalipsa 6,9-11). W końcu Bóg wysłuchuje modlitw tych męczenników (Apokalipsa 6,9) i objawia swój gniew wobec Bestii (Apokalipsa 6,12-17). Po jej upadku na świecie rozpoczyna się nowa era (Apokalipsa 21 i 22).
2. Zaraz po tym następuje druga prezentacja tej samej opowieści z innymi symbolami. Trwa ona od rozdziału 8,2 do końca rozdziału 9. Tutaj 7 pieczęci zastępuje 7 trąb trzymanych przez 7 aniołów.Pomiędzy tą drugą prezentacją a następującą po niej trzecią, od rozdziału 10 do rozdziału 15,4, pojawiają się w symbolach, przeplatając się i mieszając, bohaterowie tej historii: Anioł, dwaj Świadkowie, Smok, Kobieta, Bestia, Druga Bestia, Wybrani.
3. Trzecia prezentacja wydarzeń pojawia się od rozdziału 15,5 do rozdziału 16. Symbolika różni się jeszcze od pozostałych: jest to 7 aniołów niosących 7 czasz wypełnionych gniewem Bożym.

Przy każdym otwarciu pieczęci, przy każdym dźwięku trąby i przy każdym wylaniu czaszy na ziemię powtarzają się te same wydarzenia pod różnymi symbolami.

1.3. Zróżnicowana forma symboliczna

Ci sami bohaterowie są przedstawieni za pomocą różnych symboli:

Bestia z rozdziałów 13 i 17 jest również reprezentowana przez:

• „czterech niszczycielskich koni” (Apokalipsa 6,1-7).
• górę (Syjon) wrzuconą do morza (Apokalipsa 8,8).
• gwiazdę (Dawida), która spada z nieba na ziemię (Apokalipsa 9,1).
• „pogan, którzy depczą Święte Miasto” (Apokalipsa 11,2).
• „Wielką Babilonię” (Apokalipsa 18,2).
• „narody” (niewierni), „Gog i Magog”, zgromadzone ze wszystkich stron świata w Jerozolimie, „miastem umiłowanym” (Apokalipsa 20,7-9).

Symbole najtrudniejsze do zrozumienia – i tu trzeba być uważnym – znajdują się w rozdziale 17,9-11: „Siedem głów (Bestii) to siedem wzgórz”, na których siedzi słynna Nierządnica (są to 7 wzgórz, na których leży Jerozolima: Góra Syjon, Góra Moria itp. Apokalipsa 17,9). Są to również „siedmiu królów” (Apokalipsa 17,10). Królowie ci reprezentują przeszłą historię Izraela jako królestwa: pięciu królów, którzy już odeszli, reprezentuje Bestię, która „była”. Ten, który nadal żyje, reprezentuje Żydów, którzy potajemnie dążyli do przywrócenia królestwa izraelskiego pod panowaniem Rzymu. Paweł nazywa to „tajemnicą bezbożności, która już działa” (2 Tesaloniczan 2,7). Siódmy król, „który jeszcze nie przyszedł i ma pozostać na krótko”, reprezentuje Bestię powracającą na świat „na krótko, a która jest również ósmym, jednym z siedmiu jednak”. Izrael, powracający, ale nie w formie królestwa jak w przeszłości, jest „ósmym, ale jednym z siedmiu królów”, ponieważ reprezentuje tych „siedmiu królów” Izraela z przeszłości i uosabia całą historię Izraela. Izraelici wciąż mają nadzieję na przywrócenie Królestwa Dawida i Świątyni Salomona w Jerozolimie; wciąż ogłaszają Jerozolimę stolicą i Miastem Króla Dawida.

Ta różnorodność symboli odnosi się również do liczb:
„42 miesiące” (Apokalipsa 11,2) to „1260 dni”: 42 miesiące = 1260 dni (Apokalipsa 11,3 / 12,6).

Ten sam okres nazywany jest „czasem, pół czasem i jeszcze pół czasu” (Apokalipsa 12,14).
Więcej wyjaśnień znajduje się w następnym rozdziale.