Klucz do Apokalipsy

1. Przedstawienie Księgi

Apokalipsa zawiera proroctwa dotyczące powrotu i ostatecznego upadku Izraela. Państwo to nigdy więcej się nie pojawi. To koniec jego czasów. To właśnie Jezus nazywa „końcem czasów pogan” (Łk 21,24), co oznacza koniec czasów Antychrysta, a według św. Pawła koniec „tajemnicy bezbożności, która działa” (2 Tesaloniczan 2,7-8). Aby ostrzec swoich, Jezus objawił Apokalipsę Janowi. „Swoi” to dzisiaj ci, którzy w nią wierzą. Księga ta zaczyna się bowiem następująco:

„Objawienie Jezusa Chrystusa, które Bóg mu dał (dał Jezusowi), aby pokazać swoim sługom (wierzącym), co wkrótce ma się stać. On (Jezus) posłał swojego Anioła, aby to objawił Janowi, swojemu słudze (Apokalipsa 1,1)…
Błogosławieni są ci, którzy czytają i słuchają tych proroczych słów, jeśli zachowają ich treść, bo czas jest bliski” (Apokalipsa 1,3)

Podobnie jak wielu chrześcijan, św. Jan został wygnany na wyspę Patmos w 95 r. n.e. przez cesarza Domicjana. To właśnie na tej wyspie otrzymał liczne wizje apokaliptyczne:

„Ja, Jan, […] przebywałem na wyspie Patmos z powodu Słowa Bożego i świadectwa Jezusa.” (Apokalipsa 1,9)

Dwukrotnie ujawnia, że otrzymał od Chrystusa polecenie spisania swoich wizji w księdze: „Napisz w księdze to, co widzisz, i wyślij do siedmiu Kościołów...” (Apokalipsa 1,11). „Napisz więc to, co widzisz: to, co jest teraz, i to, co ma się stać później” (Apokalipsa 1,19). Ta księga, którą napisał Jan, to Apokalipsa. Należy zauważyć, że są tu dwie epoki: „teraźniejszość”, a następnie „to, co ma się stać później”. Drugi okres dotyczy konkretnego czasu w przyszłości. To nasz czas.

Tak więc ta Księga, składająca się z 22 rozdziałów, dzieli się na dwie wyraźnie odrębne części: pierwszą część dotyczącą czasów Jana, „teraźniejszości”, oraz drugą część dotyczącą przyszłości, „tego, co ma się stać później”. Misja drugiego posłańca apokaliptycznego, Anioła Apokalipsy (Ap 10,1-2), jest konkretna: wyjaśnienie proroctw dotyczących tej drugiej epoki, „przyszłości”, która już się spełniła i jest aktualna.

1.1. Pierwsza część

Składa się z rozdziałów 1–3 i jest skierowana do siedmiu głównych Kościołów Azji Mniejszej (Turcji) założonych przez Jana. Zawiera wezwania do wiary.

Ta pierwsza część, w przeciwieństwie do drugiej, jest dobrze zorganizowana. Widzimy w niej logiczną, uporządkowaną i dość zrozumiałą ciągłość. Nie będziemy się zatrzymywać nad tymi trzema rozdziałami, ponieważ nie są one przedmiotem naszego studium.

1.2. Druga część

Obejmuje rozdziały od 4 do 22. Wyraźnie odróżnia się od pierwszej części i zaczyna się tak: „Potem miałem następującą wizję: drzwi w niebie były otwarte, a głos... rzekł do mnie: «Wejdź tutaj, abym ci pokazał, co ma się stać później»” (Apokalipsa 4,1). Chodzi tu zatem o przyszłe wydarzenia, o których mowa już w Apokalipsie 1,19.

Niektórzy uważają, że rozdziały drugiej części, podobnie jak te z pierwszej, odnoszą się do wszystkich czasów i miejsc oraz mówią o walce ze złem w ogóle. Nie jest to jednak prawdą, ponieważ Bóg wskazuje konkretny czas po Janie oraz konkretne miejsce, Palestynę, jak pokazują poniższe wersety:

1.2.1. Szczególny czas i konkretne miejsce

1. „Objawienie Jezusa Chrystusa: Bóg mu je dał, aby pokazać swoim sługom, co wkrótce ma się stać”. (Apokalipsa 1,1)

2. „Zapisz swoje wizje, to, co jest teraz, i to, co ma się stać później (powrót Bestii).” (Apokalipsa 1,19)

3. „Wejdź tutaj, abym pokazał ci, co ma się stać później (znowu powrót Bestii).” (Apokalipsa 4,1)

4. „Anioł (Jezus) trzymający w ręku ogromny łańcuch… pokonał Diabła, Szatana, i skuł go na tysiąc lat… i zamknął w otchłani aż do końca tych tysiąca lat. Potem ma być uwolniony na krótki czas” (Apokalipsa 20,1-3). „Gdy minie tysiąc lat, Szatan, uwolniony ze swojego więzienia, pójdzie zwieść narody.” (Apokalipsa 20,7)

5. „Ta Bestia była i już nie ma, ale znowu wyjdzie z otchłani, by pójść na zagładę.” (Apokalipsa 17,8)

Zauważamy tu trzy ważne punkty:

• „Bestia” istniała w przeszłości („była”), przed spisaniem Apokalipsy. Nie odnosi się to ani do komunizmu, ani do islamu, ani do Hitlera, ani do broni jądrowej.
• „Bestia” nie istnieje już w czasach Jana („już jej nie ma”). Nie można więc powiedzieć, że symbolizuje ona zło w ogóle, które zawsze istnieje, ani Imperium Rzymskie, jak twierdzą niektórzy egzegeci, ponieważ imperium to istniało jeszcze w 95 roku.
• Powraca ona po Janie, ponieważ „wstąpi z otchłani” (w czasie przyszłym). Jej powrót zbiega się z uwolnieniem szatana (Apokalipsa 20,7). Obaj powracają „z otchłani” (Apokalipsa 11,7 / 20,1-3).

6. „Siedmiu aniołów niosących siedem ostatnich plag, które mają wypełnić gniew Boży” (przeciwko Bestii, kończąc jej istnienie). (Apokalipsa 15,1)

7. „Dziesięciu królów, którzy jeszcze nie otrzymali królestwa, ale otrzymają (w przyszłości) władzę królewską wraz z Bestią”. (Apokalipsa 17,12)

8. „Czterech aniołów nad wielką rzeką Eufrat (Irak), którzy są gotowi na godzinę, dzień, miesiąc i rok.” (Apokalipsa 9,15)

Chodzi o bardzo konkretne miejsce i moment historyczny: Eufrat. Doskonale pasuje to do międzynarodowej wojny przeciwko Irakowi. Rzeczywiście, Stany Zjednoczone, pod przewodnictwem George'a W. Busha seniora, oraz ich europejscy sojusznicy grozili temu krajowi w 1990 roku interwencją militarną, wyznaczając mu termin: północ (godzina), 15 (dzień), stycznia (miesiąc), 1991 (rok). W rzeczywistości groźba ta została zrealizowana natychmiast po północy w wyznaczonym dniu. Ta międzynarodowa wojna przeciwko krajowi nad Eufratem jest niepodważalnym znakiem apokaliptycznym dla tych, którzy mają proroczy umysł. Jest to jedyna wojna w historii świata, której data została z góry ustalona „co do godziny, dnia, miesiąca i roku” (Apokalipsa 9,15). Jest to głośna trąba apokaliptyczna, której nie słyszą tylko głusi.

Aby podkreślić znaczenie tego wydarzenia, Apokalipsa wspomina o Eufracie jeszcze raz: „Szósty anioł wylał swoją czaszę na wielką rzekę Eufrat...” (Apokalipsa 16,12). Ta druga wzmianka o Eufracie odnosi się do drugiej wojny wywołanej przez Stany Zjednoczone Ameryki 19 marca 2003 r. przeciwko Irakowi, nad Eufratem. Te dwie wojny zostały wywołane przez dwóch amerykańskich prezydentów, ojca i syna o tym samym imieniu: George'a W. Busha (ojca) i George'a W. Busha (syna).
Pierwszy z nich, George Bush senior, figuruje wśród tych „10 królów służących Bestii, ale którzy jeszcze nie otrzymali królestwa” w czasach św. Jana (Apokalipsa 17,12). (zobacz następny rozdział o tych „10 królach”). Jego syn, George Bush junior – który, jak na ironię, nosi to samo imię co on – jest więc jedenastym królem, ale jest też jednym z dziesięciu poprzednich (wśród których znajduje się już nawet jego imię), ponieważ to dzieło swojego ojca zamierza on dokończyć. Jest więc jednym z tych dziesięciu królów w tym samym duchu proroczym, w jakim ósmy król Bestii jest nazwany „jednym z siedmiu”, ponieważ zamierza dokończyć dzieło siedmiu poprzednich (Apokalipsa 17,10-11).

9. Druga wojna z Irakiem wypełnia w ten sposób drugą przepowiednię dotyczącą Eufratu (Apokalipsa 9,14 / 16,12). Jest to wojna Armagedonu (Apokalipsa 16,16). Przeprawa przez Eufrat „królów ze Wschodu” zostanie zrozumiana w momencie jej spełnienia (Apokalipsa 16,12).

10. „Pan Bóg, który inspiruje proroków, wysłał swojego Anioła, aby pokazał swoim sługom, co wkrótce ma się wydarzyć. Oto moje Powrót jest bliski.” (Apokalipsa 22,6-7)

Jest jasne, że te wydarzenia są znakami Czasu Powrotu Chrystusa. Niech zrozumie, kto może!

11. Trzy następujące wersety wskazują, że apokaliptyczne wydarzenia mają charakter zasadniczo duchowy: chodzi o ostateczną wojnę między Chrystusem i Jego ludźmi a Antychrystem i jego zwolennikami. Ta decydująca bitwa rozgrywa się w konkretnym miejscu geograficznym, a mianowicie w Palestynie, a zwłaszcza w Jerozolimie:

„Poganie będą deptać Święte Miasto (Jerozolimę) przez czterdzieści dwa miesiące”. (Apokalipsa 11,2)

„… Bestia, która wyłoni się z Otchłani, przyjdzie, by z nimi walczyć, pokonać ich i zabić. A ich ciała na placu Wielkiego Miasta… tam, gdzie również ich Pan został ukrzyżowany…” (Apokalipsa 11,7-8) (To w Jerozolimie Jezus został ukrzyżowany.)

„Gdy minie tysiąc lat, szatan, uwolniony z więzienia, pójdzie zwieść narody z czterech stron świata, Goga i Magoga, i zgromadzi je do wojny… na całym obszarze kraju (Palestyny), a potem zaatakują obóz świętych, Ukochane Miasto (Jerozolimę).» (Apokalipsa 20,7-9)

1.2.2. Bestia to Antychryst

Wszyscy interpretatorzy Biblii uznają, że Bestia to Antychryst, o którym mówi Jan, oraz Bezbożny lub Przeciwnik (Chrystusa: Antychryst) przewidziany przez Pawła. Musi on pojawić się w przeddzień Powrotu Chrystusa: Jan mówi: „Kto jest kłamcą, jeśli nie ten, kto zaprzecza, że Jezus jest Chrystusem? Oto jest Antychryst” (1 J 2,22).

Izraelici są jedynymi, którzy zaprzeczają, „że Jezus jest Chrystusem”, Mesjaszem Bożym. Islam głosi tę Prawdę, a Koran uznaje ponadto, że Jezus jest „Słowem Bożym i Duchem Bożym” (Koran III; Rodzina Imrana, 45).

Paweł mówi: „Jeśli chodzi o przyjście (powrót) naszego Pana Jezusa Chrystusa… najpierw musi się objawić człowiek bezbożny, istota zagubiona, przeciwnik (Antychryst)… Pamiętacie, że będąc jeszcze wśród was, mówiłem wam o tym” (2 Tesaloniczan 2,1-5).

Czasy apokaliptyczne można zatem rozpoznać po ponownym pojawieniu się Antychrysta w Palestynie, w samym sercu Jerozolimy, gdzie stoczy on ostateczną bitwę z Chrystusem. Ten ostatni pokona go, a Antychryst zniknie na zawsze (Apokalipsa 17,8). Potwierdza to to, co Jezus już objawił swoim apostołom na temat końca czasów: „Gdy ujrzycie Jerozolimę oblężoną przez wojska, wiedzcie, że jej zniszczenie jest bliskie” (Łk 21,20). Uświadommy sobie również, że jest to Godzina Powrotu Jezusa.

W przypowieści o drzewie figowym Jezus prosi nas, abyśmy rozpoznali ten Czas, w którym pojawia się Bestia i który poprzedza Jego Powrót:

„Z drzewa figowego wyciągnijcie tę przypowieść. Gdy tylko jego gałęzie stają się giętkie i wyrastają liście, zdajecie sobie sprawę, że lato jest blisko. Tak samo i wy, gdy ujrzycie to wszystko (Bestię w Palestynie), zdajcie sobie sprawę, że On (Syn Człowieczy, Jezus) jest blisko, u drzwi” (Mt 24,32-33).

Jest to więc sprawą najwyższej wagi! Należy zatem odkryć tożsamość Bestii, aby zdać sobie sprawę, że nadeszła Godzina Powrotu Jezusa.

1.2.3. Apokalipsa, księga Sądu

Księga Apokalipsy jest księgą Sądu: potępia Bestię i jej sojuszników (Apokalipsa 14,9-11), ale przyznaje Życie Wieczne tym, którzy ją demaskują i zwalczają. Sąd przedstawiony jest w następujący sposób:

„Potem ujrzałem wielki, biały tron i Tego, który na nim zasiadał… Otwarto księgi (Pismo Święte), a potem jeszcze jedną księgę (Apokalipsę), księgę życia. Wtedy zmarli zostali osądzeni na podstawie treści tych ksiąg” (Apokalipsa 20,11-12).

Ci „umarli” reprezentują całą ludzkość pogrążoną w śmiertelnej ciemności niewiedzy; nie są to dusze, które opuściły ziemię i udały się do zaświatów. Wszyscy, którzy tutaj, na ziemi, słyszą Przesłanie tej otwartej Księgi i wprowadzają je w życie, powracają do życia duchowego: „Błogosławiony ten, kto czyta, i ci, którzy słuchają tych proroczych słów, jeśli zachowają ich treść…” (Apokalipsa 1,3). Dawniej Jezus użył tego samego języka: „Nadchodzi godzina – i już w niej jesteśmy – kiedy umarli usłyszą głos Syna Bożego, a ci, którzy go usłyszą, będą żyć” (J 5,25). Chodzi oczywiście o duchowe ożywienie. Jest to „pierwsze zmartwychwstanie”, o którym mówi Apokalipsa (Apokalipsa 20,5). „Mała otwarta księga” przynosi to Życie tym, którzy jej słuchają, tym, „którzy mają uszy, by słuchać tego, co Duch mówi” do ludzi na całym świecie (Apokalipsa 3,22).

Tak więc ta „inna Księga”, otwarta po pierwszych, to Apokalipsa. Była zamknięta, „zapieczętowana siedmioma pieczęciami w ręku Tego, który zasiada na tronie” (Ap 5,1). Otwiera się ona dla naszego rozumienia po innych Księgach Biblii, będąc ostatnią, która została zrozumiana. Dzisiaj, tak jak niegdyś w przypadku pierwszych apostołów, Jezus powraca do swoich nowych apostołów, aby „otworzyć ich umysły na zrozumienie Pism”, a zwłaszcza na Apokalipsę (Łk 24,45).

Należy zauważyć, że „Ten, który zasiada na białym tronie” (Apokalipsa 20,11) nie trzyma już w ręku tej Księgi, którą trzymał zamkniętą w rozdziale 5,1 Apokalipsy. Powodem tego jest to, że „Baranek (Jezus) przyszedł, aby wziąć Księgę z prawej ręki Tego, który zasiada na tronie” (Apokalipsa 5,7), aby przekazać ją Aniołowi, który „trzymał w ręku małą, otwartą Księgę” (Apokalipsa 10,2), jak wyjaśniono wcześniej w punkcie 1. Ta mała Księga to Apokalipsa, niewielka objętościowo, ale wielka w Mądrości.

Od momentu otwarcia tej „Małej Księgi” (Apokalipsa 10,2) trwa sąd nad światem: ci, którzy opowiadają się po stronie Bestii, Antychrysta, nawet jeśli są chrześcijanami, sprzeciwiają się Chrystusowi; a ci, którzy z nią walczą, nawet jeśli są poganami, dołączają do duchowej armii Chrystusa. Boski sąd dokonuje się poprzez triumf Jezusa i Jego ludzi oraz poprzez ostateczną klęskę Bestii i jej sojuszników: „Te dziesięć rogów to dziesięciu królów… Wszyscy oni są zgodni, by oddać Bestii swoją moc i władzę. Wypadną na Baranka, a Baranek pokona ich wraz ze swoimi, powołanymi, wybranymi i wiernymi… (Apokalipsa 17,12-14) …Wtedy ujrzałem Bestię wraz z królami ziemi i ich armiami zebranymi, by stoczyć walkę z Jeźdźcem (Jezusem) i jego armią. Ale Bestia została pojmana wraz z fałszywym prorokiem – tym, który czynił cuda w służbie Bestii – …Obu ich wrzucono żywcem do jeziora ognia.” (Apokalipsa 19,19-21).

Widzimy więc dwa przeciwstawne obozy: obóz Bestii przeciwko obozowi Jeźdźca.
Bohaterami pierwszego obozu są: Smok, Bestia, dziesięciu królów i ich armie.

Bohaterami drugiego obozu są: Jeździec, jego armia, Kobieta, dwaj Świadkowie, Anioł. W następnym rozdziale podajemy więcej szczegółów na temat bohaterów.