Klucz do Apokalipsy

1. Podsumowanie historii

Wydarzenia apokaliptyczne i ich bohaterowie są przedstawieni symbolicznie, w sposób przeplatający się i chaotyczny, tak aby wszystko stało się zrozumiałe dopiero po otwarciu małej Księgi. Oto bohaterowie i streszczenie opowieści.

1.1. Bohaterowie sprzymierzeni z Antychrystem

1.1.1. Szatan

Jezus podczas swojego pierwszego przyjścia związał diabła:

„Teraz nastąpi sąd nad tym światem, teraz książę tego świata zostanie strącony” – powiedział Jezus (J 12,31)

Apokalipsa przepowiada uwolnienie diabła po symbolicznych tysiącach lat:

„Widziałem Anioła (Jezusa) zstępującego z nieba… pokonał Smoka, Szatana, i związał go na tysiąc lat… Gdy minie tysiąc lat, szatan, uwolniony z więzienia, pójdzie zwieść narody z czterech stron świata, Goga i Magoga, i zgromadzi je do wojny… wkroczyli na całą powierzchnię ziemi… oblegli Ukochane Miasto” (Apokalipsa 20,1-9).

Diabeł, po tym jak został związany przez Chrystusa, zostaje uwolniony z otchłani przez Antychrysta, Bestię, której symbolem jest Gwiazda (Dawida). Apokalipsa mówi:

„I piąty anioł zatrąbił. Wtedy ujrzałem gwiazdę, która spadła z nieba na ziemię (upadła Bestia). Dano jej klucz do studni Otchłani (piekła). Gdy otworzyła tę studnię, uniósł się z niej dym jak z ogromnego pieca, a słońce i powietrze zostały zaciemnione...” (Apokalipsa 9,1-2)

Chodzi tu oczywiście o Słońce Sprawiedliwości i Prawdy. To duchowe Światło gaśnie na ziemi. Dlatego właśnie „słońce stało się czarne” (Apokalipsa 6,12 / Mateusz 24,29). Współpraca między szatanem a Antychrystem jest doskonała. Ten ostatni uwalnia diabła, który z kolei sprowadza go z powrotem do „Ziemi Obiecanej”. Chrystus odrzucił współpracę z diabłem. Antychryst natomiast jej poszukuje. Tak utworzony klan szatański jest wspierany przez drugą Bestię w celu osadzenia go w Palestynie, aby założyć, wbrew wyraźnej woli Boga, królestwo syjonistyczne (zob. 1 Samuela 8 i tekst: „Dramat Jezusa”).

1.1.2. Bestia

„Bestia” istniała w przeszłości, ale nie istnieje już w roku 95, kiedy to napisano Apokalipsę. Jan widzi, jak powraca ona na pewien czas w przyszłości, by jednak zniknąć na zawsze:

„I ujrzałem bestię wychodzącą z morza, mającą siedem głów i dziesięć rogów, a na rogach jej dziesięć diademów… (Apokalipsa 13,1). Jej liczba to 666 (Apokalipsa 13,18)… Ta Bestia była (w przeszłości, przed rokiem 95) i już nie jest (w roku 95); wynurzy się z Otchłani, ale po to, by pójść na zgubę (Apokalipsa 17,8)… Nigdy więcej jej nie ujrzymy (Apokalipsa 18,21)”.

Izrael jest jedynym państwem, które istniało w przeszłości (przed rokiem 95) jako królestwo, a w roku 95 już nie istniało, ponieważ zostało zniszczone przez Tytusa w roku 70.

Za panowania Salomona królestwo to osiągnęło szczyt swojej chwały i stało się słynnym imperium salomonowskim. Już samo „waga złota, które przybywało do Salomona w ciągu roku, wynosiła 666 talentów złota…” (1 Król. 10,14 / 2 Kron. 9,13). Aby odkryć tożsamość Bestii, należy porównać jej „liczbę 666” z wagą złota (666 talentów), które trafiało do skarbca Salomona. Bestia marzy bowiem o przywróceniu Imperium Salomona, „Wielkiego Izraela”, którego symbolem staje się liczba „666”. Warto zauważyć, że jest to „liczba człowieka” (Apokalipsa 13,18); oznacza to, że Bestia ta jest symbolem grupy ludzi.

W 587 r. p.n.e. Nabuchodonozor po raz pierwszy położył kres Królestwu Żydowskiemu. Królestwo to zostało następnie przywrócone przez Rzymian w 37 r. p.n.e., z Herodem Wielkim jako królem. Jezus zapowiedział zbliżający się koniec tego drugiego Królestwa Izraelskiego: „Uczniowie podeszli do Niego, aby zwrócić Jego uwagę na budowle Świątyni. Ale On im odpowiedział: Widzicie to wszystko, prawda? Zaprawdę, powiadam wam, nie pozostanie tu kamień na kamieniu: wszystko zostanie zburzone” (Mt 24,1-2). Rzeczywiście, Rzym, który przywrócił Królestwo w Izraelu, po raz drugi położył mu kres, około sto lat później. Niszcząc Jerozolimę i Świątynię w roku 70, rzymski generał Tytus nieświadomie wypełnił proroctwo Chrystusa. Apokalipsa przepowiada powrót Bestii po raz trzeci, ale po to, by odejść na zawsze w swoją zgubę: „I już jej nigdy nie zobaczymy” (Apokalipsa 18,21 / 19,19-21).

Moc Bestii

Podczas swojego trzeciego pojawienia się Bestia powraca na świat uzbrojona w wielką moc, którą nadaje jej „Smok” i jego sojusznik „druga Bestia” (Apokalipsa 13,11):

„Smok przekazał jej swoją moc i swój tron wraz z ogromnym imperium” (Apokalipsa 13,2)

Należy podkreślić, że to Szatan – a nie Bóg – wspiera Bestię, że to właśnie on gromadzi jej poddanych „ze wszystkich stron ziemi” w Palestynie (Apokalipsa 20,7-8).

„Potem ujrzałem, jak z ziemi wyłoniła się inna Bestia… Służąc pierwszej Bestii, ustanawiała wszędzie jej imperium…” (Apokalipsa 13,11-17)

„Rana” Bestii

Bestia została śmiertelnie zraniona w głowę, ale jej rana się zagoiła: „Jedna z jej głów została śmiertelnie zraniona, ale jej śmiertelna rana została uleczona” (Apokalipsa 13,3).

Ta śmiertelna rana jest symbolem dwóch zniszczeń, jakie dotknęły Izrael w przeszłości, i nawiązuje również do zbrodni Hitlera. Prorok Jeremiasz użył tego wyrażenia podczas zniszczenia Jerozolimy przez Nabuchodonozora:

„Moje oczy płaczą bez ustania, dzień i noc, bez wytchnienia, bo wielka klęska dotknęła córkę mojego ludu, rana bardzo poważna” (Jeremiasz 14,17).

Bestia, wyleczona ze swojej śmiertelnej rany, pojawia się ponownie w całej okazałości, potężna, pociągająca i silnie wspierana przez swoich sojuszników: „Smoka” i „drugą Bestię”. Świat podziwia „zmartwychwstanie” Izraela.

Siła uwodzenia Bestii

Świat podziwia tę uzdrowioną Bestię, która powraca w chwale i potędze. Wszyscy twierdzą, że nikt nie jest w stanie z nią walczyć:

„Wtedy cała ziemia, zachwycona, poszła za Bestią… I padli przed Bestią, mówiąc: «Któż jest równy Bestii i kto może z nią walczyć?» (Apokalipsa 13,3-4). …mieszkańcy ziemi, których imiona nie zostały zapisane od początku świata w Księdze Życia, będą się dziwić na widok Bestii» (Apokalipsa 17,8)

Rzeczywiście, nikt nie ośmiela się twierdzić, że pokona Państwo Izrael. Wielka potęga tego małego państwa rozciąga się na różne ważne dziedziny (wojskową, społeczną, medialną, finansową, międzynarodowe lobby itp.). To daje mu międzynarodowe imperium, które onieśmiela, a nawet paraliżuje większość ludzi. Z własnej woli lub pod przymusem świat podąża za polityką Izraela. Nawet Watykan nie ośmiela się jej przeciwstawić ani świadczyć o Mesjaszu, Jezusie, w obliczu jej potęgi. Nikt nie spodziewa się tragicznego zakończenia, jakie spotka Izrael, zakończenia przepowiedzianego w Apokalipsie.

Czas trwania Bestii i jej upadek

Bestii dane jest triumfować przez symboliczny okres „czterdziestu dwóch miesięcy”, opanować poprzez wojnę całą Palestynę i zająć Jerozolimę, zanim nagle zniknie:

„Poganie (poddani Bestii) będą deptać Święte Miasto (Jerozolimę) przez czterdzieści dwa miesiące” (Apokalipsa 11,2).

Nazywani są „poganami” z powodu ich odrzucenia Jezusa.

„Gdy minie tysiąc lat, szatan, uwolniony z więzienia, pójdzie zwieść narody (wspomnianych już pogan)… Goga i Magoga (symbol pogan) ze wszystkich stron ziemi i zgromadzi ich do wojny (nie do pokoju: „szalom”)… Wkroczyli na całą powierzchnię kraju (żydowscy osadnicy), a następnie zajęli Ukochane Miasto (Jerozolimę). Ale ogień zstąpił z nieba i pochłonął ich.” (Apokalipsa 20,7-9)

Syjonistyczni Żydzi, fałszywi Żydzi według Apokalipsy 2,9 / 3,9, popychani przez szatana, a nie przez Boga, przybywają do Palestyny ze wszystkich stron świata. Pędzą tam „uwiedzeni” mitem o „Ziemi Obiecanej”. Osiedlili się tam, poprzez wojnę, a nie pokój, na całym obszarze kraju, aż do Jerozolimy, którą ogłaszają swoją stolicą. Jan widział pewne i nagłe zniszczenie państwa Izrael w postaci „ognia, który spadł z nieba”.

1.1.3. Druga Bestia (Dziesięciu Królów)

Po pierwszej Bestii św. Jan widzi „inną Bestię”, która stara się ustanowić imperium pierwszej Bestii, narzucając je wszystkim narodom wszelkimi środkami. Ta druga Bestia jest również określana jako „fałszywy prorok” (Apokalipsa 19,20), ponieważ przemawia na korzyść pierwszej Bestii i fałszywie przepowiada jej sukces (prawdziwa przepowiednia przewiduje natomiast jej porażkę). Jest ona również przedstawiona przez „dziesięć rogów” na głowach pierwszej Bestii, które symbolizują „dziesięciu królów” w jej służbie:

„Potem ujrzałem… inną Bestię… służącą pierwszej Bestii, która wszędzie ustanawiała jej imperium… i sprawiała, że zabijano wszystkich, którzy nie oddawali czci obrazowi Bestii. Dzięki jej działaniom… nikt nie będzie mógł nic kupić ani sprzedać, jeśli nie będzie miał znaku imienia Bestii.” (Apokalipsa 13,11-17)

„Te dziesięć rogów to dziesięciu królów. Nie otrzymali jeszcze królestwa, ale otrzymają władzę królewską wraz ze Bestią. Wszyscy są zgodni, by oddać Bestii swoją potęgę i władzę.” (Apokalipsa 13,1 / 17,3 i 17,12-13)

„Ale Bestia została pojmana wraz z fałszywym prorokiem – tym, który czyni cuda w służbie Bestii –…» (Apokalipsa 19,20) «… Wtedy diabeł, ich zwodziciel, został wrzucony do jeziora ognia i siarki, gdzie dołączył do Bestii i fałszywego proroka.» (Apokalipsa 20,10)

Należy podkreślić, że tych dziesięciu królów pojawia się w tym samym czasie co Bestia. Bezwarunkowe poparcie Stanów Zjednoczonych Ameryki dla Izraela ujawnia tożsamość drugiej Bestii. „Dziesięciu królów” to dziesięciu prezydentów USA od czasu powstania Izraela w 1948 roku, od Trumana do Clintona, który jest dziesiątym: Truman, Eisenhower, Kennedy, Johnson, Nixon, Ford, Carter, Reagan, Bush senior, Clinton.

George W. Bush junior jest jedenastym, choć jednym z dziesięciu poprzednich dzięki swojemu ojcu, którego imię, identyczne z jego, figuruje wśród dziesięciu.

Bez tych dziesięciu królów Ameryki Izrael nie istniałby ani nie przetrwałby…

Ostatecznie, rozczarowani swoim dziełem, „dziesięciu królów” (począwszy od panowania jedenastego: Busha juniora) oraz sama Bestia zniszczą Izrael, uderzając w „Jerozolimę”, jego serce. Będzie to swego rodzaju samozniszczenie: „Te dziesięć rogów i Bestia będą nienawidzić Nierządnicy (Jerozolimy)… Spalą ją ogniem” (Apokalipsa 17,16). Kiedy to nastąpi, lepiej zrozumiemy, w jaki sposób Jezus, żywy Chrystus, zniszczy Antychrysta.

Nierządnica to „kobieta siedząca na Bestii” (Apokalipsa 17,3-5). Jan wyjaśnia, że „ta kobieta to Wielkie Miasto (Jerozolima), które panuje nad królami ziemi” (Apokalipsa 17,18). Panuje ona nad „dziesięcioma królami”, a poprzez nich nad innymi przywódcami państw i ich armiami. Jan widzi ją „podzieloną na trzy części”: żydowską, chrześcijańską i muzułmańską (Apokalipsa 16,19), co kładzie kres marzeniom syjonistycznym.

Ci, którzy współpracują ze Bestią, zostają na zawsze wymazani z Księgi Życia Wiecznego; wybrani są ci, którzy z nią walczą:

„Wszyscy będą czcić Bestię, wszyscy mieszkańcy ziemi, których imiona nie zostały zapisane od początku świata w Księdze Baranka (Jezusa) zabitego (ukrzyżowanego)” (Apokalipsa 13,8-9)

1.2. Sojusznicy Chrystusa

1.2.1. „Jeździec”

Jeźdźcem z Apokalipsy jest Jezus, „Słowo Boże”. Prowadzi on sprawiedliwą wojnę przeciwko Antychrystowi, Bestii z Apokalipsy i jej sojusznikom:

„Widziałem niebo otwarte, a oto biały koń; ten, który na nim jechał, nazywa się «Wierny» i «Prawdziwy». On sądzi i prowadzi sprawiedliwą wojnę… ma na sobie imię, które zna tylko on sam (Palestyńczyk); płaszcz, który go okrywa, jest przesiąknięty krwią (męczenników Bestii); a jego imię? Słowo Boże. Armie Niebios (Hezbollah itp.) podążały za nim na białych koniach…» (Apokalipsa 19,11-16)

Tajemnicze imię, które „znaj tylko On sam”, oznacza, że Jezus przybierze nową postać, znaną tylko Jemu i tym, którym zechce się objawić (Apokalipsa 3,12). W ten sposób powraca „jak złodziej” (Apokalipsa 3,3 i 16,15 / 1 List do Tesaloniczan 5,2 / 2 List Piotra 3,10).

1.2.2. „Niewiasta”

W centrum Apokalipsy pojawia się promienna Kobieta:

„W niebie pojawił się wielki znak: Kobieta! Otacza ją słońce, księżyc jest pod jej stopami, a na jej głowie wieniec z dwunastu gwiazd” (Apokalipsa 12,1).

Tą Kobietą jest Maryja, Matka Mesjasza:

„Kobieta porodziła syna (Jezusa), który ma rządzić wszystkimi narodami berłem z żelaza.” (Apokalipsa 12,5)

Szatan prowadzi wojnę przeciwko Niewieście i jej dzieciom:

„Widząc, że został zrzucony na ziemię, Smok rzucił się w pogoń za Kobietą, matką Dziecka (Apokalipsa 12,13)… Wściekły z gniewu na Kobietę, Smok odszedł, by walczyć z resztą jej dzieci, tymi, którzy są posłuszni Bożym przykazaniom i posiadają świadectwo Jezusa (przeciwko Bestii).” (Apokalipsa św. Jana 12,17)

To właśnie ta Kobieta, Dziewica Maryja, objawiła się w La Salette (Francja) w 1846 roku, aby potępić zdradę duchowieństwa i zapowiedzieć zbliżające się pojawienie się Antychrysta wspieranego przez 10 królów. Przepowiedziała tam również nadejście Bestii (zobacz tekst „La Salette”). Maryja ukazała się ponownie w Fatimie (Portugalia) w 1917 roku, aby ostrzec świat przed apokaliptycznymi kataklizmami, pozostawiając papieżom zadanie ujawnienia tajemnicy w 1960 roku. Nigdy jej nie ujawnili.

Papież Jan Paweł II twierdził, że ujawnił go latem 2000 roku, ale tajemnica ta pozostaje ukryta przez watykańską mafię. Uważamy, że tajemnica ta ostrzegała świat przed Antychrystem i jego infiltracją w samym Watykanie. Matka Boża wyraźnie objawiła w La Salette, że ten ma się narodzić „z żydowskiej zakonnicy” (sionizm) i że „jego ojcem będzie biskup” (współpraca izraelsko-chrześcijańska). Objawiła tam również, że „Rzym straci wiarę i stanie się siedzibą Antychrysta”. Jednak tajemnica fatimska ujawnia światu tożsamość Antychrysta; papież nie miał odwagi tego uczynić. Sam Jezus zdemaskował swojego wroga, ujawniając tożsamość Bestii 13 maja 1970 r.

Objawienie Matki Bożej w naszych czasach jest niezaprzeczalnym znakiem apokaliptycznym.

1.2.3. „Dwaj Świadkowie”

Bóg powoła swoich „Dwóch Świadków”, aby prorokowali przeciwko Bestii. Ta zwycięży ich i zabije. Świat będzie się radował i gratulował sobie ich śmierci:

„Poślę moich dwóch świadków, aby prorokowali (przeciwko Bestii)… Bestia, która wyłoni się z Otchłani, przyjdzie, by z nimi walczyć, pokonać ich i zabić… Mieszkańcy ziemi będą się z tego cieszyć i gratulować sobie, ponieważ ci dwaj prorocy sprawili im wiele udręk…” (Apokalipsa 11,3-10)

Oskarżeni o „terroryzm”, dwaj świadkowie Boga są potępiani przez cały świat. Ci „dwaj świadkowie” to dwa narody: Palestyńczycy i Libańczycy, zwłaszcza z południowego Libanu, którzy walczą z Bestią, a nie ci, którzy się jej podporządkowują i z nią współpracują. Te dwie grupy ludzi są wspomniane również w innym miejscu Apokalipsy: św. Jan widzi „dusze tych (Palestyńczyków, pierwszego świadka), którzy zostali zabici za słowo Boże i za świadectwo, jakie złożyli (tym świadectwem jest opór przeciwko Izraelowi). Wołali głośno (z całego serca) do Boga: Jak długo jeszcze, Panie święty i prawdziwy, będziesz zwlekał z wymierzeniem sprawiedliwości, z zemstą za naszą krew…?”. Bóg odpowiada, „mówiąc im, aby jeszcze trochę poczekali, aż dopełni się liczba ich towarzyszy w służbie i ich braci (Libanczyków, 2. Świadka), którzy mają zostać zabici tak jak oni” (Apokalipsa 6,9-11).

Ci dwaj świadkowie „mają moc zamknąć niebo, aby nie padał deszcz w czasie ich misji. Mają też władzę nad wodami, by zamieniać je w krew, oraz moc uderzać ziemię tysiącem plag tak często, jak im się podoba…” (Apokalipsa 11,6).

Znaczenie tych symbolicznych wersetów jest następujące: Ci dwaj świadkowie mają moc, by poprzez działania wojskowe zapobiegać wszelkim procesom pokojowym, które odbywałyby się na ich niekorzyść (o „fałszywym pokoju” mówi Matka Boża w La Salette). W rzeczywistości „niebo” i „deszcz” symbolizują pokój i dobrobyt, które są blokowane przez opór tych dwóch świadków wobec Bestii.

Jeśli chodzi o „moc przemiany wody (chrztu) w krew”, oznacza to, że ich krew przelana w oporze wobec Bestii jest świadectwem dla Jezusa, które zasługuje im na chrzest, nie wodą, ale krwią (chrzest fatimski). Bóg uważa ich nawet za „ukrzyżowanych” tak jak Jezusa: „Bestia, która wychodzi z otchłani, przyjdzie, by z nimi walczyć, pokonać ich i zabić… tam, gdzie (w Jerozolimie) również ich Pan (Chrystus) został ukrzyżowany” (Apokalipsa 11,7-8). Ten chrzest krwią czyni ich uczniami Chrystusa, ponieważ On jest ich Panem.

1.2.4. „Anioł” z Apokalipsy

Ten „Anioł” wysłany z Nieba jest człowiekiem, jak wyjaśniono w rozdziale pierwszym.

Gdy pojawiła się Bestia, Jezus objawił tajemnicę apokaliptyczną swojemu „Aniołowi”. Następnie wysłał go z „małą księgą otwartą w ręku” (Apokalipsa 10,1-2), aby wyjaśnił jej treść: „Nie ukrywaj proroczych słów tej księgi, bo czas jest bliski” (Apokalipsa 22,10).

Cechą charakterystyczną tego posłańca jest to, że pochodzi ze Wschodu (w stosunku do Patmosu); jest więc człowiekiem ze Wschodu. Jan mówi bowiem: „Ujrzałem innego Anioła, wstępującego ze Wschodu, niosącego Pieczęć Boga żywego…” (Apokalipsa 7,2).

To właśnie ze Wschodu, z Libanu, gdzie Mesjasz objawił mu tajemnicę Księgi Apokalipsy, ten człowiek zostaje wysłany, aby wyjaśnić ludziom treść tej Księgi. „Pieczęć Boga żywego” to właśnie ta „Mała Księga”. Ci, którzy wierzą w to Przesłanie, są automatycznie „oznaczeni”, wybrani przez Boga. Ten wybór wybranych odbywa się przed wielką katastrofą uniwersalną (wojną nuklearną), która położy kres światowej hegemonii dwóch Bestii:

„On (Anioł) zawołał donośnym głosem: Czekajcie, zanim zaczniecie niszczyć ziemię, morze i drzewa, aż oznaczymy na czole sługi naszego Boga.” (Apokalipsa 7,2-3)

Jezus już wcześniej przepowiedział ten straszny dzień, który poprzedza Jego Powrót i zmienia oblicze świata:

„Narody będą w udręce… ludzie umrą ze strachu w oczekiwaniu na to, co zagrozi światu (broń jądrowa zagraża całemu światu)… Wtedy ujrzą Syna Człowieczego, przychodzącego w obłoku z mocą i chwałą”, ale natychmiast pośpieszył uspokoić swoich, tych, którzy są naznaczeni pieczęcią Boga żywego: „Gdy to się zacznie dziać, wyprostujcie się i podnieście głowy, bo zbliża się wasze wybawienie.” (Łukasz 21,25-28)