Boskość Jezusa, Mesjasza, Boga wcielonego

Jezus jest Mesjaszem, Bogiem Wcielonym. Ta prawda, objawiona w księgach Nowego Testamentu, stanowi fundament naszej wiary. Jednak przez wieki znajdowali się ludzie, którzy próbowali podważyć tę doktrynę, powołując się na Ewangelie. Wśród nich są „nikolajczycy” (Apokalipsa 2,6), „Ariusz” w III wieku oraz „Świadkowie Jehowy”. Główne wersety, na których opierają się ci, którzy zaprzeczają boskości Chrystusa, to:

Jana 14,28: „Ojciec jest większy ode mnie” – mówi Jezus: Nie jest więc Bogiem, skoro jest mu podległy.
Dzieje Apostolskie 2,22: Jezus… ten człowiek…
Rzymian 5,15: Łaska powierzona jednemu człowiekowi.
1 List do Tymoteusza 2,5: Jedynym pośrednikiem jest człowiek Jezus Chrystus.

Na podstawie tych wersetów dochodzą do wniosku, że Chrystus jest człowiekiem, a więc nie jest Bogiem.

1. Odpowiedź na pierwszy punkt

Jan rozpoczyna swoją Ewangelię w następujący sposób:

„Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, i Bogiem było Słowo. Ono było na początku u Boga… A Słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas…” (J 1,14)

Słowo Boże, Jezus, wcielając się, zniża się do poziomu człowieka, przyjmując ludzkie ciało. Ten ludzki stan jest niższy od natury boskiej, ale jej nie unieważnia. Jezus jest więc człowiekiem i Bogiem. Jest Bogiem wcielonym. Jezus ma więc rację, mówiąc, że Ojciec, jako Duch Wieczny, jest większy od Niego jako stworzonego ciała doczesnego.

Wyjaśnia nam to Paweł w Liście do Filipian 2,6-11:

„Jezus, będąc w postaci boskiej, nie trzymał się kurczowo rangi, która czyniła Go równym Bogu. Ale ogołocił samego siebie, przyjąwszy postać niewolnika i stawszy się podobnym do ludzi. Zachowując się jak człowiek, upokorzył się jeszcze bardziej, będąc posłusznym (planowi Boga) aż do śmierci, i to śmierci na krzyżu! Dlatego też Bóg Go wywyższył i obdarzył Go imieniem (boskim), które jest ponad wszelkie imię, aby w imieniu Jezusa zgięło kolana wszystko w niebie, na ziemi i w otchłani, i aby wszelki język wyznał, że Jezus Chrystus jest Panem ku chwale Boga Ojca”.

2. Odpowiedź na pozostałe kwestie

Jezus jest prawdziwym człowiekiem. Nie oznacza to jednak, że nie jest Bogiem, który przyjął „postawę niewolnika, aby zachowywać się jak człowiek”, jak mówi Paweł w poprzednim tekście. Jezus jest jednocześnie Bogiem i człowiekiem. Jego boskość pojawia się w wielu tekstach ewangelicznych:

Jest Słowem Bożym, które stało się ciałem, jak objawia Jan (J 1,1-14).
Jezus mówi, że istniał jeszcze przed Abrahamem (J 8,56-59). Jego chwała była u Boga „przed stworzeniem świata” (J 17,5).
Żydzi zrozumieli, że Jezus przedstawiał się jako równy Bogu, a On tego nie zaprzeczał (J 5,18 / 10,33).
Na prośbę Filipa: „Pokaż nam Ojca”, Jezus odpowiada: „Kto mnie widział, widział Ojca! Jak możesz mówić: Pokaż nam Ojca?” (J 14,8-9).
Tomasz uznaje boskość Jezusa po Jego zmartwychwstaniu i mówi do Niego: „Pan mój i Bóg mój” (J 20,27-29).
„…Chrystus jest ponad wszystkim, Bóg błogosławiony na wieki” (Rzymian 9,5).
„…W Nim (Jezusie) mieszka cała pełnia boskości w ciele” (Kol 2,6-9).
„Bóg stworzył światy przez Jezusa” (List do Hebrajczyków 1,2) „…Jezus jest o wiele wyższy od aniołów” (List do Hebrajczyków 1,4) „…gdy Bóg wprowadza Pierworodnego na świat, mówi: Niech wszyscy aniołowie Boży oddają Mu cześć” (List do Hebrajczyków 1,6). Jest to sprzeczne z twierdzeniami Świadków Jehowy, którzy twierdzą, że Jezus jest wcieleniem Archanioła Michała, ponieważ „Jezus jest o wiele wyższy od aniołów”, którzy ponadto muszą Go „czcić”.
Św. Paweł mówi również: Godność Jezusa jest większa niż godność Mojżesza „w takim samym stopniu, w jakim godność budowniczego domu jest większa niż samego domu… a Tym, który wszystko zbudował, jest Bóg…”. Jezus jest zatem „Budowniczym” Mojżesza i całego wszechświata (List do Hebrajczyków 3,3-4), a Budowniczym jest nikt inny jak Bóg.
„Oczekując błogosławionej nadziei i objawienia chwały naszego wielkiego Boga i Zbawiciela, Chrystusa Jezusa...” (Tytus 2,13).

3. Boskość Mesjasza w Starym Testamencie

Konieczność przyjścia samego Boga na ziemię była głęboko odczuwana przez proroka Izajasza w VIII wieku p.n.e. Pragnąc tego przyjścia, zawołał:
„Ach, gdybyś rozdarł niebiosa i zstąpił!” (Izajasz 63,19).
Imiona nadane Mesjaszowi przez Izajasza ujawniają Jego boskość: „Ojciec Wieczny” i „Bóg Mocny” (Izajasz 9,5).
Prorok Ezechiel postrzegał Mesjasza jako istotę o ludzkim wyglądzie, która miała oblicze chwały Bożej (Ezechiel 1,26-28).
Prorok Micheasz w VIII wieku p.n.e. ujawnia, że dni oczekiwanego Mesjasza sięgają dnia Wieczności (Micheasz 5,1).