Chleb życia w Biblii i Koranie

Poniższe wersety ze Starego Testamentu, Nowego Testamentu i Koranu świadczą o kluczowym znaczeniu Chleba Życia, błogosławionego kielicha i Niebiańskiego Stołu w Bożym Planie Zbawienia.

Badania na ten temat, zwłaszcza w Starym Testamencie i Koranie, pozwoliły odkryć imponującą liczbę kluczowych tekstów, które o tym mówią i podkreślają ich znaczenie.

1. W Starym Testamencie

1.1. Melchizedek

Księga Rodzaju 14,17-20: Na samym początku Objawienia Bożego skierowanego do Abrahama pojawia się tajemnicza postać. Abraham, po stoczeniu wojny wyzwoleńczej w imieniu swojego siostrzeńca Lota, spotyka Melchizedeka, który jest „kapłanem Boga Najwyższego” i przynosi „chleb i wino” jako ofiarę. Melchizedek błogosławi Abrahama w imieniu „Boga Najwyższego, który stworzył niebo i ziemię”. Jest on „królem Szalemu” (Jerozolimy). Jest on zapowiedzią Mesjasza, Króla i Kapłana, który składa ofiarę z chleba i wina. W rzeczywistości Abraham miał objawienie Mesjasza. W ten sposób Bóg chciał od samego początku podkreślić przed pierwszym wierzącym, Abrahamem, jaka ofiara jest Mu miła.
Psalm 110 potwierdza to, mówiąc do Mesjasza: „Ty jesteś kapłanem na wieki według porządku Melchizedeka” (zob. wyjaśnienia w Liście do Hebrajczyków 5–7).

1.2. Błogosławieństwo Jakuba przez Izaaka

Księga Rodzaju 27,28 / Księga Rodzaju 27,37: Błogosławiąc swojego syna Jakuba, Izaak rzekł do niego: „…Niech Bóg da ci rosę z nieba i żyzne ziemie, pszenicę i moszcz w obfitości…”!
Błogosławieństwo Boże (rosa) wylewa się poprzez pszenicę (chleb) i moszcz (młode wino). Wraz z nadejściem Mesjasza to Błogosławieństwo zostało prawdziwie wylane na „Izrael Boży” (Galacjan 6,16) poprzez Ofiarę Ciała i Krwi Jezusa, obecnego wśród nas każdego dnia w konsekrowanym Chlebie i Winie. Dzisiaj w pełni doświadczamy błogosławieństwa obiecanego Jakubowi. I to błogosławieństwo jest otwarte dla wszystkich. Dlatego Izaak nie mógł udzielić drugiego błogosławieństwa.

1.3. Błogosławieństwo Judy przez Jakuba

Księga Rodzaju 49,11: Król i Wódz, który ma pochodzić z rodu Judy, „przywiązuje do winorośli osiołka, do krzewu winnego źrebaka oslicy (Zachariasz 9,9 / Łukasz 19,32-37), pierze swoją szatę w winie, swój strój w krwi winogron…”
„Wino” jest bezpośrednią aluzją do Męki Pańskiej, a „krew winogron” wskazuje na Wino konsekrowane. To właśnie tam codziennie pierzemy nasze szaty, aby przyoblec się w szaty weselne (Apokalipsa 19,7-8). Jakże piękne i imponujące jest to, z jaką przenikliwością nasz Ojciec wyraża wieczne Prawdy w tak starożytnym tekście.
Tekst kontynuuje opis Mesjasza, mówiąc: „…jego oczy są zamglone winem”, ponieważ jest on upojony Wieczną Miłością, a „jego zęby są białe jak mleko”, co jest symbolem jego niewinności.

1.4. Manna

Księga Wyjścia 16,4: Na pustyni „Jahwe rzekł do Mojżesza: Spuszczę wam chleb z nieba. Ludzie będą wychodzić i zbierać go codziennie, tyle, ile potrzeba na jeden dzień…”
I „Synowie Izraela jedli mannę przez czterdzieści lat, aż do przybycia do ziemi zamieszkanej” (Księga Wyjścia 16,35).
Manna na pustyni, która karmiła Izraelitów, była jedynie symbolem prawdziwego Chleba Życia, który zstępuje z Nieba „każdego dnia” i który daje życie światu (Ewangelia św. Jana 6,51-54). Jezus powiedział:

„Ja jestem chlebem życia. Ojcowie wasi jedli mannę na pustyni i umarli; ten chleb jest tym, który zstępuje z nieba, aby go spożywać i nie umrzeć” (J 6,48-50)

A także:

„Kto spożywa moje Ciało i pije moją Krew, ma życie wieczne, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym. Bo moje Ciało jest prawdziwym pokarmem, a moja Krew prawdziwym napojem.” (J 6,54-55)

Ten ostatni tekst jasno świadczy o tym, że Jezus jest prawdziwie obecny w konsekrowanym Chlebie i Winie. To nie jest tylko symbol.

W apokaliptycznym okresie, w którym żyjemy, jesteśmy na pustyni wraz z Niewiastą (Apokalipsa 12,6) i codziennie w gronie rodziny karmimy się Chlebem Życia, aby móc oprzeć się jałowości świata i dotrzeć do prawdziwej wewnętrznej ziemi obiecanej. „Ukryty manna”, sam Bóg, który daje się jako pokarm w zaciszu domów, jest ostateczną nagrodą dla zwycięzcy nad Bestią i jej zwolennikami (Apokalipsa 2,17).

Mądrość 16,20-21: „…Dałeś swemu ludowi pokarm aniołów; niestrudzenie zsyłałeś mu z nieba chleb gotowy, zdolny dostarczyć wszelkich rozkoszy i zaspokoić wszelkie gusta”.

Tak, niestrudzenie, codziennie nasz Ojciec karmi nas Chlebem Życia. Komunia z Ciałem i Krwią Jezusa napełnia nas duchowymi rozkoszami i wprowadza nas prosto do Serca naszego Ojca.

„Każda z tych komunii jest impulsem ku Ojcu i ku spotkaniu w Sercu Najświętszej Matki Bożej, Najświętszej Matki Bożej”. (Jezus do Piotra 2, 22.12.1989).

Manna, „chleb mocnych” lub „chleb aniołów” (Psalm 78,23-25), miała „smak ciasta miodowego” (Księga Wyjścia 16,31). Według Księgi Mądrości 16,21 symbolizuje to łagodność Boga:
„„Bo bowiem pokarm, który dawałeś, dobrze ukazywał Twoją łagodność wobec Twoich dzieci, ponieważ dostosowując się do gustu tego, kto go spożywał, przemieniał się zgodnie z pragnieniem każdego”.
Dlatego Chleb, który przyjmujemy, jest słodkim ciastkiem (pragnienie naszego Ojca objawione Piotrowi 2, 2007), aby przypominać nam o Komunii w łagodności Boga.

„Skosztujcie i zobaczcie, jak dobry jest Pan; błogosławiony ten, kto w Nim szuka schronienia” (Ps 34,9)
. „Jak słodka jest dla mojego podniebienia Twoja obietnica, bardziej niż miód w moich ustach” (Ps 119,103).

Manna była jedynie symbolem przygotowującym (zob. także Ps 78,24 / Ps 105,40). Ale „rzeczywistością jest Ciało Chrystusa” (Kol 2,17).

1.5. Kielich i pachnące wino

W Pieśni nad Pieśniami Oblubieniec (Chrystus) mówi do swojej Oblubienicy (Maryi lub, w zależności od kontekstu, prawdziwych wierzących):

„Twój pępek jest jak kielich, w którym nie brakuje wina. Twoje łono jest jak stos pszenicy, otoczony liliami…” (Pieśń nad Pieśniami 7,3)

Ten werset odnosi się do Maryi, naszej Matki. Chleb i Boskie Wino wyszły z jej błogosławionego łona: „Błogosławiona jesteś między niewiastami i błogosławiony jest owoc Twojego łona” – zawołała Elżbieta pod natchnieniem Ducha Świętego (Łk 1,42). To Maryja, nasza Matka, jest źródłem naszego Niebiańskiego pokarmu. My jesteśmy tymi liliami, które ją otaczają…
Nasz Ojciec w bardzo subtelny sposób zwraca naszą uwagę w Pieśni nad Pieśniami na te wieczne, niezmienne Prawdy.

Pieśń nad Pieśniami 8,1-2: Oblubienica mówi do swojego Oblubieńca (Chrystusa): „Poprowadzę cię, wprowadzę cię do domu mojej matki, a ty będziesz mnie uczył! Napoję cię winem pachnącym, moim trunkiem z granatów”.

Tylko w domu naszej Matki Maryi Jezus nas uczy i wprowadza w swoją intymność. Tam daje nam pić „pachnące wino” swojej Krwi, „Kielich Nowego Przymierza w mojej krwi, która będzie wylana za was” (Łk 22,20).

1.6. Chleb i pszenica

Nasz Ojciec mówi do nas przez proroka Izajasza:

„Wszyscy, którzy jesteście spragnieni, przyjdźcie do wody; nawet jeśli nie macie pieniędzy, przyjdźcie. Kupujcie zboże i jedzcie bez pieniędzy, a także, bez płacenia, wino i mleko. Po co wydawać pieniądze na coś innego niż chleb… Posłuchajcie mnie, a będziecie jeść smaczne potrawy, będziecie się rozkoszować wyśmienitymi przysmakami. Nakłońcie ucha i przyjdźcie do mnie, słuchajcie, a wasza dusza będzie żyła”. (Izajasz 55,1-3)

Już prorok Izajasz zwraca naszą uwagę na Chleb i Wino ofiarowane za darmo (Apokalipsa 22,17), wyśmienity posiłek, który daje Życie spragnionej duszy. A aby potwierdzić, że ta Obietnica wiąże się z przyjściem Mesjasza, zaraz potem mówi: „Zawrę z wami wieczne przymierze, oparte na łaskach obiecanych Dawidowi”.
To zaproszenie do skosztowania darmowej uczty Bożej skierowane jest do wszystkich narodów, ponieważ tekst kontynuuje: „Oto przywołasz naród, którego nie znasz, a obcy przybiegną do ciebie” (Izajasz 55,4-5).
Dzisiaj to Zwycięzca nad Bestią, niezależnie od narodu czy rasy, jest zaproszony do ostatecznej Nagrody, do Intymnej Wieczerzy Jezusa (Apokalipsa 3,20 / Apokalipsa 2,17).

Wiele innych tekstów wspomina o Chlebie Życia i Zbożu Życia:

On nas nasyca i sprawia, że radujemy się z radości: Psalmy 132,15-18: „Będę błogosławił Jego sprawiedliwych szczęściem, Jego ubogich nasycę chlebem, Jego kapłanów przyodzieję zbawieniem, a Jego wierni będą się radować” (zob. także Psalmy 81,17 / Psalmy 147,14 / Psalmy 104,14-16).
On obdarza nas błogosławieństwami, radością i pieśniami (Psalm 65,10-14).
Obfitość pszenicy: Wraz z nadejściem Mesjasza nastąpi „obfitość pszenicy na ziemi aż po szczyty gór (duchowych)! Obfitość jak na Libanie, gdy budzą się jego owoce (misja apokaliptyczna)! Kwitnienie jak trawa na ziemi!… Błogosławione będą w nim wszystkie narody ziemi, niech wszyscy poganie uznają go za błogosławionego (powszechne zbawienie)” (Psalm 72,16-17).
Wezwanie Boga to wezwanie pszenicy i moszczu (młode wino): „Ziemia odpowie pszenicą, moszczem…” (Oz 2,10 i Oz 2,23-25).

1.7. Odnowa poprzez obfitość chleba i wina

Wiele tekstów Starego Testamentu łączy Odnowę z obfitością Chleba i Wina. Jednak Powszechna Odnowa i Powrót Jezusa dokonują się dzisiaj właśnie poprzez Uczta Jezusa spożywaną w gronie rodziny. Ta Odnowa musi rozciągnąć się na cały świat. Wtedy spełnią się proroctwa Starego Testamentu:

Joel 4,18: „W owym dniu góry będą ociekać młodym winem, a wzgórza będą tryskać mlekiem (czystość, niewinność), a we wszystkich strumieniach Judy będą płynąć wody (Rzeka Życia, Apokalipsa 22,1). Źródło wytrysnie z domu Jahwe…”
To „góry będą ociekać młodym winem”. Trzeba „wstąpić” przez otwarte drzwi do Nieba (Apokalipsa 4,1), czyli otworzyć się na ducha prorockiego, aby skosztować tego błogosławionego Wina.
Uprawiać pszenicę: Naszą misją i misją wszystkich wybranych w czasach ostatecznych jest uprawianie pszenicy.
Ozeasz mówi: „On (lud pokutujący) będzie pachniał jak Liban. Powrócą, by zasiąść w moim cieniu; sprawią, że pszenica będzie bujnie rosła; będą uprawiać winnice, które będą słynęły z wina libańskiego… Niech mądry zrozumie te słowa!” (Ozeasz 14,7-10)
To Chleb i Wino Życia spożywane w zaciszu domów, które kwitną dzięki Apokaliptycznemu Przesłaniu pochodzącemu z Libanu!
Odrodzenie dzięki pszenicy i winu:
„…Będą pić krew jak wino, nasycą się nią jak rogi ołtarza. Jahwe, ich Bóg, zbawi ich w tym dniu; jak stado będzie pasł swój lud… Ach, jakże będzie szczęśliwy! Jakże będzie piękny! Pszenica sprawi, że rozkwitną młodzi ludzie, a słodkie wino – dziewice.” (Zachariasz 9,15-17)
W zapowiadanej Odnowie to właśnie zboże i wino sprawią, że wierzący rozkwitną…

1.8. Stół przygotowany przez Boga

Psalm 23,1-6: W Psalmie o Dobrym Pasterzu nasz Ojciec wskazuje na Święty Stół:
„Pan jest moim pasterzem, niczego mi nie brakuje. Na pastwiskach zielonych mnie wyprowadza. Do wód spokoju mnie prowadzi, tam odnawia moją duszę… Przed moimi wrogami nakrywasz mi stół, namaszczasz mi głowę olejkiem (namaszczenie królów i kapłanów: Apokalipsa 1,6), mój kielich jest przepełniony.”
To Stół Wieczerzy Jezusa z Kielichem Jego Krwi, który dodaje nam sił w obliczu naszych wrogów. Nasz „kielich jest przepełniony”.
Księga Przysłów 9,1-6: Również w Księdze Przysłów Bóg wzywa wszystkich prostych ludzi, aby przyszli do Jego Stołu:
„Mądrość… przygotowała swoje wino, nakryła też swój stół. Wysłała swoje służebnice i ogłosiła…: Kto jest prosty? Niech tu przyjdzie!” Do człowieka nierozumnego mówi: „Przyjdźcie, jedzcie mój chleb, pijcie moje wino, które przygotowałam! Porzućcie głupotę, a będziecie żyć, idźcie prostą drogą mądrości”.

Stary Testament mówi więc o Stole przygotowanym przez Boga dla Jego wiernych.
W Nowym Testamencie Jezus wyjaśnia nam, czym jest ten Stół: „Ja jestem Chlebem Żywym, zstąpionym z nieba. Kto spożywa ten chleb, będzie żył na wieki. A chleb, który Ja dam, to moje ciało za życie świata” (J 6,51).
W Koranie Mahomet również wspomina o tym Stole, „który zstępuje z Nieba”, i podkreśla, że „będzie on dla nas ucztą – dla pierwszego i ostatniego z nas” (Koran V; Stół, 112-115).

Bóg karmi więc wszystkich swoich prawdziwych wierzących przy tym samym Stole Ciała i Krwi Jezusa. Zaproszenie skierowane jest do Żydów dobrej wiary, wyzwolonych chrześcijan i muzułmanów niebędących fanatykami. Do wszystkich i każdego z osobna Mądrość mówi dziś:

„Przyjdźcie, jedzcie mój chleb, pijcie moje wino, które przygotowałam! Porzućcie głupotę, a będziecie żyć, idźcie prostą drogą mądrości...” (Księga Przysłów 9,5-6)

A Jezus w Apokalipsie mówi: „Oto stoję u drzwi i pukam; jeśli ktoś usłyszy mój głos i otworzy drzwi, wejdę do niego, aby z nim wieczerzać, ja z nim, a on ze mną” (Apokalipsa 3,20).

Naszym miejscem spotkania jest Święty Stół Chleba i Wina Życia.

To, że nasz Ojciec w Księgach Starego Przymierza tak mocno podkreśla Chleb i Wino, źródło Życia i błogosławieństw, świadczy o tym, jak ważny jest Posiłek Jezusa w uniwersalnym planie zbawienia. Te teksty zostały natchnione, żebyśmy mogli poczuć ten wielki cud Rzeczywistej Obecności Boga wśród nas poprzez tę Niebiańską Mannę i żebyśmy dostrzegli, jak bardzo jest to ważne.

2. W Nowym Testamencie

Ustanowienie Eucharystii miało miejsce podczas ostatniej Wieczerzy Jezusa z apostołami, tuż przed Jego Męką. Mateusz opisuje to w następujący sposób:

„Gdy jedli, Jezus wziął chleb, odmówił błogosławieństwo, połamał go i podał uczniom, mówiąc: «Bierzcie i jedzcie, to jest Ciało moje». Potem wziął kielich, odmówił dziękczynienie i podał im, mówiąc: «Pijcie z niego wszyscy, bo to jest moja krew Przymierza, która za wielu będzie wylana na odpuszczenie grzechów».” (Mt 26,26-28)

Chleb Życia oczyszcza nas z grzechów.

Łukasz przytacza ponadto ważne słowa Jezusa: „…To jest moje ciało, które za was będzie wydane; czyńcie to na moją pamiątkę” (Łk 22,19). Jezus poprzez swoje słowa ofiarowuje nam ogromny dar, abyśmy mogli czynić „to na Jego pamiątkę”. Kieruje zaproszenie do wszystkich czystych serc, aby karmiły się tym Świętym Stołem, odnawianym każdego dnia słowami konsekracji.

Inne kluczowe wersety Nowego Testamentu dotyczące Chleba Życia są następujące:

Cały wymiar Chleba Życia wyjaśnia sam Jezus w tym cudownym tekście Jana: Jan 6,32-58. Jezus mówi tam między innymi: „Kto spożywa moje Ciało i pije moją Krew, ten trwa we Mnie, a Ja w nim, i Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym”.
Jezus gorąco pragnął spożyć tę Paschę ze swoimi uczniami (Łk 22,14-16). To z żarliwością swojej Miłości Jezus pragnie codziennie oddawać się nam poprzez tę Boską Wieczerzę.
Jezus świętował Paschę i ustanowił Niebiański Posiłek wraz ze swoimi apostołami „na piętrze” w „dużej sali wyłożonej poduszkami” (Mk 14,12-16). Te poduszki symbolizują relaks, bliskość z Jezusem, poczucie swobody. Jezus nie wybrał sztywnej formy kultu (na stojąco, na siedząco, na kolanach…), aby oddać się swoim apostołom.
Pierwsi apostołowie spożywali Wieczerzę Pańską „z radością i prostotą serca” w zaciszu swoich domów (Dzieje Apostolskie 2,46).
Paweł przekazuje nam to, co otrzymał od samego Pana na temat Wieczerzy Pańskiej (1 List do Koryntian 11,23-34). W tym tekście Paweł mówi: „Kto spożywa chleb lub pije kielich Pański niegodnie, będzie odpowiadał za Ciało i Krew Pańską”. Tekst ten jasno pokazuje nam, że konsekrowany Chleb i Wino nie są tylko symbolem, jak wielu sądzi, ale głęboką Rzeczywistością. Jezus jest prawdziwie obecny w swoim Ciele, Duszy, Duchu i Boskości w konsekrowanym Chlebie i Winie.
Chleb Życia przyjmuje się „na odpuszczenie grzechów” (Mt 26,26-28). A Jezus powiedział: „Nie zdrowi potrzebują lekarza, lecz chorzy… Nie przyszedłem powołać sprawiedliwych, lecz grzeszników” (Mt 9,10-13). Chleb Życia oczyszcza nas z grzechów i to właśnie wtedy, gdy jesteśmy słabi, potrzebujemy go najbardziej.

3. W Apokalipsie

Apokalipsa zwiastuje nam Wieczną Dobrą Nowinę, że wszyscy jesteśmy kapłanami Jezusa, o ile przyjmujemy Go z wiarą i miłością oraz angażujemy się w walkę przeciwko Jego wrogowi, Izraelowi. Taki jest Powrót Jezusa.
Chleb Życia jest dostępny dla wszystkich za darmo, bez konieczności przechodzenia przez ręce kapłanów kościoła, który stał się zdrajcą (Mt 24,10). Cóż za ogromne wyzwolenie!

Oto kluczowe wersety:

Wszyscy jesteśmy królami i kapłanami: Apokalipsa 1,5-6. Pierwotny plan Boga zostaje przywrócony (Księga Wyjścia 19,6).
Jezus stoi u drzwi naszego serca i pragnie wejść, aby spożyć z nami kolację w intymnej atmosferze: Apokalipsa 3,20. W ten sposób powraca.
Zwycięzcy nad Bestią daje „ukrytą mannę”. Ta „ukryta manna” to Chleb Życia (Apokalipsa 2,17).
On zbawił nas ceną swojej krwi i uczynił nas wszystkich, bez względu na rasę czy narodowość, królami i kapłanami (Apokalipsa 5,9-10). To wezwanie skierowane do wszystkich narodów.
Wszyscy, którzy uczestniczą w „pierwszym zmartwychwstaniu” (zmartwychwstaniu naszego ducha poprzez spotkanie z naszym Ojcem w sobie oraz poprzez miłość do Niego i naszych braci), są „kapłanami Boga i Chrystusa” (Apokalipsa 20,6). A w Królestwie Bożym „nie ma już mężczyzny ani kobiety” (Galacjan 3,29).
Błogosławieni ci, którzy otwierają się na Jezusa, „gdy tylko przyjdzie i zapuka” do drzwi serca podczas Jego Powrotu (Łk 12,35-38).

Więcej wyjaśnień można znaleźć w tekstach „Chleb Życia i Nowe Kapłaństwo” oraz „Jezus przywraca kapłaństwo”. Teksty te wskazują również, w jaki sposób chleb i wino mogą być konsekrowane w rodzinie w prosty sposób.

4. W Koranie

Uwaga: Przed przeczytaniem tego tekstu zaleca się zapoznanie się z tekstami „Spojrzenie wiary na Koran” oraz „Antychryst w islamie”.
Koran, zainspirowany w celu potwierdzenia Biblii, logicznie wpisuje się w tę samą perspektywę, co Księgi Starego Przymierza i Ewangelii. Podkreśla on znaczenie „stołu”, „wyśmienitego wina” oraz „kielichów, w których krąży wyśmienity trunek”.

4.1. Stół zstępujący z nieba

Mahomet opowiada nam w następujący sposób, jak Chrystus sprowadził Stół z Nieba (Koran V; Stół, 112-115): „Apostołowie rzekli: O Jezusie, synu Marii, czy Twój Pan może zesłać nam z Nieba Stół (nakryty)? On rzekł: Bójcie się Boga, jeśli jesteście wierzącymi. Oni rzekli: Chcemy z niego spożywać i uspokoić nasze serca, wiedząc, że powiedziałeś nam prawdę, i być tego świadkami (świadkami Stołu). Jezus, syn Marii, rzekł: O Boże, nasz Panie, ześlij nam z nieba stół (z nakrytym posiłkiem). Będzie on dla nas świętem – dla pierwszego i ostatniego z nas – oraz znakiem od Ciebie, i nakarm nas, Ty, najlepszy z żywicieli. Bóg rzekł: „Spuszczę go na was. A kto spośród was po tym będzie niewierny, temu sprawię cierpienie, jakiego jeszcze nikomu w światach nie sprawiłem”.

Ten Stół jest tym samym, o którym mowa w Psalmie 23,1-6 („Przed moimi wrogami nakrywasz mi stół…”) oraz w Księdze Przysłów 9,1-6 („Mądrość… przygotowała swoje wino, nakryła też swój stół… Przyjdźcie, jedzcie mój chleb, pijcie moje wino, które przygotowałam!”). Jest to Stół Wieczerzy Pańskiej, o którym Łukasz pisze w następujący sposób:

„Gdy nadeszła godzina, zasiadł do stołu wraz ze swoimi apostołami… Następnie, wziął chleb, odmówił dziękczynienie, połamał go i podał im, mówiąc: «To jest moje ciało, które za was będzie wydane; czyńcie to na moją pamiątkę». Podobnie uczynił z kielichem po posiłku, mówiąc: «Ten kielich jest nowym Przymierzem w mojej krwi, która za was będzie wylana»”. (Łk 22,14-20)

Szczegółowe wyjaśnienie Koranu V; Stół, 112-115 można znaleźć w tekście „Spojrzenie wiary na Koran”, rozdział III, paragraf 3.

4.2. Wino zapieczętowane

Bóg mówi w Koranie po omówieniu tego „Dnia”, „Dnia Sądu” (Koran LXXXIII; Oszustowie, 10-11):

„Nie!… Księga czystych to Illiyoun; – Jakże mógłbyś zrozumieć, czym jest Illiyoun? – Jest to księga zakodowana (zapieczętowana), o czym świadczą ci, którzy są blisko Boga… Czysti są w szczęściu; leżąc na swoich łożach, obserwują wszystko wokół siebie. Na ich twarzach widać blask szczęścia. Są napojeni pieczętowanym winem, którego pieczęcią jest piżmo, i to właśnie tam muszą rywalizować zawodnicy. Jego mieszanką jest woda z Tasnîm, niebiańskiego źródła, z którego piją ci, którzy są blisko Boga. Przestępcy (ci, którzy odmawiają picia) wyśmiewali tych, którzy uwierzyli (w to piwo z pieczęcią)…” (Koran LXXXIII; Oszustowie, 18-29)

Illiyoun oznacza dosłownie „wysokie miejsca” (www.iiu.edu.my/deed/glossary). Jest to księga, „w której zapisane są imiona wybranych” (według wyjaśnień: Koran, D. Masson, recenzja dr S. El-Saleh). Ta zakodowana i zapieczętowana księga to Księga Apokalipsy lub „Księga Życia” (Apokalipsa 20,12 i 3,5), która jest zapieczętowana siedmioma pieczęciami (Apokalipsa 5,1) i została „otwarta” przez Anioła zstępującego z Nieba (Apokalipsa 10; zob. tekst „Klucz do Apokalipsy”). Jak dobrze podkreśla Koran, tylko „ci, którzy są blisko Boga, są tego świadkami”.

To właśnie w momencie otwarcia tej Księgi (Apokalipsa 10,1-3) wielu odkryje szczęście dzięki rzadkiemu Winie. To wino o piżmowym aromacie, o bardzo szczególnym zapachu (zob. Pieśń nad Pieśniami 8,1), jest Krwią Jezusa, która zapewnia duszy Życie i wieczne Szczęście (zob. wyjaśnienia w „Spojrzenie wiary na Koran”, Rozdział III, Paragraf 3).

4.3. Wyśmienite wino, krążące puchary, puchary wypełnione wyśmienitym trunkiem

Poniższe wersety Koranu (tłumaczenie D. Masson, zweryfikowane przez dr Sobhi El-Saleh oraz tłumaczenie według yabiladi.com) opisują obiecany Raj jako miejsce z „rzekami wyśmienitego wina do picia… krążącymi kielichami z klarownym trunkiem o wyśmienitym smaku… kielichami wypełnionymi wyśmienitym trunkiem”.

Koran XLVII, Muhammad, 15: „Oto opis Ogrodu obiecanego tym, którzy boją się Boga. Będą tam rzeki, których woda jest niezmarniająca, rzeki mleka o niezmiennym smaku, rzeki wina, rozkosz dla tych, którzy je piją, rzeki oczyszczonego miodu. Znajdą tam również wszelkiego rodzaju owoce i przebaczenie od swojego Pana...” (por. Pieśń nad Pieśniami 5,1).

Ten obiecany Ogród zaczyna się już na ziemi poprzez Komunię Ciała i Krwi Jezusa, która daje nam Ducha Świętego i wprowadza nas w Życie i Wieczne Szczęście już tutaj, na ziemi. Opis obiecanego Ogrodu idealnie pasuje do nowej ery „nowego nieba i nowej ziemi”, Niebiańskiego Jeruzalem opisanego w Apokalipsie (Apokalipsa 21,1-2). Znajdujemy tam „rzekę życia, czystą jak kryształ, wypływającą z tronu Boga i Baranka, drzewa życia, które wydają owoce… a ich liście mogą uzdrowić pogan” (Apokalipsa 22,1-2).
W tym obiecanym Ogrodzie wierzący znajdują, jak wspomniał Mahomet, „przebaczenie od swojego Pana”. Zatem Ogród Obiecany nie jest przyszłym Rajem, jak wielu sądzi, ponieważ w tym Raju przebaczenie zostanie już udzielone. Ogród Obiecany jest stanem, który możemy przeżywać już tu, na ziemi. To właśnie poprzez delektowanie się tymi „rzekami wina, rozkoszą dla tych, którzy je piją”, otrzymujemy przebaczenie zgodnie ze słowami Jezusa: „…Pijcie z niego wszyscy, bo to jest moja krew Przymierza, która będzie wylana za wielu na odpuszczenie grzechów” (Mt 26,27-28). Komunia z Ciałem i Krwią Jezusa oczyszcza nas z grzechów. Jest to komunia z Ofiarą Jezusa, ponieważ On mówi:

„Ten kielich jest nowym Przymierzem w mojej krwi, która będzie wylana za was” (Łk 22,20)

To odkupienie poprzez cierpienie Mesjasza zostało już podkreślone przez proroka Izajasza:

„Został przebity z powodu naszych grzechów… i dzięki Jego ranom jesteśmy uzdrowieni” (Izajasz 53,5)

A w Apokalipsie cztery żywe istoty (ewangeliści) i dwudziestu czterech starców (wyzwolony lud Boży) śpiewają nową pieśń Barankowi (Jezusowi):

„Godzien jesteś wziąć księgę i otworzyć jej pieczęcie, bo zostałeś zabity i swoją krwią wykupiłeś dla Boga ludzi z każdego plemienia, języka, ludu i narodu. Uczyniłeś ich dla naszego Ojca królami i kapłanami, panującymi na ziemi.” (Apokalipsa 5,9-10)

„Rzeki, których woda jest nieprzemijająca” to Duch Święty wylewany obficie poprzez Wieczerzę Pańską. Jezus powiedział: „Jeśli ktoś jest spragniony, niech przyjdzie do mnie i pije, kto we mnie wierzy!”, zgodnie ze słowem Pisma: Z jego łona popłyną rzeki wody żywej. Mówił o Duchu, którego mieli otrzymać ci, którzy w Niego wierzą...” (J 7,37)

„Rzeka oczyszczonego miodu” w obiecanym Ogrodzie symbolizuje obfitość Wiedzy poprzez otwarcie księgi Apokalipsy i wszystkich „innych ksiąg” natchnionych (Ap 10,9 i 20,12). Wiedza o tajemnicy Apokalipsy ma „słodkość miodu” (Apokalipsa 10,9; zob. także Pieśń nad Pieśniami 4,11, która opisuje apokaliptycznego Posłańca przybywającego z Libanu). W apokaliptycznym okresie, w którym żyjemy, całe Pismo Święte jest „otwarte”, to znaczy głęboko rozumiane zgodnie z Duchem naszego Ojca i zgodnie z głębokim zamysłem proroków, Jezusa i Mahometa. To właśnie jest „rzeka oczyszczonego miodu”, którą widział Mahomet.

Psalmista mówi: „…Jego słowa są słodsze niż miód, niż sok z plastrów” (Psalm 19,11).

„Rzeka miodu” przywołuje również słodycz Bożej obecności poprzez Niebiańską Mannę (Mądrość 16,21).

„Rzeki mleka o niezmiennym smaku” w Ogródku Obiecanym, opisanym przez Mahometa, symbolizują niewinność i czystość. Apokalipsa mówi o zwycięzcach w próbie apokaliptycznej: „Ich usta nigdy nie poznały kłamstwa (syjonistycznego): są nieskalani” (Apokalipsa 14,5).

Wreszcie Bóg mówi przez proroka Izajasza: „Ach, gdybyś tylko słuchał moich przykazań! Jak rzeka byłoby twoje szczęście…” (Izajasz 48,18).

Koran XXXVII; Ci, którzy stoją w szeregach, 42-49: „Będą otoczeni zaszczytami w Ogrodach Rozkoszy, posadzeni na tronach twarzą w twarz. Wśród nich będą krążyć w kielichach klarowny trunek o wyśmienitym smaku, który nie powoduje ani upojenia, ani złego samopoczucia. A obok nich będą ich żony o wielkich oczach, skromnym spojrzeniu i nieskazitelnie białej cerze”.

W Powszechnej Odnowie, której obecnie doświadczamy poprzez skromny rodzinny posiłek z Jezusem, kielichy komunijne krążą po prostu między nami. Jest to spełnienie proroctwa Jezusa dotyczącego Jego powrotu:

„…posadzi ich przy stole i, przechodząc od jednego do drugiego, będzie im podawał.” (Łk 12,37)

W tradycyjnych kościołach to wierni przechodzą, a kapłan podaje każdemu chleb boski. W Powszechnej Odnowie to Jezus przechodzi od jednego do drugiego poprzez chleb i kielich.
Mahomet dostrzegł i odnotował ten subtelny i ważny szczegół, który wskazuje na obecny czas Odnowy.

Koran i Biblia zgadzają się co do znaczenia tego niebiańskiego kielicha, który krąży w „Raju”. Jest to kielich Krwi Jezusa, zgodnie ze słowami Chrystusa: „Ten kielich jest Nowym Przymierzem w mojej krwi, która będzie wylana za was” (Łk 22,20). I „Pijcie z niego wszyscy” (Mt 26,27).
JESUS ponownie mówi nam dzisiaj:

„Pijcie z niego wszyscy…”

Wezwanie to jest aktualne zarówno wczoraj, jak i dzisiaj. Sam Mahomet podkreśla to w odniesieniu do Niebiańskiego Stołu: „…Będzie to dla nas święto – dla pierwszego i ostatniego z nas…” (Koran V,114). Zaproszenie to zostaje potwierdzone, gdy mówi on o winie o zapachu piżma:

„…to właśnie tam muszą zmierzyć się ze sobą rywalizujący.” (Koran LXXXIII,26)

Innymi słowy, trzeba się prześcignąć, pokonać samego siebie, „wykazać się siłą woli”, rezygnując z własnego sposobu myślenia (Mt 11,12), aby uczestniczyć w tej Boskiej Uczcie i czerpać z niej owoce życia wiecznego.

Koran XLIII; Ozdoba, 71-72: „…wejdźcie do Raju, wy i wasze żony! Będziecie tam dobrze traktowani! I będą wśród nich krążyć złote naczynia i puchary zawierające wszystko, co podoba się duszy i cieszy oko. „I będziecie tam na wieki”. Taki jest Raj, który zostanie wam dany w dziedzictwo w nagrodę za wasze przeszłe uczynki...”

Ten Raj odpowiada „Pierwszemu Zmartwychwstaniu” (Apokalipsa 20,6). Apokalipsa mówi również: „Zwycięzcę uczynię filarem w świątyni mojego Boga; nigdy więcej stamtąd nie wyjdzie” (Apokalipsa 3,12). A Koran mówi: „…będziecie tam na wieki…” dzięki tym „złotym naczyniom” i „kielichom”, które krążą i zawierają „wszystko, co schlebia duszy i cieszy oko”.
Teksty Koranu i Apokalipsy idealnie się uzupełniają.

Koran LVI; To, co nieuniknione, 1-19: „Kiedy nadejdzie to, co nieuniknione – i nikt nie zaprzeczy jego spełnieniu – On poniży jednych i wywyższy innych, kiedy ziemia zostanie gwałtownie wstrząśnięta, a góry zostaną sproszkowane i zredukowane do rozproszonego pyłu, zostaniecie wówczas podzieleni na trzy kategorie: Towarzysze po prawej stronie! – Kim więc są towarzysze po prawej stronie? – Towarzysze po lewej stronie! – Kim więc są towarzysze po lewej stronie? – I ci, którzy przybyli pierwsi, będą rzeczywiście pierwszymi, oto ci, którzy będą najbliżej Boga, w Ogrodach rozkoszy. A pośród nich będzie mnóstwo wybranych spośród pierwszych i tylko niewielka liczba spośród ostatnich, na tronach ozdobionych klejnotami, opierając się łokciami twarzą w twarz, podczas gdy pośród nich będą krążyć młodzieńcy o wiecznej młodości, z kielichami, dzbanami i pucharami wypełnionymi wyśmienitym trunkiem, którego nie będą mieli dość i który ich nie upoi.

Wersety te wyraźnie odnoszą się do końca czasów. „To, co nieuniknione” to Godzina Sądu (zgodnie z wyjaśnieniami Koranu, D. Masson, zweryfikowanymi przez Sobhi El Saleh). „Najbliżsi” Bogu to ci, którzy żywią się „kielichami wypełnionymi wyśmienitym trunkiem”.
To właśnie w czasach ostatecznych otwiera się przed wszystkimi niezależnymi wierzącymi duchowy wymiar Powszechnego Odrodzenia poprzez Chleb i Kielich Życia. Mahomet nie mógł wyrazić się jaśniej. Oczywiście pod warunkiem, że odwołamy się również do Apokalipsy, aby uchwycić subtelność języka naszego Ojca i zebrać owoce, które są „w naszym zasięgu” (Koran LXXVI; Człowiek, 14). (zobacz teksty „Klucz do Apokalipsy” i „Powszechna Odnowa”).

Koran LXXVI; Człowiek, 4-7: „Dla niewiernych przygotowaliśmy kajdany, okowy i Piekło. Ale ludzie prawi będą pić z kielichów wypełnionych napojem o świeżości kamfory, czerpanym ze źródła, z którego słudzy Boga będą gasić pragnienie i które będą wypuszczać według woli. Dotrzymywali wiernie swoich obietnic, obawiali się Dnia, w którym zło będzie powszechne”.

Ten dzień powszechnego zła to dzień, w którym obecnie żyjemy. Dwie Bestie z Apokalipsy rozprzestrzeniły zło na całej ziemi. Chodzi więc również o koniec czasów.
W tym dniu „dotrzymujemy naszych obietnic”, ponieważ jesteśmy chronieni i napojeni z Kielicha Krwi Jezusa, niewyczerpanego źródła, które „wypuszczamy według woli”…

Koran LXXVI, Człowiek, 11-20: „Ale Bóg uchronił ich przed nieszczęściem tego Dnia. Obdarzy ich wspaniałością i radością oraz wynagrodzi ich za to, co znosili, Rajem i szatami z jedwabiu. Tam, opierając się na wielkich, wygodnych i pięknie zdobionych fotelach, nie będą narażeni ani na upał słońca, ani na intensywny chłód, gdyż cień Raju będzie ich osłaniał, a jego owoce będą w zasięgu ich ręki. Wśród nich będą krążyć srebrne dzbany i przezroczyste puchary, krystaliczne srebrne puchary, których zawartość będzie dozowana według ich upodobań. I będą pić z tych pucharów trunek o smaku imbiru, czerpany ze źródła, zwanego tam Salsabîl. A wśród nich będą krążyć nieśmiertelni efebowie (aniołowie lub święci), których patrząc na nich, można by pomylić z rozrzuconymi perłami. Gdyby dane było ci rzucić okiem na te miejsca, ujrzałbyś tam jedynie rozkosz i królewską wspaniałość.”

Wyjaśnienie terminu Salsabîl (według „Świętego Koranu”, tłumaczenie Muhammada Hamidullaha, 1973): nazwa źródła w Raju. Słowo to najwyraźniej składa się z salas (łatwy marsz) i sabîl (ścieżka), czyli płynąca i przyjemna woda.

A Jan pisze w Apokalipsie:

„Radujmy się i weselmy się, oddajmy chwałę Bogu, bo oto nadchodzą wesela Baranka…” (Apokalipsa 19,7)
„Kto jest spragniony, daję mu za darmo z źródła życia…” (Apokalipsa 21,6)
„Potem anioł pokazał mi rzekę życia, czystą jak kryształ, wypływającą z tronu Boga i Baranka...” (Apokalipsa 22,1) „...i
już nigdy nie będą nękani ani przez słońce, ani przez żaden palący wiatr.” (Apokalipsa 7,16)
„Zwycięzcy dam zasiąść obok mnie na moim tronie…” (Apokalipsa 3,21)
„…po obu stronach rzeki rosną drzewa życia, które owocują dwanaście razy, raz w każdym miesiącu; a ich liście mogą uzdrowić pogan.” (Apokalipsa 22,2)
„Dano jej, by się odiała lnem o jasnej bieli...” (Apokalipsa 19,8)

Koran i Apokalipsa opisują tę samą rzeczywistość. Nagrodę, radość i szczęście tych, którzy pokonali Bestię i jej zwolenników.

Koran LXXVIII; Zwiastowanie, 31-35: „A co do ludzi pobożnych, czeka ich słodka rozkosz. Będą mieli ogrody i winnice, młode kobiety o równym wieku i przepełnione puchary. Tam nie usłyszą ani próżnych słów, ani kłamliwych wypowiedzi.”

Oto wersety Koranu, które potwierdzają Biblię. Wersety te są tym piękniejsze i bardziej imponujące, że odnoszą się do końca czasów, w których obecnie żyjemy. Dopiero teraz te wersety Koranu mogą być w pełni zrozumiane i docenione.

Chwała naszemu czułemu Ojcu i Stwórcy!

Wszystkie te wersety są wielką zachętą dla wierzących niezależnie od „każdej rasy, języka, ludu i narodu” (Apokalipsa 5,9), aby otworzyli się na Niebiańską Komunię Ciała i Krwi Jezusa, udostępnioną wszystkim poprzez Stół, który zstępuje z Nieba.

„Ja jestem Chlebem żywym, który zstąpił z nieba. Kto spożywa ten chleb, będzie żył na wieki...” (J 6,51)
„Będą im podawane złote naczynia i puchary... I będziecie tam na wieki... Ona (Stół) będzie dla nas ucztą – dla pierwszego i ostatniego z nas” (Koran XLIII; Ozdoba, 71 / Koran V; Stół, 114).
„Błogosławieni są ludzie zaproszeni na UROCZYSTĄ UCZTĘ Baranka… Przyjdźcie, aby dołączyć do wielkiej uczty Boga” (Apokalipsa 19,9 / Apokalipsa 19,17).

BR (27.01.2010)